Bloemetjes buiten

Voor mijn dochters, die hun middelbare school diploma binnen hebben, zet ik even de bloemetjes buiten.



 

Ritme

In een bos bij Luxemburg groeien ladders op een rij. Bordenvol regelmaat, tweedimensionaal ritmisch met zelfs wat symmetrie.



Voor jou, Marlies x

Sip

 

Ik mis je zo, Pa.

Wak




Deze foto maakte ik vorig jaar, toen ik ook de eendjes fotografeerde. Ik herinnerde me onlangs deze foto weer, toen de elfstedenkoorts oplaaide en er "voor het eerst in zijn carriere" in Friesland een ijsmeester door het ijs zakte. Hij kon zich ternauwernood redden, maar was later niet in staat anderen van tips te voorzien hoe je jezelf uit zo'n situatie moet redden.
'Wak' is (nog meer dan 'bijt') wel een heerlijk woord. Het buitenland kent het niet, daar belandt men in een Ice hole (eng.), Eisloch (dui.), Isvak (zwe.), Hull i isen (noo.), Ghiaccio foro (ita.) en Trou dans la glace (fra.). Wak is ook zo'n woord waarvan ik me afvraag wie dat bedacht heeft of hoe dat tot stand gekomen is. We menen dat eenden "kwak" zeggen, maar misschien kletsen ze wel: "wak, wak, wak, wak, wak". Er is ook zo aardig over te prakkezeren. Is er geen ijs, dan is er ook geen wak. Is er overal ijs, dan is er ook geen wak. Mij is nog onduidelijk waar of wanneer een wak begint en ophoudt, hoe groot en hoe klein kan een wak zijn.
Nu sneeuw en ijs door dooi zijn opgelost, laat Beatrix haar troon ook los. Mooi hoe het avondlicht het ijs oranje kleurt en de sneeuw ongemoeid laat.

Koning Kippenvel

Tijdens een zonnige zondagochtend ontwikkelde zich een wolk, die weer na een kwartier leeg en verdwenen was. Gek hoe een regenboog me steeds weer kan boeien en hoe blij ik me voel het meegemaakt te mogen hebben. Maar voor het eerst heb ik moeite te vertellen waar de foto is genomen.

Niet omdat links van me het Tintagel Castle stond. Had ik daar gestaan, dan kon ik dezelfde foto nemen en was er niets aan de hand. Maar omdat ik me geneer omdat ik me door een website heb laten misleiden een kamer met "seaview" te boeken. Het naburige Camelot Castle was een griezelige bedoeling, waar je nep-kunst werd opgedrongen door de eigenaar, een megalomane smakeloze zelfverklaarde "artist", van wiens mede-eigenaresse er een stichtelijk rijmpje voor ons op het bed klaarlag, met een dvd over de grootsheid van het 'kasteel'. En van wie we bij het verlaten een niet om aan te horen cd mee naar huis kregen, want de man doet ook gitaar. Aan zijn diepe betrokkenheid bij het gevaarlijk scientology genootschap kon ternauwernood ontsnapt worden. King Arthur moet woelen in zijn graf, machteloos dat de buurt zo achteruit gegaan is.

Papillon

Vaarwel Vrijheid. Al weer een paar weken aan het werk na een fijne vakantie, slijt het stramien er weer aardig in. Op tijd op het werk zijn, op tijd eten, op tijd rekeningen betalen. Hoe ziet Michelle Martin haar vrijheid, nu ze onlangs vervroegd is 'vrijgelaten'? Wat stond Breivik stom te lachen toen hij zijn straf uitgesproken hoorde, ik krijg de grimas moeilijk van m'n netvlies. Net zoals James Holmes, de bioscoopschutter, met zijn rode kapsel en bizarre blik, me maar niet loslaat. Over vleermuizen gesproken, sinds de afgelopen vakantie, waarin we weinig economisch in het rond fladderden, merk ik dat er over de achtertuin een of twee vleermuizen scheren. Ze zijn zo heerlijk snel en wendbaar en zonder vluchtplan. Geleidelijk naderen ze de gevel meer en meer en het blijft boeiend wetende dat ze wel 150 gram mug eten per avond, die ze later ergens in de nieuwbouwwijk ondersteboven gaan verteren. De in achtertuin woekerende vlinderstruiken doen hun naam eer aan, er zijn heel wat vlinders langs geweest. Tijdens de vakantie had ik alle tijd (vrijheid) om naar ze te kijken en over ze te fantaseren. Dat blijkt enorm leuk en een fijn gevoel te geven. Altijd dacht ik: Fladderen is een opportune manier van je verplaatsen. Zo meende ik dat vlinders' vlucht er een van toevalligheden was; klappen ze hun plankige zeilen naar beneden, dan gaan ze omhoog en andersom en verder waaien ze met alle winden mee. Maar toen ik er eens twee elkaar achterna zag wapperen, kon ik niet anders dan van hun volledig synchrone kriskras vlucht genieten en mijn idee hierover aanpassen. Er is niets willekeurig aan hun vlucht! En dan hun gedrag op de bloem zelf. Als het een beetje te hard waait naar hun zin, klappen ze hun bonte palletten dicht.


