Hadden we "Boer zoekt vrouw", deze boerderij zoekt boer. Ik zocht boerderij.
Ik trof haar in de buurt van Wilnis.
Omdat ik voor het fotograferen van een boerderij al vertrok met een nogal somber gemoed, zat ik de hele dag wat te mopperen, vooral op mijzelf. Rondrijdend rondkijken met redelijk licht en met wat vage hoge bewolking en laaghangende wenkbrauwen, gonzde de narrige vraag almaar; wat-wil-je-nou-eigenlijk en waar-blijft-de-inspiratie-als-je-het-nodig-hebt? In de worsteling om toch met iets thuis te komen, merkte ik steeds, dat ik na het ontspannen, weer een "net niet" plaat had gemaakt. De bijna letterlijke druppel die me deed besluiten om naar huis te gaan, was het moment dat ik een onderdeeltje liet vallen. Ik moest nog blij zijn dat het niet brak, omdat het in een prutje viel. Mijn neus zou uiteindelijk bepalen of het in de modder dan wel koeienpoep terecht gekomen was. Daarop volgde mijn mondhoeken het voorbeeld van mijn wenkbrauwen. Mijn stembanden omlijste dit tafereel met klanken, die alleen De Illustere uit Transsylvanië begrijpt (denk ik). Afijn, ik zou naar huis gaan, de zelfkastijding moest afgelopen zijn. Ik kreeg ook honger.
Langs de weg, in de buurt van Wilnis, stopte ik nog maar een keer, ik was er toch. Het was er lekker rustig en ik kon er ongestoord wat rond kuieren. Er stonden meer kandidaten, de meeste in betere conditie. Maar uiteindelijk verbleekten ze bij wat "de mijne" zou worden. Ze was trouwens net als 'het huis' in Schotland te koop. De voorgevel was ook boeiend, maar minder orgineel. En plots, alsof ik een bericht kreeg, dat de zon zou gaan schijnen en dat dit het moment zou zijn en de plaats begon ik te leven en viel alles op zijn plaats. De grote boom dichtbij, die fantastische wilgenrij, de volgorde van het gebouwde en het karakter en vorm, het water en zelfs de bewolking. Op de zon was nog het wachten, die moest nog wat dalen, maar deed dat en bleef zichtbaar, precies waar ik hem wilde hebben. Later heb ik nog heel wat bedankjes uitgesproken.
