Doel

Dit is Turnhout, althans een stukje ervan. In de zomer. Gewoon wat huisjes, met spulletjes, een straatje erbij, wat groen en een lantaarnpaal. Op het eerste gezicht niets bijzonders, toch? Nee, dat klopt, maar toen sprak het me aan en nam ik het beeld. Vanaf het talud van een brug. En nu plaats ik het. Gaap.

Eergisteren was het een prachtige herfstdag, dus toog ik erop uit met mijn foto spulletjes en goed gemoed. Mijn doel was met een paar heerlijke herfstplaten thuis komen. Alle omstandigheden stonden een grote kans van slagen toe. Maar ik had het niet. Ik was niet in vorm, ik was niet op de juiste plek op het juiste moment. In de files ernaartoe koos ik al te vaak de verkeerde rij. Aan het einde van de dag was ik wel op de juiste plaats, maar verloor ik het licht en deed ik, wat een visser aan het einde van een onproductieve dag doet; genoegen nemen met de bijvangst. Lees niet dat ik treur. Het was jammer, maar ik ben er even lekker uit geweest.
Op dat soort momenten vraag ik me dan af, wat nu eigenlijk echt het doel was: genieten van de Veluwe, of het vangen van een beeld? Of een stapje verder, in hoeverre hangt mijn geluk af van die foto, waar ik 'tevreden' mee ben. Ik zou zeggen dat het heel belangrijk voor me was, maar niet essentieel. Iets maken, ja, creatief zijn kan een doel zijn. Het zou een doel mogen zijn. Wat mij betreft voor iedereen. Het zou enorme positieve gevolgen kunnen hebben voor alles en iedereen, denk ik dan eufoor. Iets maken geeft zo veel voldoening. Wat te denken van het maken van het eten voor jezelf en je gezelschap. Of het maken van geluid kan prettig zijn en zit er een ritme of melodie in dan heb je al muziek en voor beweging en dans geldt al hetzelfde. Maak een aquarel of maak je lamp op zolder of maak een korset en iemand aan het lachen, het maakt (...) niet uit, al maak je de deur open voor een ander, men wordt er beter van. Ik zit wel een beetje met 'maken dat je wegkomt', hier kan je in spagaat eindigen. Waar ook een spanningsveld ligt is in het maken van vrienden. Want ik las dat je vijanden zou moeten hebben, anders kan je geen vrienden hebben. Als ik nu niet zeker zou weten of ik een vijand zou hebben, zou ik er dan eerst een moeten maken om me van een vriend te verzekeren. Of werkt het andersom, ik heb een vriend, dus ergens zal wel een vijand lopen.

De eerste foto van dit bericht staat er omdat ik niets dichter bij Doel heb. Die dag had ik een ander doel dan het maken van die foto. Maar het schijnt dat men Doel wil afbreken, het moet een dok worden. Belgie zal dan Doelloos worden. Het plaatsje heeft een zichtbare historie en staat tegelijkertijd in de schaduw en rook van een kerncentrale. En het vecht voor voortbestaan. Als ik het goed begrijp wordt of is het een kunstenaars bolwerk, waar de creativiteit zuiverend kan zijn. Ik hoop niet dat het de evenknie van Ruigoord gaat worden.

O ja, met een dergelijke foto hoopte ik zaterdag jl. thuis te komen, maar dat was niet nodig want die had ik al. Iets nieuws maken en het goede bewaren daar gaat het om.

Het bos was mooi en het doel ook. Ik hoop dat ze blijven bestaan.

Veel is niks

Even een waarschuwing voor iedereen die vrolijk is en voor hen die net vrolijk aan het worden zijn of het onlangs waren.

Stop met het lezen van dit relaas, maar bekijk alleen het plaatje.