Deze foto van een Atalanta nam ik tijdens een regenbui. De foto staat niet per ongeluk ondersteboven. Volgens mij gaat het dier expres zo hangen, niet om een vleermuis te immiteren, maar m.i. zodat hij niet zo veel last van de regen heeft en de druppels niet de vleugels bezoedelen. Overigens blijken er in het borsthaar flinke druppels te blijven hangen; misschien om te drinken? of is dat naief. De vlucht van de Admiraalvlinder lijkt overigens minder niet-economisch dan ik dacht. Ze vliegen van Finland in 5 weken zo'n 3000 km naar zuid-Europa, zo las ik. Geweldig, toch?
Vandaag verkiezingen. Na het zien van "The Matrix" twijfelde ik een moment, of de getoonde schijn werkelijke vrijheid, misschien ook mijn werkelijke schijn vrijheid zou zijn. De film "Wall Street" suggereert dat niet de volksvertegenwoordiging maar het Kapitaal de koers der dingen bepaalt. De Volkskrant plaatste zaterdag jl. een artikel onder de titel "Stemmen is geen keuze", gebaseerd op een onderzoek van hoogleraar de Lange van de VU. Het gezin waarin we opgroeien en de genen die we meekrijgen bepalen ons stemgedrag. Dit artikel sluit af met dat je stem voor een groot deel onbewust en ondoordacht is en dat daarna charisma en rationele afwegingen een rol spelen. Hoopvol en met vertrouwen liep ik naar de stembus en kijk al weer rijkhalzend uit naar het nieuwe vlinderseizoen.

Pieken

'Pieken op het juiste moment' is de belangrijkste zorg van de halve sportwereld dit jaar. Zelf piekte ik (en mijn teamgenoten) wellicht iets te vroeg. We verloren nipt de belangrijkste honkbalwedstrijd van dit seizoen, waardoor de kans kampioen te worden lijkt te zijn verkeken. Wel werd er afgelopen woensdag een piek ervaren als toeschouwer van de honkbalwedstrijd Nederland-Cuba. Op het moment dat de wedstrijd zou beginnen begon het te regenen zoals het nog niet had gedaan, deze regenachtige week. De wedstrijd werd verzet naar later in de week en wij konden afdruipen en opdrogen.

Maar niet getreurd, aan de vooravond van de vakantie gaat 'het weer' veranderen en gaat de zomer beginnen, over pieken op het juiste moment gesproken.
Vorig jaar in deze tijd was ik in het Peak District. Daar is pieken een koud kunstje. Tijdens een van de vele wandeltochten werden door stieren bewoonde weilanden in Olympisch record tijd over gestoken. Het 'nemen' van de muurtjes daar doet vermoeden dat de steeple chase hier bedacht moet zijn. Een andere tocht langs richels en diepe dalen zou een zekere medaille op de evenwichtsbalk hebben opgeleverd. Een ander hoogtepunt was het vastleggen van het erepodium op de heuveltop.

Onkruit

Ik kan genieten van moderne vormgeving en design, vaak hoe strakker en eenvoudiger hoe interessanter.  

Maar ook oude spulletjes kunnen me enorm boeien. Zo'n voertuig, verlaten in het weiland bijvoorbeeld, daar smul ik van.  

Van alle kanten toonde het interessant, maar met mijn kin tussen de boterbloemen kon ik de achtergrond het best beheersen en de tractor op een voetstuk plaatsen. Terwijl ik als een woelmuis door het gras bewoog en mijn wereld zich beperkte tot het beeld in de zoeker, stond er plotseling een enorm paard achter me. Dit dier hield al tijden het gras bij, was waarschijnlijk al lang uitgekeken op deze hoop roest en leek benieuwd waar ik zo druk mee was. Paarden zijn groot en al helemaal vanuit kikkerperspectief. Gelukkig bekwam ik vlot van de schrik en ging het dier een eindje verderop in de tuin werken.

