Het schrijven gaat een beetje moeizaam, de ideeen komen niet vanzelf. En het is niet bepaald komkommertijd.
Naar deze foto van een paar weken terug, kan ik heel lang kijken en erbij fantaseren wat er gaande is.
Heerlijk, hoe een georganiseerde roodblootgepote vogelgroep kan zorgen dat er een lekker zwembaar wak beschikbaar blijft. Toen ik met camera op statief via het ijs naderde, klom een groot deel kalm kwakend 't wak uit, waggelde op me af en ging op veilige afstand van mij en elkaar verspreid op het ijs zitten in afwachting op het strooien van stukjes brood.
In die tijd leverde men in Friesland een 'vergelijkbare' inspanning. Hier werd met man en macht geprobeerd het ijs te laten groeien. Bij Balk ging men iets te ver. Een veegmachine belandde op de bodem van de vaart, een enorm wak achterlatend. Ik hoor de eenden nog snateren van het lachen.
Vandaag is het gewoon heerlijk, de zon schijnt. Ik ga naar buiten op zoek naar een beetje teint, mijn neus wat achterna fietsen.
