Patatje oorlog

Sinds mensenheugenis botsen mensen.
Ooit reed ik een Volvo. 'Oh, een DAF' werd er plagerig geantwoord, nadat ik het type bekend gemaakt had. Waarom zeggen we eigenlijk Daf en niet D.A.F., dat zou veel beter geweest zijn voor het imago. Hulde aan hun ingenieurs, maar het had inderdaad een variomatic, waarvoor ik me geenszins geneerde. De auto stond niet voor de deur om indruk te maken. Een auto voor dat doel hebben, is pas een vreemd verschijnsel. Het was eerder andersom. Op deze auto werd indruk gemaakt. Op een zondagochtend, het was vaderdag lang voordat ik vader was, leende een meisje uit de buurt de auto van haar vader. Bij het verlaten van de woonwijk, op het moment dat ze bij onze auto kwam, draaide ze zowel aan de radio als aan haar stuurwiel. Het resultaat deed me aan 'comdey capers' denken, maar ik kon er niet om lachen. De dagwaarde was gering en de auto total loss. De automobielen bezaten in die tijd nog geen snufjes om dergelijke ontmoetingen te voorkomen.

De botsingen varieren van 'ruzie om niets' tot 'oorlog om wereldheerschappij'. Voetbal is ook oorlog. Bij de recent gestarte Nederlandse competitie zijn inmiddels een record aantal rode kaarten getrokken. Belgie loopt in deze niet achter, integendeel. In Nederland hebben we het Patatje Oorlog op het menu en in Belgie weet men wat prakken is. En zo is de doodschop onderdeel van het voetbaljargon.
Na de tweede wereldoorlog wilde men "dat nooit meer". Maar na het conflict in Joegoslavië staan de kranten nog steeds bol van oorlog. Zo zijn er de levende herinneringen aan WO II door de processen tegen Heinrich Boere en Demjanjuk. De Britten dragen steeds massaler de Poppy ter herdenking van de gesneuvelden in het Midden Oosten. Van de week werd in Virginia een veteraan uit de Golfoorlog, die 5 jaar geleden willekeurig mensen doodschoot, geëxecuteerd. Onlangs in Texas, schoot een psychiater een groep collega militairen dood, die net als hij zouden worden uitgezonden, om in den vreemde het kwade te gaan bestrijden. Noord- en Zuid-Korea hebben elkaar in begin van de week op zee beschoten. Bovendien heeft Nederland, zo blijkt nu, in 2008 voor een recordbedrag aan wapens geexporteerd. We staan daarmee op de 7e plaats op de wereldranglijst. Ik ben er niet trotst op. Maar goed, Sinterklaas komt er weer aan, met de Kerstman in zijn kielzog, dus is het tijd voor een nieuw spelletje. Dinsdag middernacht was de release van "Modern warfare II". Het was een happening waar vele honderden jongeren op af kwamen. Naast iets van een show 'om in de stemming te komen', werden ze getrakteerd op een patatje oorlog. Het CDA overweegt te onderzoeken of het spel verboden kan worden. Zo herinner ik mij ook, een tijd geleden, de commotie over een computerspel 'Carmageddon', waarin het de bedoeling was zo veel mogelijk mensen plat te rijden, overstekende moeders met kinderwagen leverde extra veel punten op. De politiek kon dat spel niet verbieden, maar in Duitsland werden de voetgangers vervangen door zombies met groen bloed. Nu is er iets (bijna) nieuws, namelijk 'pedestrian detection'. Niet in het computerspel, dat zou te makkelijk zijn, maar in een auto. De auto wordt uitgerust met radar en camera en herkent voetgangers, berekent de kans op aanrijding en grijpt indien nodig in door een noodstop uit te voeren. Geniaal. Ik kan niet wachten tot het moment dat je aan je navigatiesysteem vertelt waar je naartoe wilt, plaats neemt, een boekje leest en wat drinkt en tenslotte uitstapt op de plaats van bestemming. De plaats waar deze auto gelanceerd werd (zo noemt men dat nu eenmaal) was Gent. Nog maar kort geleden was ik in deze stad van goede smaak, waar (in het centrum) de afwezigheid van getoeter duidelijk hoorbaar was. De introductie van een auto gaat natuurlijk gepaard met reclame. Ik wil dat niet maken, maar ontkom er niet aan, want deze appetizer is te mooi. Want zo kan ik uiteindelijk gelukkig, na alle destructie, toch nog iets creatiefs tonen en hebben we het over kunst, iets wat ons van dieren onderscheidt.