Zo'n scène voedt de fantasie enorm. Een parkeermeter op deze plek had het begrotingstekort aanzienlijk kunnen verkleinen, zelfs zonder de recente prijsstijgingen.

Mooi hoe de natuur gewoon door gaat en langzaam bezit neemt van dat wat te weinig beweegt. Zoals bij deze tractor, die tijden lang door akkers ploegde, er het onkruid bestreed, mestte en er gewenste gewassen zaaide. En soms is het toch zonde.
Zoals voor een 600 jaar oud kasteel op een heuveltop, dat niet opgewassen was tegen het onkruid, alhoewel daar wel enige hulp van wat oliedomme natuurbeheersers bij nodig was. Mag ik voorstellen dat we vanaf nu onkruid (ook) met een -t mogen schrijven.

Nog eendje en meer koeten

Het schrijven gaat een beetje moeizaam, de ideeen komen niet vanzelf. En het is niet bepaald komkommertijd.

Naar deze foto van een paar weken terug, kan ik heel lang kijken en erbij fantaseren wat er gaande is.
Heerlijk, hoe een georganiseerde roodblootgepote vogelgroep kan zorgen dat er een lekker zwembaar wak beschikbaar blijft. Toen ik met camera op statief via het ijs naderde, klom een groot deel kalm kwakend 't wak uit, waggelde op me af en ging op veilige afstand van mij en elkaar verspreid op het ijs zitten in afwachting op het strooien van stukjes brood.
In die tijd leverde men in Friesland een 'vergelijkbare' inspanning. Hier werd met man en macht geprobeerd het ijs te laten groeien. Bij Balk ging men iets te ver. Een veegmachine belandde op de bodem van de vaart, een enorm wak achterlatend. Ik hoor de eenden nog snateren van het lachen.



Vandaag is het gewoon heerlijk, de zon schijnt. Ik ga naar buiten op zoek naar een beetje teint, mijn neus wat achterna fietsen.

Wederkeer

Een heel gelukkig 2012, vol inspiratie, liefde en succes, zo gezond als je maar kan.

Je hebt het goed. Ik heb twee jaar dit blog niet aangeraakt. Het kwam er gewoon niet van. Intussen is er zo veel veranderd; mijn werk, huis, zelfs mijn camera en bovenal, mijn Lief . Hoog tijd om hier weer terug te keren, zoals Andre Kuipers terug keerde, de ruimte in, op naar nieuwe hoogtepunten.

Of als collega blogger Laura Dekker die in haar piekkleine eentje de wereld bijna rond gezeild heeft om weer St. Maarten aan te doen. Ze schreef een paar dagen geleden.: "Ik heb een prima oud en nieuw gehad. Met muziek, breeklichtjes en de maan en de sterren die een goede vervanger waren voor het vuurwerk.".
Zo mooi, echte vuurwerk.

Shamrock

Niet ver hier vandaan is er een land waar het gras groener is, het haar roder, en het bier zwarter. Ik mag het nu wel zeggen, want ik ben zo blij. Het gaat gebeuren. De komende drie maanden ben ik in Dublin te vinden. Ik zal er in een kinderziekenhuis werken. Ik knijp in mijn arm en zie het scherm. Het staat er echt. Mogelijk dat het op dit blogje wat rustiger wordt, misschien juist drukker. Mogelijk dat daar ook klavertjes vier groeien.

Hoog Sammie, kijk omhoog

Wat men elkaar ook wenst in januari, ieder jaar gebeuren er prachtige dingen en ieder jaar gebeuren er rampen. Ik voel een filosofische gedachte opkomen, die ik op 1 januari maar een keertje onderdruk. In dit verband is er wel een prachtig lied.



Over rampen gesproken. Een 'bijna' ramp was de recente brand in de Guinness fabriek net voor de kerst. Niet voor mij persoonlijk, ik heb er geen aandelen van en het is ook geen eerste levensbehoefte. Maar voor de Ieren moet het een enorme schrik geweest zijn. Guinness is veel meer dan een 'best lokaal biertje'. Ik kan me voorstellen dat je je af vraagt "waar gaat dit over?". Ik wilde een bruggeltje tussen Ramp en Proost en tegelijkertijd probeer ik het cliche te schrijven dat geluk en tegenspoed afhangt van waar je staat en hoe je het bekijkt. Misschien wordt later duidelijker what's on my mind.


