Maandag

IJs en blauwe plek hebben wat gemeen, als breekbaar en liefde. Ik heb nu weinig woorden.

De kloeder kift

Jaloers ben ik nauwelijks, tevreden regelmatig, gelukkig ook wel eens. Maar in toenemende mate ben ik het spoor bijster. Satelliet navigatie helpt mij hier niet. Ik begrijp het niet, maar zal het in de gaten houden. Omdat ik op dit blog voornamelijk foto's wil laten zien, plaats ik er een, maar dit keer met terughoudendheid, uit IJsland, dit jaar.

Ik maak dus graag foto's. In een foto moet iets 'gebeuren', verhoudingen, ritme, beweging, geef het maar een draai. Het is prettig als je ook na enige tijd er nog nieuwe dingen in kunt zien. Ik kan niet goed omschrijven wanneer een foto geslaagd is, of om welke reden een foto, in mijn ogen, goed is. Ik vind het heerlijk om wanhopig van te worden, om te zien hoe anderen bij het beschrijven van een foto tot een conclusie kunnen komen waarom de foto 'top' is of het net mist. Danny Ellinger van Foto Natura beschrijft de bijzondere kwaliteit van een foto van (oom) Fred Hazelhoff in Grasduinen feb'09 Hij prijst daar een bepaalde foto, omdat "het grijs in de hertekop mooi terugkomt in de achtergrond". Kennis van zaken, een palmares of gewoon je voetstuk, geeft je de volmacht klare taal te spreken. Vaak is overtuigingskracht, zelfvertrouwen of in sommige gevallen misschien gewoon een grote mond voldoende om boude uitspraken te doen. Taco Anema bijvoorbeeld zet zijn nieuwe werk kracht bij, door in een artikel eind februari in het Parool, wat aandacht aan deze fotograaf en zijn foto's besteed, de one-liner te laten noteren, dat het 'moment decisive' van Henri Cartier Bresson niet bestaat. Makkelijk gezegd van Anema, maar breng me alsjeblieft met andere moppen aan het lachen. Wat is dat toch met dat oordelen over andermans artistieke kunnen of producten. Ernst Daniel Smit (is dat misschien de vader van Jantje) deed ook een fraaie duit in het zakje in DWDD (ook al ging dat maar voor een deel over schoonheid en kwaliteit). De man zal kundig in zijn vak zijn, maar blijkt ook een expert in het krullen van mijn tenen.

Ik ga niet samenvatten of aanhalen wat kunst is en wanneer, maar wil daar wel een beetje naartoe. Dat kunst fascineert is een gegeven, waarom iets kunst is, is dat niet. De vaststelling "dit is kunst", wekt tegenwoordig bij mij een gevoel van "dat maak ik zelf wel uit", waarbij ik in gedachten het laatste woord tussen haakjes plaats. Ik moet altijd zo lachen, als mijn collega grapt in een gemaakt dialect "Is dat kuns? Mooi seg!" Onderstaande kunstenares lukt het haar werk voor 800 tot ca 1000 euro te verkopen. Maar dan heb je wel iets unieks.

Aelita Andre

Een hoop

In mijn werk gebruik ik vaak de term 'vaak', weinig keer 'sporadisch', vrijwel nooit 'abundant', meestal 'soms' en nogal eens 'af en toe', terwijl ik microvolts in miliseconden meet.

In mijn 5 weken proefabonnement op Het Parool, kreeg ik in 2 opeenvolgende dagen een paar artikelen te verwerken, die tussen niemendalletjes en reclame verstopt waren op pagina 3 of 5 ofzo. De items die rond die tijd het meeste aandacht eisten, stonden voorop. In Duitsland schoot een jongen van 17 jaar, 15 mensen dood. En in de VS, in Alabama, zorgde een 28 jarige lunatic voor 10 slachtoffers, waaronder een 3 maanden oude baby. Hij zou een 'hitlist' gehad hebben. De daders tel ik even niet mee. Vreselijk allemaal. Maar bij de artikelen waar ik echt onrustig van werd, stonden geen foto's. Nul editorials. Ook in kranten in de dagen erna trof ik er niets over. Toen ik het las, controleerde ik de berichtgeving op tv en later radio; niets. Op straat ook niets wat op paniek leek. Geen bekrulspelde dames die armen zwaaiend in nachtgewaad kriskras tussen ingezeepte kinnebakken doorrenden. Wat later haalde ik de kranten uit de papierbak, om te kijken of ik het nu wel echt gelezen had. Het was droge emotieloze informatie, een opsomming van getallen. Ik zal even samenvatten:

Tijdens een congres in Kopenhagen ter voorbereiding op een wereldtop die eind dit jaar in dezelfde stad gehouden wordt, waar het vervolg op de in 2012 aflopende Kyoto-protocol moet worden geschreven, berichtten onderzoekers uit 80 landen:

• Komende eeuw stijgt de zeespiegel 0,5-1 meter; verdubbeling tov de eerdere verwachting.
• 1/10e van de mensheid in laaggelegen woongebieden wordt hard getroffen.
• In de loop van de eeuw wordt mogelijk een drempel overschreden. Hierna is klimaatbeheersing niet meer mogelijk en krijgt de mensheid te maken met een zeespiegelstijging 'van meters'.
• Oceanen verzuren door CO2 opname. Nu al is deze het hoogst sinds een half miljoen jaar.
• Onduidelijk welke organismen de verzuring overleven. "Mogelijk stevenen we af op een massale uitroeiing van het leven in de oceanen, waarin zich veranderingen voordoen, die niet meer zijn geconstateerd sinds de tijd van de dinosaurussen".

Ander artikel. Uit het jongste rapport van de demografische afdeling van de VN, het volgende:

• Wereldbevolking groeit naar 7 miljard in 2012 en 9 miljard in 2050.
• De helft van deze groei voltrekt zich in 9 landen: India, Pakistan, Nigeria, Ethiopie, VS, Congo, Tanzania, China, Bangladesh.
• In de 49 armste landen verdubbelt de bevolking de komende 40 jaar, waar de helft van die bevolking jonger is dan 24 jaar.

Het is niet overal kommer en kwel. Of juist wel?

Ik weet nu even niet welke vraag ik me moet stellen, laat staan dat ik weet wat ik moet doen. Stemmen op een goede politieke partij misschien, maar ik ben nog niet aan de beurt. Ik verwacht niet dat er partijprogramma's zijn, waarin er voor substantiele steun aan de Kepler Missie gepleit wordt. Nee de redding van de wereld is een jaarlijkse economische groei van 3%, zo vind men. Men kan niet wachten tot de Noordpool is ontdooid en er olie 'gewonnen' kan worden. Shell staakt haar inspanningen in de groene energie. De zon begint te schijnen en ik wordt almaar somberder.


Ik gun mijn fantasie naar geluk het ruime sop en laat mijn hoop niet varen. Zonsondergang op het water, genoten vanaf een bootje, opgeluisterd door eendgesnater, met niets aan dan mijn blootje. Een zeilboot heeft wel meer diepgang.

Vermogend

Op IJsland heb ik relatief veel tijd doorgebracht op het strand. Hier ben ik bij de monding van het Jokulsaron, waar de edelstenen, na door de branding te zijn gekliefd en gepolijst, op het strand aanspoelen. Er ligt voor een vermogen, de kleinste items zijn minstens 5000 karaat. IJsland heeft zijn rol in de huidige credietcrisis. Dat zie je hier op straat niet, maar je hoort het op tv en in bijvoorbeeld de winkels vaak wel. Is dit strand de metafoor voor het klatergoud van het kapitalisme? Of ligt hier juist onze echte rijkdom; fonkelend helder water in vaste vorm, gepresenteerd in een zeer bijzonder decor, waar je je de hemel te rijk voelt? Schijnbaar weet niemand dat nog, ik ben hier de enige. Aan de branding ligt dat niet, want die dendert en buldert van "komt dat zien" en zwiept de kruinen van haar golven daarbij hoog in de lucht, net zoals die lui in bonte jasjes op de beursvloer met hun briefjes wapperen als er zaken gedaan moet worden.
Een demonstratie van vergankelijkheid. Want hoe schitterend (letterlijk en figuurlijk) de soms enorme kunstwerken ook zijn, morgen zien ze er weer anders uit en het volgende seizoen weet niemand meer ergens van. Tenzij je het fotografeert. Ondanks dat deze klonten waarschijnlijk al heel erg oud zijn, vergaat ijs niet, maar gaat het verder. ...

Van start

Mijn expositie is dan na een paar maanden voorbereiding van start gegaan met een hele gezellige opening. Het hangt er heel tevreden bij en ik kan zeggen het hangt en ik ben er heel tevreden bij. Het is zo leuk om te mee te maken dat, nadat je tijden lang de foto's als dia of op een beeldscherm hebt gezien, ze eigenlijk in het groot nog veel mooier blijken te zijn, en ze elkaar nog versterken ook, als je ze zo fijn bij elkaar ziet. Het fotootje is een van de 4 behangen wanden, naast een aantal losse foto die door heel de Ark hangen, zowel op de begane grond als op de 2e verdieping. Tot eind april logeren de foto's daar, en dat is ook erg leuk omdat de exposure zo nog meer toeneemt. Gaat dat zien, gaat dat zien, ik ga zelf ook soms nog eens kijken.