Geen mooie herfst. Vandaag is geen mooie herfst. Ik kan me ook niet voorstellen dat morgen en de volgende dagen een mooie herfst gaat worden. Nee, geen mooie herfst, misschien zelfs wel lelijk. Dus bomen laat je rotzooi maar vallen. Paddenstoelen (alsof padden een stoel nodig hebben om te zitten) en elfenbanken (voor de leut zou men daar eens geld op moeten leggen) schiet maar op, de grond uit of zo, het is een waardeloze herfst.
Vandaag is mijn vader jarig, maar een beetje normaal feliciteren is er niet bij. Een geweldige man, ik zou hem moeten omhelzen, maar nee, een telefoontje. Mijn moeder de liefste vrouw op aard. Haar heb ik nog niet eens gesproken. Pokke herfst. Gisteren avond bokbier op, het zou een van de betere zijn. Ik zeg niet welke merk, want als Amstel er niet voor betaalt ga ik geen reclame maken, zo schijnt dat tegenwoordig te werken. Het smaakte voor geen meter, geen goed jaar waarschijnlijk en dan is zo'n klein flesje ineens enorm. Vervolgens maar doorgespoeld met een halve fles whiskey. Heb ik me misschien toch een beetje te veel ingehouden, want ik zit alsnog met een knallende koppijn. 'Johnny Walker' noemt men dat, 'Johhny Immobilizer' kunnen ze het beter noemen. Morgen schop ik de bladeren door alle hoeken van het bos. En de eikels ook trouwens. Gisteren dacht ik nog "het water komt nu wel met bakken naar beneden". "Duh!, dat gebeurt nu eenmaal op verdrietige momenten". Takke herfst. Alleen als ik op mijn kop ga staan lijkt mijn mond in de lach houding te staan, maar ja, dat gaat dus niet als je er een spijker in hebt. Herfst kan wel mooi zijn, begrijp me niet verkeerd, maar dit jaar niet, bij mij in ieder geval.
Twee jaar terug, toen genoot ik van de herfst en kronkelde ik om paddenstoelen. Een paar weken later bleek ik een verstekeling bij me te hebben, een teek. Voor de zekerheid maar naar de dokter, goeie man, gaf 'voor het geval dat' maar een kuurtje. Maar goed ook, de teek was wel een lyme drager, ik vraag me bij veel dingen nog steeds af of het geen rest verschijnselen zijn. Toen had ik al kunnen weten, dat dit een klote herfst zou worden, excuse le mot.
Was ik maar begonnen aan bijvoorbeeld een cursus 'Donkere kamer', dat zou toepasselijk zijn geweest. Verdraaid, laat ik die een paar weken geleden nou net verkocht hebben. Of een cursus 'darten' dan, gisteren geen bord geraakt, ik overweeg de middle name 'loser' in te voegen. Al was het maar een cursus 'fluiten', 'frans' of 'fimokleien' voor mijn part. Nee, waar ik me een paar maanden geleden dapper op heb ingeschreven is de cursus 'Assertiviteit', ha, ik ben daar zowat de enige 'kerel' (ik heb het alvast tussen haakjes gezet). Waardeloos seizoen. He he, ik dacht net "ik kijk even wat naar buiten". Donkere wolken en een flinke wind vullen het uitzicht. En wat vogeltjes. Ik woon in een nieuwbouwwijk en de voorgaande jaren hadden we nog nauwelijks last van dat geteisem. Geen grapjes over mijn kater nu. In deze tijd kan ik de gevederde vrienden met hun getjilp missen als kiespijn (dat kunnen zij zeker weer niet krijgen). Heb je in je tuintje een paar mooie druivenranken, verschillende soorten ook nog. Iedere keer in het voorbijgaan werd er fanatiek gekrent, zodat de andere druifjes lekker groot kunnen worden. Nu dan, wil ik wat trossen gaan knippen, zijn de grote rijpe exemplaren er al af gesnoept, door de verdraaide vogels. De kleintjes hangen er nog wel. Dus toen bedacht ik om de beesten voor te zijn, "ik eet de kleintjes op en niet zij". Zitten ze, sodejuu, vol met pitten.
Bluffen, dat zou me goed kunnen doen en er een beetje doorheen helpen. Maar dat kan ik niet ik heb geen pokerface, maar dat van een oorwurm. Haagse bluf, ik geloof niet dat ik dat ooit wel eens gegeten heb. Oh wacht, ik heb wel bluf, maar dan op CD, Zeeuwse bluf met zo'n Zweedse 'o'. Begon ik net een beetje een aversie te ontwikkelen tegen hun tegen-de-maat-in-zingen, komen ze deze maand met zo'n mooi album niet geheel toevallig genaamd "Oktober". Maar een tranen dat die plaat trekt, ongelofelijk. Op de radio hoorde ik ze nog grappen "ja, we hadden wel een scheermesje kunnen bijsluiten". Shit autumn. De World Series kan ik niet zien en Feijenoord speelt zo bedroevend. Ik zou op het strand willen schreeuwen "life sucks" maar dan horen anderen het en dat moet niet want misschien is het wel besmettelijk als het Norovirus in Etten leur. Ik zal zo eens kijken of er nog een lekkage in de badkamer is.
Kijk hier ligt een leuk boekje met liedteksten, even een citaatje om wat op te vrolijken:

Geen pad om te gaan

Ik moet zo huilen
ik ben zo alleen
Ik zou willen ruilen
met haast iedereen

Ik zou willen ruilen
met Corry Vonk en Wim Kan
dan was ik in 1 klap
een vrouw en een man

Zo droevig, zo droevig
ik heb geen roots
en geen pad om te gaan
zo droevig, zo droevig
op de pianotoets
valt een traan
Zo droevig, zo droevig
en zo alleen
Er spat een traan
op de toets uiteen.

Ik zou willen ruilen
met Joop van den Ende en John de Mol
Mijn hoofd was dan leeg
mijn portefuille was vol.

Ik zou willen ruilen
met Mary Stuart en Lady Di
U krijgt trouwens de groeten
van allebei

Ik zou willen ruilen
met iemand uit Sneek
Zo droevig, zo droevig
zo'n droevig geval
Een steen in een bergbeek
diep in het dal
Een steen in een bergbeek
Onkruid dat groeit
onder het viaduct
zo eenzaam, zo eenzaam
en zo mislukt

Ik stak het liefst
in een ander zijn vel
Ik zou willen ruilen
met de zanger Jacques Brel

Als het zou kunnen
ik ruilde met hem
Al is Jacques Brel
niet zo goed meer bij stem

Ik zou willen ruilen
met Guido van Noord
al heeft er geen mens
van die kerel gehoord

...of deze

Ik ben een oude cowboy

Ik ben een oude cowboy
ik ben haast niks meer waard
'k werd vanmorgen uitgelachen
door mijn eigen paard

Ik hoorde tot de besten
ik rookte zware shag
'k loop nu in het wilde westen
met mijn cowboyhoed voor gek

Ik was de snelste en de woeste
van hunnie allemaal
mijn revolver zit te roesten
die roest in zijn foedraal

Ik ben niet zo flink meer
als voorheen in de saloon
Met 1 tomatensapje
kan ik de hele avond doen

Ai, ai, ai, het ouder worden
voor een cowboy valt niet mee
Het klinkt een beetje droevig
als ik roep jippiejee

En ook op de rodeo
ben ik niet meer zo vlug
Ik wierp daar de lasso
maar de koeien gooien terug

Ik wil eigenlijk naar het oosten
daar is het lekker stil
Straks rijd ik op de prairie
als mijn paard tenminste wil

Hans Dorrestijn heeft zijn best voor me gedaan.

Gisteren heb ik een nieuwe bril besteld. Mooi ding, vind ik. Het enige montuur wat me aansprak was er een met retro-look. Hahaha, ik heb nooit zo'n goeie grap gemaakt. Zal ik er maar roze glazen in laten monteren?
Het is maar goed dat je niet naar me luistert, anders had je het gemist. Wat een herfst.