Laatst vroeg iemand aan me, "Nico, leg uit waarom jij vindt dat je de beste bent". Vlak voor de vraag gesteld was, was ik helemaal niet bezig met iets dergelijks. Sven is de beste. Het was dan ook nogal een opgave. Kijk, als ik speel, kaart of softbal of zo, en de speeltijd zit er op en als dan blijkt dat de meeste punten in mijn vakje staan, dan kan de vraag makkelijk worden beantwoord. Maar hier moest over een drempel gestapt worden. Het lukte uiteindelijk, maar achteraf misschien nog wat te aarzelend. Het had beter gekund. Tevreden met jezelf zijn is ook een kunst, hierin ben ik zeker niet de beste, maar ook dat komt nog wel. Afijn, waar ik erg goed in ben is, iedere gelukkige die dit leest, de beste wensen te wensen. En wees gerust dat van alle wensen, dit de aller aller beste zijn. Heb in hemelsnaam een heel goed 2010. Om mij heen probeert men nu met kunst- en vliegwerk de kwade geesten te verdrijven en de nieuwe te verwelkomen. Proost allen!


Et voila, vuurwerk.

København

Het heet "klimaatconferentie", maar economische motieven gaan er de uitkomst bepalen.
Als je wilt en snel bent kan je hier een berichtje sturen naar hen in Denemarken.


De Cree indianen noteerden al heel lang geleden:

Only after the last tree has been cut down
Only after the last river has been poisoned
Only after the last fish has been caught
Only then will you find that money can't be eaten

Eindelijk

Al weer behoorlijk lang geleden maakte ik tijdens een cursus kennis met het werk van Michel Szulc Krzyzanowksi, 'Sequences' om precies te zijn. Een hieruit afgeleide oefening was, een serie te maken à la Krzyzanowksi. Slapeloze nachten kreeg ik ervan. Het was een heerlijke puzzel en het resultaat viel bij de medecursisten redelijk in de smaak, maar laat ik verder voor wat het is. Het boek heb ik daarna geleend bij de bibliotheek en zo vaak en lang mogelijk verlengd. Ik vond het zo wonderlijk dat deze foto's me zo enorm te pakken hadden, omdat het zo ver af staat van wat ik doe en van het werk wat al in mijn kast staat. Dus wilde ik het boek aanschaffen. Helaas was het al lang uitverkocht en ook tweedehands nergens meer te vinden. Uit pure wanhoop heb ik bij de bibliotheek, waar ik het inmiddels alweer een paar keer had geleend, geïnformeerd of ik het over kon nemen, eventueel wanneer het uit de verhuur zou gaan. Maar omdat dit het enige exepmlaar was, ging dat feest niet door. Dat was toch een tegenvaller omdat ik me tot dat moment de enige voelde die in het boek geïnteresseerd was. Toen ik er overheen was en het weer wilde lenen, was het boek er niet. En zelfs niet meer in het bestand...
Na verder spitten op het net, kreeg ik de tip om bij een galerie in Parijs te informeren. Nooit hebben zij terug gereageerd, in welke taal ik ook schreef. Uiteindelijk via zijn eigen site , kreeg ik van Krzyzanowski begin dit jaar het goede nieuws dat het boek in herdruk zou gaan, althans zo had ik het begrepen. Tot ik een paar weken geleden een uitnodiging ontving om de opening van zijn expositie bij te wonen bij galerie Baudelaire in Antwerpen, waar tevens de boekpresentatie plaats zou vinden. Galerie Baudelaire is een kleine actieve ingetogen nederlandse galerie in hartje Antwerpen, zonder veel tierelantijnen, met alle aandacht voor de foto's. Er werden een stuk of twintig sequenties tentoongesteld. Het werd er geleidelijk behoorlijk druk. Een kort woordje kon ik wisselen met journalist Arnold Karskens. Ook Gerrit-Jan Wolfensberger voegde zich bij het gemeleerde publiek en toonden zijn interesse en vriendschap.


Helemaal vrolijk werd ik van het gesprekje wat ik met de kunstenaar zelf had, waarbij ik vergat hem attent te maken op mijn eigen expositie die nu loopt in Haarlems 'Zuiderhout' tot eind januari en waar meer ruimte is, die ik gebruik om onder andere foto's uit IJsland en Ierland op te hangen en waar het licht weer iets beter is.
Ik verliet Baudelaire zeer voldaan en met een exemplaar van het boek, geen herdruk maar een prachtige hernieuwde nu complete bundeling van zijn zwart/wit sequenties.

