Zondvloed

Svartifoss ("Zwarte waterval", 20m), IJsland.

Watervallen trekken altijd mijn aandacht. Is het niet vanwege hun schoonheid, dan is het wel vanwege hun geluid en geweld. Het komt natuurlijk ook, omdat ze in het platte Nederlandse landschap een zeldzaam verschijnsel zijn.
In de unieke nacht van 25 op 26 mei, de dag waarop half Nederland het weerlicht fotografeerde, trok 'waterval' mijn aandacht. De donder, bliksem, wind en regen, er viel in een paar uur wat er normaal in een maand valt, waren fascinerend. Toen de 'zondvloed' in volle gang was en er op het dak geroffeld werd, was er ook gekabbel en gekletter hoorbaar van dichtbij. Deze hoeveelheid water kroop waar het niet gaan mocht en sijpelde niet, maar stroomde van zolder naar de eerste verdieping. Een emmer en handoeken vingen een beetje op en nu moet het drogen. Een schadeformulier doet de rest.
Toevallig had ik het er laatst nog over, dat spijzen en dranken het lekkerst zijn op de plaats waar het van origine vandaan komt. Ik merk dat ik dat ook van watervallen vind.

(Terzijde; De tekening is van Gustave Doré, genaamd "De Zondvloed". Tijgetje is er ook bij.)

Kunst of geen kunst, dat is de vraag

Aan de ene kant boeit de vraag me, omdat er niet een eenduidige definitie van kunst is en aan de andere kant vraag ik me ook af of het een zinvolle discussie is. Dat het voorlegen van de vraag kan leiden tot leuke conclusies, heb ik 25 maart aangehaald met de 2 jarige Australische 'kunstenaar' Aelita Andre.
Nu is de galeriebeurs Art Amsterdam al weer geschiedenis. Ik ben er helaas niet bij geweest, noch als toeschouwer, noch als deelnemer. Desondanks (..) was het direct bij aanvang al interessant, de uitreiking van de Thieme Art Award.

Persbericht:
De Thieme Art Award, de prijs voor de meest veelbelovende jonge kunstenaar, is op de openingsdag van de 25e Art Amsterdam, woensdag 13 mei, uitgereikt aan Gijs van Lith (1984, Nederland) van Galerie Bart. ”Een onvervalste schilder bij wie verf door het lichaam stroomt”, aldus de jury die bestaat uit voorzitter Wim van der Beek (kunstrecensent), Marja Bosma (conservator moderne kunst van het Centraal Museum Utrecht) en Han Steenbruggen (directeur-conservator Museum Belvédère in Heerenveen).

De unanieme jury over de winnaar:
“Gijs van Lith haalt alles uit de kast om het maximale schilderkunstige rendement te bereiken. Hoewel effectbejag hem niet vreemd is, wordt dat volledig gerechtvaardigd of gecompenseerd door het eindresultaat. Wie in zijn stadslandschappen alleen gebouwen en verkeersdrukte ziet, vergeet de aandacht te richten op het picturale proces. Dat is minstens even interessant als de voorstelling. De schilderijen van Van Lith gaan namelijk niet alleen over waarnemingen en gewaarwordingen, maar ook over de ultieme uitdaging die de kunstenaar ziet in de dialoog met de beeldmiddelen. Hij staat met beide benen in de actualiteit zonder het contact met de traditionele schilderkunst uit het oog te verliezen.”

Tot daar aan toe geen vuiltje aan de lucht, het zal een schilder met potentie zijn, maar elders op de beurs hangt het werk van Michael Wolf, een fotograaf. Terwijl openlijk de vraag gesteld wordt of fotografie Kunst of geen kunst is, durft een vakjury de maker van nageschilderde foto's een belangrijke prijs te laten winnen. En alsof dat nog niet genoeg is, bestaat er ook nog het werk van Tjebbe Beekman. Als je de link van Michael Wolf volgt, kan je zijn serie 'real fake pictures' zien. Dat is een leuke, zeker in dit verband, want het zijn allemaal foto's van Chinezen die, fabrieksmatig, belangrijke schilderijen (bijna) feilloos kopiëren.
Ik meen te mogen twijfelen aan de deskundigheid van de vakjury. Sowieso heb ik moeite met de ene creatieve uiting hoger te honoreren dan een andere. Misschien moet zoiets juist niet aan een vakjury overgelaten worden en is het wellicht beter het door 'de gewone man/vrouw' te laten beoordelen. Die hadden het trouwens ook op het songfestival bij het goede eind de fascistoïde Nederlandse inzending links te laten liggen. Het toppunt van zelfvertrouwen, vandaar waarschijnlijk ook de naam 'Toppers'. Ik ga me daar ook niet druk om maken, want dat hele songfestival is te gek voor woorden; een liedjeswedstrijd. Ik ga pas kijken als ze jureren op bijvoorbeeld: 1) wie de langste noot kan zingen, 2) wie de hoogste/laagste, 3) het hardst, 4) het snelst en 5) dubbele punten voor het zuiverst.

Alleen, een paar

Het lege laagland ten westen van Borgarnes heet Mýrar en bestaat uit moerasland met verspreide steenformaties. De basis wordt gevormd door 11 miljoen jaar oud lava gesteente. Het gebied wordt opgeleukt door meertjes en stroompjes, die vooral in de zomer zichtbaar moeten zijn. Maar in deze tijd (februari) is alles wit en wijd. Na een hele tijd op een glibberig kronkel- en hobbelpad gereden te hebben, waarin ik me voortdurend afvroeg of ik er goed aan deed deze route te nemen, trof ik dit paar. Het leken me geen boerderijen. Veel aan landbouw werd hier niet gedaan en veeteelt vond er ook nauwelijks plaats. Mogelijkheden voor vertier zag ik niet, geen winkels, geen kerk. Vanwege de verbazing over dit duo, ging ik zelf mijn vragen invullen, waarbij ik me vast en zeker heb vergist, omdat ik me uiteindelijk niet heb geinformeerd.