Vakantie

Misschien dat het niet zo opvalt, maar dit is (eigenlijk) niet een van mijn vakantiefoto's. Zij die me goed kennen, hadden dat bij de eerste aanblik al door.
De hele dag, die overigens heerlijk was, zocht ik in Noord Holland naar een beeld met een caravan. Er was genoeg te zien, maar niets sprak voldoende aan om te fotograferen en het vertrouwen begon weer langzaam in de schoenen te zinken (déjà vu). Maar deze dag was er dat stemmetje wat me steeds geruststelde als ik begon te mopperen, "het komt wel, wacht maar". En terug rijdend langs de kust, bij Petten om precies te zijn, bestaat deze camping. Ik ben op de dijk geklommen. De Noordzee liet ik achter me en vergat eventjes iedereen en van alles, tot ik afdrukte. Zonder het me te realiseren, heb ik hier toch een mini-vakantie meegemaakt van 1/60 seconde. Het merkwaardige was ook, dat ik alleen hier heb gefotografeerd en met 12 opnames, een volle film, daarna zo voldaan was, dat ik nergens meer oog voor had en zo snel mogelijk naar huis wilde. Alleen het stemmetje mocht blijven kletsen en ik kletste mijn geluk en dank terug (nog steeds trouwens).

Bij het vertellen van een mop is het niet de bedoeling dat automatisch de clou wordt uitgelegd. Maar nu wil ik me ervan verzekeren dat de humor van de opname opvalt en dat men op zoek gaat naar zowel de lach als de traan in de foto.
Voor veel mensen in Nederland begint vandaag de herfstvakantie. Voor de medewerkers van de caravan fabrikanten Knauss en Tabbert in Duitsland is vorige week 'een lange vakantie' begonnen. De fabrieken zijn failliet en er komt geen 'Doorstart á la Kip', door verkeerd en te gretig management, wordt er gezegd.

Voor de dag

"Vooruit, voor de dag ermee", dacht ik met deze foto in mijn hand, toen ik hem wilde plaatsen. Maar dat klopt niet, want de zon gaat hier onder, dus is het eigenlijk meer "voor de nacht". Waarom bestaat die uitdrukking eigenlijk niet. "Hij komt boven water", die klopt beter, alleen is ie vermoedelijk niet onder water geweest en rijdt hij er slechts boven. "Onder weg" is ie zeker niet, hij rijdt er juist op, alhoewel, hij gaat wel ergens naartoe, vermoed ik. Hij komt in ieder geval "over de brug". Toch? Ook niet goed, hij was me niets verschuldigd en reed, terecht, gewoon door. Maar hij heeft me wel verwend, onbewust, door op tijd met zijn vierkantige silhouette en ronde koplampen daar even te gaan rijden.

Ik ben in de war. En uitgeput. Ik vraag me af, hoe je alles kunt geven van een oneindig gevoel? Ik dacht dat ik mijn hart volgde, maar waarschijnlijk is het andersom. Het gekke is, dat mijn hart niet van plaats verandert, als ik stil blijf staan. En als ik beweeg kom ik niet dichterbij. Ik heb naar mijn verstand geluisterd, maar het is hier zo lawaaierig, ik hoop niet dat het stom is. Ik wil mijn gevoel volgen, maar ben erdoor verdoofd. Ik wil niet meer hoeven gokken, bij het zoeken naar geluk.

Voor de dag, dan maar. Ik plaats hem voor de dag van morgen, voor de toekomst, voor onderweg. Voor de hartstocht is verborgen, voor de liefde, voor dat ik mijn hoofd te ruste leg. Ik plaats hem voor jou en voor de passie en voordat ik vergeten mocht, dat ik nog steeds vooral en bovendien, naast het proeven van het zout der tranen, de warmte en de liefde voel, die ik toen bij je zocht.

x