Patatje oorlog

Sinds mensenheugenis botsen mensen.
Ooit reed ik een Volvo. 'Oh, een DAF' werd er plagerig geantwoord, nadat ik het type bekend gemaakt had. Waarom zeggen we eigenlijk Daf en niet D.A.F., dat zou veel beter geweest zijn voor het imago. Hulde aan hun ingenieurs, maar het had inderdaad een variomatic, waarvoor ik me geenszins geneerde. De auto stond niet voor de deur om indruk te maken. Een auto voor dat doel hebben, is pas een vreemd verschijnsel. Het was eerder andersom. Op deze auto werd indruk gemaakt. Op een zondagochtend, het was vaderdag lang voordat ik vader was, leende een meisje uit de buurt de auto van haar vader. Bij het verlaten van de woonwijk, op het moment dat ze bij onze auto kwam, draaide ze zowel aan de radio als aan haar stuurwiel. Het resultaat deed me aan 'comdey capers' denken, maar ik kon er niet om lachen. De dagwaarde was gering en de auto total loss. De automobielen bezaten in die tijd nog geen snufjes om dergelijke ontmoetingen te voorkomen.

De botsingen varieren van 'ruzie om niets' tot 'oorlog om wereldheerschappij'. Voetbal is ook oorlog. Bij de recent gestarte Nederlandse competitie zijn inmiddels een record aantal rode kaarten getrokken. Belgie loopt in deze niet achter, integendeel. In Nederland hebben we het Patatje Oorlog op het menu en in Belgie weet men wat prakken is. En zo is de doodschop onderdeel van het voetbaljargon.
Na de tweede wereldoorlog wilde men "dat nooit meer". Maar na het conflict in Joegoslavië staan de kranten nog steeds bol van oorlog. Zo zijn er de levende herinneringen aan WO II door de processen tegen Heinrich Boere en Demjanjuk. De Britten dragen steeds massaler de Poppy ter herdenking van de gesneuvelden in het Midden Oosten. Van de week werd in Virginia een veteraan uit de Golfoorlog, die 5 jaar geleden willekeurig mensen doodschoot, geëxecuteerd. Onlangs in Texas, schoot een psychiater een groep collega militairen dood, die net als hij zouden worden uitgezonden, om in den vreemde het kwade te gaan bestrijden. Noord- en Zuid-Korea hebben elkaar in begin van de week op zee beschoten. Bovendien heeft Nederland, zo blijkt nu, in 2008 voor een recordbedrag aan wapens geexporteerd. We staan daarmee op de 7e plaats op de wereldranglijst. Ik ben er niet trotst op. Maar goed, Sinterklaas komt er weer aan, met de Kerstman in zijn kielzog, dus is het tijd voor een nieuw spelletje. Dinsdag middernacht was de release van "Modern warfare II". Het was een happening waar vele honderden jongeren op af kwamen. Naast iets van een show 'om in de stemming te komen', werden ze getrakteerd op een patatje oorlog. Het CDA overweegt te onderzoeken of het spel verboden kan worden. Zo herinner ik mij ook, een tijd geleden, de commotie over een computerspel 'Carmageddon', waarin het de bedoeling was zo veel mogelijk mensen plat te rijden, overstekende moeders met kinderwagen leverde extra veel punten op. De politiek kon dat spel niet verbieden, maar in Duitsland werden de voetgangers vervangen door zombies met groen bloed. Nu is er iets (bijna) nieuws, namelijk 'pedestrian detection'. Niet in het computerspel, dat zou te makkelijk zijn, maar in een auto. De auto wordt uitgerust met radar en camera en herkent voetgangers, berekent de kans op aanrijding en grijpt indien nodig in door een noodstop uit te voeren. Geniaal. Ik kan niet wachten tot het moment dat je aan je navigatiesysteem vertelt waar je naartoe wilt, plaats neemt, een boekje leest en wat drinkt en tenslotte uitstapt op de plaats van bestemming. De plaats waar deze auto gelanceerd werd (zo noemt men dat nu eenmaal) was Gent. Nog maar kort geleden was ik in deze stad van goede smaak, waar (in het centrum) de afwezigheid van getoeter duidelijk hoorbaar was. De introductie van een auto gaat natuurlijk gepaard met reclame. Ik wil dat niet maken, maar ontkom er niet aan, want deze appetizer is te mooi. Want zo kan ik uiteindelijk gelukkig, na alle destructie, toch nog iets creatiefs tonen en hebben we het over kunst, iets wat ons van dieren onderscheidt.

