Niet ver hier vandaan is er een land waar het gras groener is, het haar roder, en het bier zwarter. Ik mag het nu wel zeggen, want ik ben zo blij. Het gaat gebeuren. De komende drie maanden ben ik in Dublin te vinden. Ik zal er in een kinderziekenhuis werken. Ik knijp in mijn arm en zie het scherm. Het staat er echt. Mogelijk dat het op dit blogje wat rustiger wordt, misschien juist drukker. Mogelijk dat daar ook klavertjes vier groeien.
