Het startpunt vorige week zaterdag, van mijn tocht door winters Noord-Holland, was het Paard van Marken. Pleegden we er jaren geleden met een wijde boog omheen te zeilen. Nu was het een plaats om op af te gaan en om vandaar te zien waar het schip strandde. Ik begon eigenlijk wel te laat, het eerste licht zag ik al bij mijn vertrek uit huis. En toen moest ik nog 90 minuten. Maar dit is een geduldig dier. Deze dag was ook een ideale schaatsdag, zo bleek, op alle sloten en plassen werd gekrabbeld. Verplaatsen over de weg ging daarentegen niet echt gladjes. Ik heb me zodoende beperkt tot een van de rustiger stukjes ijs; het kruiend ijs van het IJsselmeer. Er hing een spanning in de lucht. Mede door iemand die in de verte op de dijk naar me schreeuwde. Het enige wat ik kon horen was iets van; "het ijs knalt" of zo. Ik maakte mijn foto's en gehoorzaamde het vermoedelijke advies van het ijs af te gaan. Terwijl ik langs de dijk verder liep, maakte de bewegingsloze ijsvlakte af en toe griezelige op een soort zweepslag lijkende geluiden. Uiteindelijk heb ik er tot zonsondergang een aantal zeer tot tevredenheid stemmende opnames kunnen maken, die nog net mee kunnen in de expositie in de Ark in Haarlem. Het leek mij leuk het Paard op deze manier het goede nieuws te laten brengen, dat heel maart 2009 De Ark vol hangt met mijn foto's. Ik hoop dat zij die er gaan dineren, er niet alleen met open mond zullen vertoeven, maar ook nog aandacht voor hun eten houden, want het gaat erg mooi worden.