Petit retraite

Terug uit Gent en uit het klooster. Aan halloween viel desondanks niet te ontkomen. Geesten en zombies gingen door de straten en hingen voor etalages, soms met rammelend collectebusje. Het was kort maar zinnenprikkelend.


In Gent is het schitterend, ondanks dat ze er nog niet mee klaar zijn. Ik ben dat ook nog niet met Gent. Af en toe wenste ik me luchtgeveerd schoeisel bij het opdoemen van een volgende passage met kasseien. En smakelijk is Gent trouwens ook. Ondanks de alom hangende levende lijken overheerste de geur van wafels, brood en fijne kruiden. Ik leerde dat er met de Klokke Roeland niet valt te spotten. De mannen spreken er grappig en meisjes lieftallig, als ze weer eens hun verkleinwoordjes gebruiken. Zelfs de herfst, die was zeer vriendelijk.
Maar het bezoek was eigenlijk om Stefan Vanfleteren te doen.


Ook hier portretten van overwegend Belgen, met markante koppen in groot zwartwit. Zijn expositie was adembenemend in Zomercircus Mahy, waar er niet aan klimaatbeheersing werd gedaan en de duiven vrij spel hadden, getuige de veertjes her en der en wat verloren vogelpoepjes. De omgeving versterkte de sfeer van de foto's enorm. Genoeg superlatieven, een voorproefje.

I still live and love still

Toen ik lang lang geleden bij mijn Opa en Oma logeerde, zei mijn Opa, altijd in voor een grap, een keer tegen mij. "Nico, probeer jij dit papiertje eens acht keer doormidden te vouwen. Je mag het ook met een dun vloeitje proberen of een uitgeklapte krant" (het tabloid formaat bestond nog niet). Ik probeerde bij de tweede poging Opa wel te neppen, maar Opa was beter in truukjes dan ik en had me door. En het vouwen lukte ook niet.
Zo herinner ik me tevens een item van het Simplistisch Verbond. Hierin legden ze uiteen, dat je nooit aan kunt komen op je bestemming. Het ging ongeveer als volgt; De afstand tot je doel is X. Als je halverwege bent, heb je nog 0,5 X te gaan. We stellen een 0,5 X gelijk aan Y en gaan verder. Als we hier dan weer op de helft zijn, dus 0,5 Y afgelegd hebben, moeten we, ondanks dat we dichterbij zijn, nog steeds de helft afleggen. En omdat je overal de helft van kan nemen, kun je er nooit echt aankomen. Eigenlijk. Om dit verhaal iets meer kracht bij te zetten bedacht ik het volgende erbij. Op de plaats van bestemming moet je stoppen, doe je dat niet, dan kan het niet je bestemming zijn. Om de remweg overzichtelijk te houden kunnen we logaritmisch remmen, maar lineair is makkelijker voor te stellen. Verdeel je snelheid rechtevenredig met de afstand tot je bestemming. Voorbeeld: Rij bij een nog af te leggen afstand van 100 km, 100 km/u, bij 50 km, 50 km/u enzovoort. Je blijft dus altijd een uur rijden van waar je naatoe wilt.

In dit verband kennen we ook de irrationele getallen. Ofwel, een reëel getal dat niet te schrijven is als het quotiënt van twee gehele getallen. Deel maar eens tien door drie, of trek de wortel van twee. Er komt geen einde aan de cijfers achter de komma. En het heelal dijt ook nog steeds uit. Er is dus nog ruimte waar het heelal niet is. Bestaat er feitelijk wel zoiets als "vloeiend". Zouden we dan toch allemaal het eeuwig leven hebben?


Langzaam maar zeker komen we bij de aanleiding van dit gefilosofeer.
Als we een film bekijken, realiseren we ons zelden dat we een serie kort op elkaar volgende beelden zien. Door de traagheid van ons visuele systeem, wordt de suggestie gewekt, dat er voortgang in de tijd is, of dat zich iets ontwikkelt. Per slot van rekening hebben de zenuwen, die betrokken zijn bij de verwerking van de visuele input, ook steeds een fractie van een seconde nodig om een signaal te door te geven.

Ik begon zo te malen, toen ik de onderstaande prachtige clip tegen kwam. Het nummer zelf is trouwens ook niet mis.



