Oud (en) nieuws

Hoe meer drukte, hoe minder producten. Los van computer probleempjes die het updaten lastig maken, gebeurt er zoveel, zo snel. Halve opzetjes over de Dalai Lama, de Europese verkiezingen, Ronaldo, Iran, Formule 1 en Michael Jackson heb ik gebackspaced. En waar gaat dit dan over. Inderdaad, iets waarover ik het al eens heb gehad; Art Amsterdam. Het bleek een behoorlijke succesvolle beurs. Er is aardig verkocht en er zijn flink meer bezoekers geweest. In een artikel in het NRC stonden hiervoor een aantal verklaringen. Zo was de timing beter, het was nu 'ideaal beursweer' en door welwillende publiciteit. Maar ook belangrijk was dat alle 120 deelnemende galeries solotentoonstellingen presenteerden. Men vond hierdoor dat de kwaliteit enorm omhoog is gegaan. Dragen de vier elementen afzonderlijk bij aan het succes? Of zou de toegenomen kwaliteit bijvoorbeeld, voor betere publiciteit gezorgd kunnen hebben, waardoor er meer mensen op af kwamen, waarbij genoeg mensen zaten die de middelen bezaten om items aan te schaffen? Ik weet het niet, maar het klinkt niet onlogisch. Het NRC-artikel vermelde echter dat het niet allemaal hosanna was. De galeries werden gelukkig van de grote drommen kunstkijkers. Maar men klaagde over het gebrek aan respect bij de bezoekers. Men zou bijvoorbeeld gevraagd hebben of het de galeriehouder zelf was die de beelden gemaakt had. De kwaliteit van de bezoekers liet, volgens een andere standhouder, ook veel te wensen over.  Hij exposeerde een houten reliëf uit 1968, een stuk wat de hem zeer lief was. Het viel hem tegen dat veel mensen alleen maar opmerkten dat het van wasknijpers gemaakt was. Maar hij zag dat het de mensen ontging, dat het om een topstuk ging. Waarom is dat zo'n probleem? Ik vind dat nogal wat. Elitair zou ik haast zeggen. De bakker is blij met zijn prijs voor 'de Beste van Nederland' en tevreden dat hij aan het einde van de dag steeds bijna al zijn broden heeft verkocht, maar is teleurgesteld, omdat zijn klanten er vaak pastachoca op doen ipv extra belegen boerenkaas of rosbief en het vaak opeten uit een boterhamzakje ipv aan een uitgebreid gedekte tafel.
Dat dat anders kan laat Kevin Sharkey zien. Deze schilder exposeert in een beddenzaak (Broring 80 jaar). De Ier zou een autodidact en flamboyant zijn en zijn mening niet onder stoelen of banken steken. Hij zegt; "Veel kunst is doodsaai en wat erover geschreven wordt ook. Ik hou me niet bezig met die intellectuele kant. Mijn kunst is 100% expressief", "ik verkoop kunst om meer kunst te kunnen maken, fuck them, die kunstsnobs". En "het zal me een zorg zijn wat de critici zeggen. Ik geloof niet dat ik de wereld kan veranderen zoals Bono en Geldof, die preken compassie, maar laten zich wel fotograferen met massamoordenaars als Bush en Blair".

Ik ga niet generaliseren en ken ook niet alle ins en outs en hoop eerdaags ook een galerie te mogen vullen, al was het maar omdat men daar een beter licht op de zaak werpt :).

Tot hier had ik dit in concept al klaar maar ik plaats het nu, omdat ik kan meedelen dat mijn volgende expositie sneller dan verwacht plaatsvindt (een derde ook al is vastgelegd) en wel in Stichting Meerwaarde in Hoofddorp.

Er zal naast de eerder getoonde foto's nieuw werk bijzitten uit IJsland.

En uit Ierland, waar ik deze zomer een heerlijke tijd had. Hirsch Ballin had bezwaar dat ik die reis hier vooraankondigde. Door al het enthousiasme over het voornemen die kant op te gaan, viel het me niet mee daaraan gehoor te geven. Maar Ierland was (weer) prachtig en geweldig, net als de bewoners. Ik heb er heel wat contact gehad met mensen, ze zijn heel open, nieuwsgierig en behulpzaam. Een ontmoeting wil ik even noemen. Dat was met Bohdan en zijn vrouw. Ondanks dat het, wat mij betreft, te kort was, maakte dat veel indruk en inspireerde het. En alhoewel hij schildert, zie ik toch overeenkomsten in ons werk, zodat ik laatst, in een onbewaakt ogenblik, fantaseerde over een gezamenlijke expositie in Ierland of Nederland of wherever.