IJsland, de oudste democratie ter wereld, heeft op 25 april gekozen voor een nieuwe president, Jóhanna Sigurðardóttir, een bijzondere vrouw en moeder van wie veel verwacht wordt. Morgen wordt het moederdag, maar vandaag is het Europadag. Als het aan Sigurðardóttir ligt zijn ze een volgende ster op de Europese vlag. Skál, op betere tijden.

De natuur in

Het grootste gedeelte van het jaar is het een woestijn, maar nu niet. Nu is het zo'n akker vol met gekleurde bloempjes. Je moet, als je ervan wilt genieten, wel snel bij zijn. Enerzijds dragen de bollen maar kort een bloem en anderzijds, zo noteerde de krant van wakker Nederland, vertrappelen 'het steeds toenemende aantal overwegend buitenlandse toeristen' de bloemen en bollen. De bloembollenboeren (scrabble-tip) zouden zich geen raad weten. Het plaatsen van hekken vinden ze geen optie, omdat dat ten koste zou gaan van de charme. Het is natuurlijk erg vervelend als je handel verloren gaat, maar ik vertrouw erop dat er compensatie gevonden wordt in een prijsverhoging van het restje nog bruikbare bollen.

Ik geef toe, dat ik een fleurig boeket bloemen op tafel ook een aardig gezicht vind. Maar is het niet raar gedrag om bloemen te plukken, dus uit hun natuurlijke omgeving te halen en dan thuis, kunstig geschikt in een vaasje te zetten, met als gevolg dat ze veel korter oogbaar zijn, dan wanneer men ze met rust gelaten zou hebben (overigens is het bloemencorso gesodemieter, in mijn optiek, helemaal een belachelijk vertoning). Er lijden nog steeds mensen honger. Hoeveel ton aardappelen, rabarber of rode kool had ervoor in de plaats geoogst kunnen worden. Mijn vader at in de hongerwinter bloembollen, omdat in de weilanden, bloembollen begraven waren en geen aardappelen, bieten, uien of wortelen. Hebben die velden hem (en indirect ook mij) nu gered of bijna de kop gekost? Ik vind het cru. Wat ook bijzonder is, is dat we in deze tijd de aanslag op het milieu op de koop toe nemen. De bollenteelt is nog steeds de meest milieubelastende activiteit uit de omgeving.

De Keukenhof is een mooie plaats om van bloemen te genieten. Dat vinden veel mensen want als de keukenhof open gaat slibben de wegen eromheen dicht. Ook bijzonder leuk bollen kijken is het tulipland. Jammer overigens van die 'i' in tulip. Om het panorama is ook een hoop gesteggel. Allemaal belangen en kinderachtige jaloezie.

Ik voel me snel aangesproken. Zo ook een beetje in het bovenstaande, ondanks dat ik nog nooit een voet tussen de bollenrijen heb gezet, terwijl ik dat wel graag gedaan had. Maar helemaal voelde ik me aangesproken, toen ik las "Natuurfotografen moeten zich gedragen". Na ook de verwijzing gelezen te hebben, hoefde ik me alleen nog maar over de kop druk te maken. Het blijkt noodzakelijk dat er een gedragscode komt, om uitwassen van het fotograferen in de natuur tegen te gaan. Maar iedereen moet zich in de natuur toch respectvol gedragen? Nog niet zo lang geleden bijvoorbeeld, heeft Canada besloten werk te maken van de ontginning van de teerzand velden in Alberta. Er schijnt daar nog een gigantische olievoorraad te liggen. Een korte uitleg op Wikipedia leert dat het voor het milieu een aderlating gaat worden. Toch voel ik me schuldig als ik in een veld vol paddestoelen er eentje om stoot. Dat zijn van die dilemma's. Je in de natuur begeven en ervan genieten met het risico en soms als gevolg, dat er enige schade optreedt. Of er weg blijven, de natuur ongemoeid laten, niet meer weten hoe mooi de natuur is en twee bossen tulpen voor 5 euro na een week in de GFT bak gooien.

"Klein kleuterke, klein kleuterke,
Wat doe je in mijn hof ?
Pluk toch niet al de bloempjes af,
O, maak het niet te grof !"

Geen Dimple meer

Het karakter van de geportretteerde komt meestal het best naar voren wanneer deze niet lacht, ook al is het een vrolijk persoon. Govert de Roos heeft onlangs 'de Grote Paul' gewonnen, een prestigieuze fotoprijs. Zijn boek 'Schreeuwen' is bijzonder. Het staat vol huilende BN'ers. Maar mensen zijn mooier wanneer ze lachen. Bij sommigen zie je dan een 'dimple' per wang ontstaan.


Mijn oudste dochter van 12 (is net zo jong als m'n jongste) merkte maandag tot haar ontsteltenis dat Dimple weg was, hoe goed ze ook keek. Bij navragen op de manege bleek dat men haar favoriete paard, een 27 jarige merrie, had laten inslapen. Ze was al half blind en had oa. last van staar en hoefbevang. Ze heeft de daarop volgende nacht niet goed geslapen en toen huilend een aangrijpend gedicht aan Dimple geschreven. En gisteren was het Koninginnedag.
Ook verdriet is besmettelijk.