Het is grappig dat voor de promotie van films er weer een fotograaf aan te pas moet komen, de zogenaamde still-photographer. Die maakt foto's tijdens opnames of erna, die op de affiche's en dvd's komen. Een interssante fotograaf in deze is overens Patrick Ecclesine (zie ook de link hiernaast).

Aan de andere kant kan je je afvragen hoe stil een stilstaand beeld is. Een sluitertijd heeft toch een begin en een eind, ook al is dat een-duizendste. Reken maar eens uit hoe vaak atomen in die tijd heen en weer gegaan zijn. Ik moet ineens aan "Sequenties" van Michel Szulc Kryzanowski denken.

Voor ik ga rusten, dit tot slot. Ik las dat Erwin Olaf een nieuw project tentoonstelt, "Dusk". Hij heeft er ook een film van gemaakt. Een fantastische fotograaf, die ook filmt (ter illustratie het onderstaande pakkende filmpje van Olaf)en van wie Michiel van Erp een documentaire maakte die 7 oktober door de NPS wordt uitgezonden. Alles gaat nu langzamerhand een beetje door elkaar lopen.



Over eeuwig leven gesproken.

Edit:
Net kom ik dit tegen en ga snel iets bedenken alvorens mijn fantasie helemaal een loopje met me neemt.

Vette koppen:

... Nijlpaarden kunnen niet meer kopje onder.

Hot news: IJsberen krimpen door stress.

Geel onderstreept: Wespenplaag groter dan ooit.

Ingezoomd: Wereldwijde bijensterfte.

Uitgeknipt: Leibowitz verliest de rechten van haar foto's.

De ene na de andere ramp verschijnt in het nieuws en deels zeker ten gevolge van klimatologische veranderingen. Maar we maken ons toch vooral zorgen om de economische crisis en de H1N1 griep.

Maar vandaag kopte de lokale media toch mijn expositie bij de Stichting "Meerwaarde" en illustreerde zelfs met een foto. Kijk, dat vind ik toch leuk.

Nu of nooit?

Niet ieder besluit wordt voorafgegaan door deze korte en dramatische vraag. Na zo'n vraag volgt, bewust of onbewust, soms in een fractie van een seconde, een hele afweging of kop-of-munt. Een interessante bezigheid is het je afvragen hoeveel en welke nu-of-nooit momenten je inmiddels hebt meegemaakt. Betekent het iets, wanneer je voortdurend of juist zelden nu-of-nooit momenten meemaakt? Een van de essentiele elementen bij het nemen van een beslissing is timing. Federer en McEnroe hoeven niet van die dikke bovenarmen te hebben als Nadal en Vilas, omdat hun timing net wat beter is. Een grap op het verkeerde moment sorteert een averechts effect. De meest succesvolle handelaren zijn dat omdat ze in hun acties het juiste moment kiezen. Aardappels smaken het best als je ze op tijd afgiet.

Net als musiceren bestaat fotografie voor een groot deel uit timing. Als fotograaf moet je op het juiste moment op de juiste plaats zijn en zorg je dat je precies op het juiste moment begint met belichten. Zelfs het stoppen van belichten moet bewust gekozen worden. De natuur- en reportagefotograaf beleeft continu nu-of-nooit momenten, iedere keer is het licht of zijn de omstandigheden anders en nooit zal het meer hetzelfde zijn. Eerder noemde ik al Henri Cartier-Bresson met zijn "decisive moment". Dat timing (een Nederlandse omschrijving neemt te veel tijd in beslag) soms een rekbaar begrip is, zie je bij Robert Capa. Recent onderzoek maakt dat er weer wordt getwijfeld aan de authenticiteit van zijn foto 'Death of a soldier'. Het is een van de beroemdste foto's, maar hij heeft het moment geensceneerd en gelijktijdig de Spaanse burgeroorlog er een gezicht mee gegeven.

Soms doet zich plots een mogelijkheid voor of blijkt dat je ergens 'klaar' voor bent.

Laura Dekker is 13 jaar en wil solo een wereldreis maken in een zeilboot. Voor haar is het zwaar nu of nooit. Ze moet namelijk in september vertrekken om de jongste ooit te worden die dit presteerde.

Vorige week besloot de National Geographic Society, die een collectie van elf miljoen foto's over het leven op aarde beheert, vanaf 17 september foto's ter verkoop aan te bieden, via de Steven Kasher Gallery. 

