I still live and love still

Toen ik lang lang geleden bij mijn Opa en Oma logeerde, zei mijn Opa, altijd in voor een grap, een keer tegen mij. "Nico, probeer jij dit papiertje eens acht keer doormidden te vouwen. Je mag het ook met een dun vloeitje proberen of een uitgeklapte krant" (het tabloid formaat bestond nog niet). Ik probeerde bij de tweede poging Opa wel te neppen, maar Opa was beter in truukjes dan ik en had me door. En het vouwen lukte ook niet.
Zo herinner ik me tevens een item van het Simplistisch Verbond. Hierin legden ze uiteen, dat je nooit aan kunt komen op je bestemming. Het ging ongeveer als volgt; De afstand tot je doel is X. Als je halverwege bent, heb je nog 0,5 X te gaan. We stellen een 0,5 X gelijk aan Y en gaan verder. Als we hier dan weer op de helft zijn, dus 0,5 Y afgelegd hebben, moeten we, ondanks dat we dichterbij zijn, nog steeds de helft afleggen. En omdat je overal de helft van kan nemen, kun je er nooit echt aankomen. Eigenlijk. Om dit verhaal iets meer kracht bij te zetten bedacht ik het volgende erbij. Op de plaats van bestemming moet je stoppen, doe je dat niet, dan kan het niet je bestemming zijn. Om de remweg overzichtelijk te houden kunnen we logaritmisch remmen, maar lineair is makkelijker voor te stellen. Verdeel je snelheid rechtevenredig met de afstand tot je bestemming. Voorbeeld: Rij bij een nog af te leggen afstand van 100 km, 100 km/u, bij 50 km, 50 km/u enzovoort. Je blijft dus altijd een uur rijden van waar je naatoe wilt.

In dit verband kennen we ook de irrationele getallen. Ofwel, een reëel getal dat niet te schrijven is als het quotiënt van twee gehele getallen. Deel maar eens tien door drie, of trek de wortel van twee. Er komt geen einde aan de cijfers achter de komma. En het heelal dijt ook nog steeds uit. Er is dus nog ruimte waar het heelal niet is. Bestaat er feitelijk wel zoiets als "vloeiend". Zouden we dan toch allemaal het eeuwig leven hebben?


Langzaam maar zeker komen we bij de aanleiding van dit gefilosofeer.
Als we een film bekijken, realiseren we ons zelden dat we een serie kort op elkaar volgende beelden zien. Door de traagheid van ons visuele systeem, wordt de suggestie gewekt, dat er voortgang in de tijd is, of dat zich iets ontwikkelt. Per slot van rekening hebben de zenuwen, die betrokken zijn bij de verwerking van de visuele input, ook steeds een fractie van een seconde nodig om een signaal te door te geven.

Ik begon zo te malen, toen ik de onderstaande prachtige clip tegen kwam. Het nummer zelf is trouwens ook niet mis.



Het is grappig dat voor de promotie van films er weer een fotograaf aan te pas moet komen, de zogenaamde still-photographer. Die maakt foto's tijdens opnames of erna, die op de affiche's en dvd's komen. Een interssante fotograaf in deze is overens Patrick Ecclesine (zie ook de link hiernaast).

Aan de andere kant kan je je afvragen hoe stil een stilstaand beeld is. Een sluitertijd heeft toch een begin en een eind, ook al is dat een-duizendste. Reken maar eens uit hoe vaak atomen in die tijd heen en weer gegaan zijn. Ik moet ineens aan "Sequenties" van Michel Szulc Kryzanowski denken.

Voor ik ga rusten, dit tot slot. Ik las dat Erwin Olaf een nieuw project tentoonstelt, "Dusk". Hij heeft er ook een film van gemaakt. Een fantastische fotograaf, die ook filmt (ter illustratie het onderstaande pakkende filmpje van Olaf)en van wie Michiel van Erp een documentaire maakte die 7 oktober door de NPS wordt uitgezonden. Alles gaat nu langzamerhand een beetje door elkaar lopen.



Over eeuwig leven gesproken.

Edit:
Net kom ik dit tegen en ga snel iets bedenken alvorens mijn fantasie helemaal een loopje met me neemt.