Incompatibilité d'humeurs

"We gaan voor goud", zeiden de roeisters Marit van Eupen en Kirsten van der Kolk in december 2007. Ze lieten - heel on-Nederlands - gouden schoentjes monteren in hun boot. Op zondag 17 augustus maakten ze het allemaal waar.

Niet met de intentie hier iedere medaille te benoemen, wil ik toch even het goud van de lichte dames dubbel twee memoreren. Zonder alle andere prestaties tekort te doen, vind ik wat zij bereikt hebben, laat ik zeggen, opmerkelijk.
Deze roeisters hebben, ondanks de verre van optimale omgevingsfactoren en een incompatibilité d'humeurs, bereikt wat ze wilden. Proficiat dames.

Row, row, row your boat.
Gently down the stream.
Merrily, merrily, merrily, merrily,
life is but a dream.

De tekst wordt vaak gebruikt als een metafoor voor de moeilijke keuzes van het leven. Velen zien in de boot een verwijzing naar zichzelf of een groep waarmee ze zich identificeren. Roeien is een eentonige handeling die oefening en perfectie vraagt, maar die de boot richting geeft. Het idee dat men over een bepaalde rivier reist, suggereert beperkingen in het pad van keuzes en vrije wil. De derde regel adviseert de uitdagingen tegemoet te treden met vreugde en een lach. En de laatste regel is misschien het meest betekenisvol. Hier kan het aardse leven met een droom worden vergeleken, zodat moeilijkheden en zorgen minder ernstig lijken op het moment dat men wakker wordt. Aan de andere kant kan men, met een nihilistische instelling, in die regel kunnen lezen, dat onze gedragingen betekenisloos zijn.

Viavia

Geweldig, Nederlandse dames winnen goud op de 4x100 meter vrij.


De zon staat laag, de temperatuur is dat ook, maar het licht is warm, waardoor het riet vergult. In de reflectie verdubbelt de waarde. Nu geen olympiër in de buurt. De diafilm bevriest het tafereel voor de zon verdwijnt. En iedere keer als ik er nu licht door stuur, komt het weer tot leven. Goud voor vivia.

Dames onder elkaar

Het praten om het praten, le cri de panique, het almaar voortborduren op het al vertelde, de diepgaande conversatie met het luisterend oor, een roddeltje om bij te gniffelen, wat gebabbel om te showen, het tijdens diepe slaap in zichzelf mompelen, de zachte warme woorden van troost, een boodschapje van huishoudelijke aard, het vriendelijk onderhoud of de emotionele rede. Ik doe graag mee, als ik mag. En kan.

Waarom is een boot eigenlijk vrouwelijk? Toch niet omdat ze bij kalm weer zo lekker voort kabbelen en bij storm wild zullen stampen.
Volgens mij zijn schepen vrouwelijk omdat zeelui tijdens hun risicovolle en vaak barre tochten naar onbekende afgelegen oorden, zich beschut en verzorgd wilden voelen als bij hun moeder. Soldaten zouden zoiets met hun geweer hebben. Bovendien, stel ik mij voor, wilden ze, wanneer ze lang van huis waren, toch graag een vrouw in hun nabijheid, omdat je na zo'n lange tijd 'alleen' in jezelf gaat praten of tegen je boot. En het is voor mannen prettiger praten tegen een vrouw(ennaam) op momenten van eenzaamheid of gevaar. Tegenwoordig zie je dat ook veel mensen tegen hun computer doen, ik zie hier wel overeenkomsten. Ik heb in deze ook wel eens gedacht dat het geluk niet werd afgedwongen toen de rederij destijds het mooiste en meest prestigeuse schip ter wereld de 'Titanic' noemden, welke vrouw wil zo genoemd worden, maar dat terzijde. Het zou me verbazen wanneer de werklijke reden niet minder minder romantisch zou zijn.

De Engelsen hebben ook 'een verklaring';

A ship is called a "she" because there is always a great deal of bustle around her. There is usually a gang of men about, she has a waist and stays.
It takes a lot of paint to keep her good looking.
It is not the initial expense that breaks you, it is the upkeep.
She can be all decked out.
It takes an experienced man to handle her correctly
and without a man at the helm, she is absolutely uncontrolable.
She shows her topsides, hides her bottom and, when coming into port, always heads for the buoys.

A ship in port is safe, but that's not what ships are built for.
Grace Hopper

Pokken

Pokken is een vreselijke ziekte, maar gelukkig uitgeroeid. Ernstige ziektes worden vaak als scheldwoorden gebruikt. Helaas bezondig ik me hier ook wel eens aan. Onlangs nog hoorde ik me denken; "dat pokken water", bij de zoveelste fikse regenbui tijdens mijn kampeervakantie. "Dat waterpokken water" had milder geklonken, zelfs wat grappig, maar minder uiting gegeven aan mijn frustratie.
Dit zijn geen waterpokken maar zeepokken, in het water. Deze kreeftachtigen zul je niet horen mopperen over het voortdurende wassende water. De verschillende tegenstellingen in deze opname boeien me. Zo zijn de diertjes bewegingsloos en de plantjes dansen dat het een lieve lust is. Contact maken is al een kunst op zich, zelfs voor 'dieren' die zich wel kunnen verplaatsen. Deze diertjes kunnen dat niet (in dit stadium) en maken daar geen probleem van. Of zo nog ze met elkaar communiceren en dan hoe, zou ik zo graag weten. Ik hoop dat die vraag niet simpel met "niet" beantwoord wordt. Wat is het nut van deze organismen eigenlijk, behalve plankton eten en kleintjes maken? Om nageslacht te produceren hebben ze wel een eenvoudige oplossing. Ze hebben in de paartijd gewoon een fallus die ze in het water laten wapperen en die lang genoeg is om bij de naburigen langs te gaan. Hun tweeslachtigheid maakt deze manier tot een succes.

edit (7/8/2008:
Ik kom net in het proefschrift van dr. H. Stroink de volgende stelling tegen:
"Kinderziekten zijn niet altijd onschuldig. Waterpokken zijn de belangrijkste oorzaak van herseninfarcten op de kinderleeftijd. Er zijn daarom naast economische argumenten (werkverzuimvan ouders) ook medische redenen om waterpokken op te nemen in het Rijksvaccinatieprogramma."

Dat verandert mijn idee hierboven toch in enige mate moet ik zeggen.