Een voorbeeld van ongelukkige timing. Als ze in Washington beter hun research voor elkaar zouden hebben, men had kunnen zien, dat ik dit jaar maar liefst drie maal exposeer. En niet alleen met concurerende foto's maar ook met sterk concurerende prijzen (waar zit die smiley).

Ik ben hier nog niet klaar mee, nu of nooit, ik kom er zeker en vast op terug. 

Top Gear

Van mijn verblijf in het noorden van Ierland zal ik geen dag-tot-dag verslag doen, maar meldt wat me te berde komt. Zo was er de zeepkistenrace in Ramelton ter afsluiting van een dorpsfeest. Alle dorpelingen stelden zich rijen dik op achter lint en strobalen om de knutselaars te zien langs komen. Groot was de hilariteit bij de aanwezigen, toen de uiterst gezellige en vriendelijke dorpsagent, verantwoordelijk voor de veiligheid van de omstanders, bijna van de sokken werd gereden door de eerste de beste afdaler, die het parcour moest verkennen.

Na enkele dagen al in een liefelijk landschap vertoeft te hebben en meedere vriendelijke mensen te hebben gesproken, werd besloten op mooie maandag de stad Londonderry te bezoeken. Niet bijgelovig als ik ben, kwam het zo uit, dat het de 13e werd. Na het parkeren van de auto, was een drumband die ergens door een straat marcheerde, het eerst hoorbaar. Nu ben ik niet zo 'van de drumband', maar meer 'van de feestjes', dus werd onderzocht wat er te doen was. Lang verhaal kort, de Oranjemars was onderweg. Na met enige moeite een glimp ervan te hebben opgevangen, werden het gelaten voor wat het was en bezocht ik waar ik voor kwam, de Wall en de Murals. 

Aan het einde van de middag krioelde het in het centrum van de stad van de politie (een agent vertelde dat er 500 man op de been was, een zijstraat stond vol met gepantserde jeeps). Geleidelijk veranderde er steeds meer mensen van passanten en winkelenden in toeschouwers, waarvan er sommigen zich in Celtic shirts hesen en anderen zich in een Britse vlag wikkelden.

De eerder genoemde agent vertelde dat de mars hier op zijn eind liep maar dat bij het passeren, de beide groepen (opgesteld aan weerszijde van de straat) elkaar wat zouden provoceren en misschien een beetje naar elkaar zouden spugen, "no big deal". Een (Bogside) Ier zij ook dat het zoals ieder jaar mee zou vallen, dus we bleven tot het over was.

Uiteindelijk gebeurde wat was aangekondigd en werd er wat heen en weer gerend en vlogen een paar blikjes door de lucht, waarna de Politie de (vrij kleine) groepen wegleidde, via opposite streets, verder niets.

De mate van verbetenheid en agressie was toch nog wat onverwacht en enigszins beangstigend. Mijn plek bleek niet de meest veilige plek, maar na het oversteken van de straat, was er niets meer aan de hand. In ieder geval was het (voor mij) minder beangstigend dan die willekeurige zonnige dag dat ik van werk naar huis fietsend voorzichtig de straat overstak, zonder, laat ik zeggen, overdreven te wachten tot er geen auto meer naderde. Ik stak over toen er op ca 80 meter zo'n moderne Mini Cooper naderde. De originele modellen zijn integer, de nieuwe niet. De nieuwe modellen zijn "dames auto's", prima niets aan de hand. Maar bestuurd door (leden van) het mannelijke geslacht is het opletten geblazen. Ik zag eens van die reuze meubels, waar een flinke kerel opzat of naast stond. Die zag er toen uit als een ukkie. Ik vermoed dat mannen in dit ukkie rijden, zodat ... Ik merk nog boos te zijn.  Dat deze bastaard (Engels/Duitste) auto pittig rijdt, wilde de bestuurder van 'mijn Minietje', me van dichtbij laten zien. Hij accelereerde en stuurde naar het midden van de weg. Nu reageer ik meestal (te) traag en ook dit keer. Inmiddels gewend aan mijn gedrag deed ik voorkomen niet geschrokken te zijn, wat ik zeker wel was. Het enige wat vooruit schoot was mijn adrenaline spiegel. Die begint nu langzaam weer de normaalwaarde te naderen. Een heel verhaal om bijna niets.

De aanstaande man van mijn nicht overleed vorige week vrijdag, toen hij met zijn motor frontaal een auto raakte, die een auto inhaalde, die een auto inhaalde. Abrupt drogen alle woorden op, door stilte overstemd en het kraken van verdriet