vrijdag 23 november 2007

Bultrug



Op een of andere manier oefent het Hoge Licht uit 1876 van IJmuiden een sterke aantrekkingskracht op mij uit. Ik ben er nog niet uit of het nu de kleur, het licht, de vorm of de locatie is. Het zal wel een beetje van allemaal zijn. De IJmuidens torens mogen zich aan de internationale afgesproken rode kleur onttrekken en kunnen als enige het orginele 'Engels Rood' voeren, vanwege hun monumentale status. Als ik een bultrug stier zou zijn, zou ik daar ook best een blokje voor om zwemmen. En was ik een mug, dan had het helemaal mijn volle aandacht, want, het schijnt dat deze toren maar liefst 45km ver signalen schijnt.

Soms hoor je wel eens dat mensen een teken krijgen van een gebeurtenis in hun omgeving wat hun helpt in het nemen van een beslissing. Ik zou dat ook eens mee willen maken. Dit jaar hebben we stad en land afgereden en kosten noch moeite gespaard om dicht bij walvissen te komen. En nu poedelt er een zowat in mijn achtertuin, terwijl aan de andere kant van de wereld er weer op gejaagd gaat worden. Als dat geen omen is. Ik weet alleen nog niet op welke vraag en wat het antwoord is. En op de vragen die ik heb, ontvang ik nog geen tekens.

woensdag 14 november 2007

Ceci n'est pas une pipe


Deze foto had ik nog ergens en ik had hem laatst nodig, maar ik vond hem pas nu net. Ik ben enerzijds boos op mezelf, dat ik niet beter georganiseerd ben, aan de andere kant troost ik me maar, dat het weer goed was niet al te snel op te ruimen (zie vorige bijdrage).
Ik fotografeer omdat ik niet niet kan schilderen. René Margritte schilderde een pijp en de bovenstaande tekst. Hij bracht de kijker in verwarring. Magritte had ook kunnen fotograferen, dat medium werd door veel surrealisten gebruikt. Laatst las ik dat mogelijk de reden van de surrealistische schilderkunst ligt in de angst dat een onderwerp niet zo echt kan worden gefotografeerd als zij hem schilderen...
Werkelijk een prachtig idee, is het niet.


P.S.: het is dus geen casino

zaterdag 10 november 2007

Opgeruimd staat slordig


Mijn omgeving ziet in 'opruimen' niet mijn grootste talent en van weggooien heb ik nooit mijn core business gemaakt. Als je als boom je bladeren niet meer nodig hebt, kleur je ze bont en kan je ze nonchalant (lees 'slordig') om je heen laten vallen. Daarna reken je op je omgeving dat daar een adequate oplossing voor wordt gevonden. Passanten zijn dan graag in je omgeving, spreken met er bewondering over en laten hun kinderen in je residu ravotten. En als je bij je enkels knakt, blijf je in de buurt om te zien of uit deze carieremove weer vanzelf ieder jaar iets moois groeit. Ik zou zo graag een boom zijn daarom doe ik vaak doe alsof.