Onkruit

Ik kan genieten van moderne vormgeving en design, vaak hoe strakker en eenvoudiger hoe interessanter.  

Maar ook oude spulletjes kunnen me enorm boeien. Zo'n voertuig, verlaten in het weiland bijvoorbeeld, daar smul ik van.  

Van alle kanten toonde het interessant, maar met mijn kin tussen de boterbloemen kon ik de achtergrond het best beheersen en de tractor op een voetstuk plaatsen. Terwijl ik als een woelmuis door het gras bewoog en mijn wereld zich beperkte tot het beeld in de zoeker, stond er plotseling een enorm paard achter me. Dit dier hield al tijden het gras bij, was waarschijnlijk al lang uitgekeken op deze hoop roest en leek benieuwd waar ik zo druk mee was. Paarden zijn groot en al helemaal vanuit kikkerperspectief. Gelukkig bekwam ik vlot van de schrik en ging het dier een eindje verderop in de tuin werken.

Zo'n scène voedt de fantasie enorm. Een parkeermeter op deze plek had het begrotingstekort aanzienlijk kunnen verkleinen, zelfs zonder de recente prijsstijgingen.

Mooi hoe de natuur gewoon door gaat en langzaam bezit neemt van dat wat te weinig beweegt. Zoals bij deze tractor, die tijden lang door akkers ploegde, er het onkruid bestreed, mestte en er gewenste gewassen zaaide. En soms is het toch zonde.
Zoals voor een 600 jaar oud kasteel op een heuveltop, dat niet opgewassen was tegen het onkruid, alhoewel daar wel enige hulp van wat oliedomme natuurbeheersers bij nodig was. Mag ik voorstellen dat we vanaf nu onkruid (ook) met een -t mogen schrijven.