Weer Licht?

Toen ik deze opnames maakte was ik de hemel te rijk. De elementen waren boeiend en ik was er ook. Merkwaardig toch hoe dingen kunnen veranderen. Op dit moment ziet alles er anders uit. Als ik er nu naar kijk, lijkt het wel een zelfportret.

Op momenten wanneer je je houvast kwijt bent, klinkt er altijd wel ergens een leuk gezegde met een knappe waarheid.


Achter de wolken schijnt de zon, zou ik deze foto kunnen noemen.
Het gezegde zou hoop en rust moeten geven. Deze foto gemaakt in Castricum doet dat niet. Als je Castricum er niet direct uithaalt, kan ik dat begrijpen, want ik sta er met mijn rug naartoe. Deze zware bewolking hing er al enige tijd, de zon deed verwoede pogingen om er toch af en toe doorheen te prikken, maar een half uurtje na de opname gaf hij het op en verdween achter de horizon, om alleen maar duisternis achter te laten.



Na regen komt zonneschijn.
Hier, met het zicht op Colico aan het Lago di Como, regent het nog niet, het zou er gaan hozen, maar er staat een harde wind. Het onweer kwam behoorlijk onverwachts, ondanks dat dit gebied er wel bekend om staat. Hier zou men het spreekwoord "na zonneschijn komt regen" ook gemakkelijk kunnen gebruiken. Maar ook dit spreekwoord biedt geen troost, want na de regen kwam de nacht. Het fluiten van de vogeltjes maakte plaats voor oorverdovende donderslagen en het daglicht maakte plaats voor weerlicht. Na afloop was er vermoeidheid en diepe slaap.

Nachtmerrie

Tijdens een rit in Noorwegen dit jaar, is het me overkomen. Nog steeds als ik eraan denk lopen de rillingen over mijn rug. We hadden al heel wat in de auto gezeten en die dag was er een, waarin we ons een stuk naar het noorden wilden verplaatsen. Al zou je het willen, je kan daar moeilijk inhalen en harder rijden dan 80 km/u is nauwelijks mogelijk. Het landschap is overal op z'n minst interessant en meestal heel mooi en in de auto is veel al gezegd, waardoor er momenten van stilte bestaan, zelfs met twee dames van 10 achterin. Plotseling merk ik, misschien door een hobbel, dat mijn ogen dicht zijn, een fractie later realiseer ik me dat ik sliep en dat ik in de auto zit. Ik schiet overeind en zoek de weg op, godzijdank zitten we nog op de rechter weghelft, struiken schieten voorbij. Direct denk ik "wat een geluk" en "hoe is het mogelijk", totdat ik merk dat ik geen pedalen voel en dat ook het stuur ontbreekt. Het kan niet meer dan een halve seconde geduurd hebben, voordat ik besefte dat ik de auto niet zelf bestuurde.


Zo'n weg in Nederland, a naar b, overal staan borden, lantaarnpalen, op de weg de strepen, dwars door akkers en weidevelden, veel is toch vertrouwd, verdwalen, of ver dwalen, alles gaat zo snel, richtingaanwijzers, bandensporen, je kan overal komen en je kan overal weggaan, ik reed zaterdag een reiger dood, op de snelweg notabene, het leek bijna of hij wilde landen op de motorkap, maar het snelheidsverschil was te groot, ik hoorde het geritsel en gekletter van al zijn uitsteeksels van voor naar achter verplaatsen en ik kon niets doen...

alleen maar huilen.

Lost, both ways, is eigenlijk alles wat ik wil zeggen.

Bultrug

Op een of andere manier oefent het Hoge Licht uit 1876 van IJmuiden een sterke aantrekkingskracht op mij uit. Ik ben er nog niet uit of het nu de kleur, het licht, de vorm of de locatie is. Het zal wel een beetje van allemaal zijn. De IJmuidens torens mogen zich aan de internationale afgesproken rode kleur onttrekken en kunnen als enige het orginele 'Engels Rood' voeren, vanwege hun monumentale status. Als ik een bultrug stier zou zijn, zou ik daar ook best een blokje voor om zwemmen. En was ik een mug, dan had het helemaal mijn volle aandacht, want, het schijnt dat deze toren maar liefst 45km ver signalen schijnt.

Soms hoor je wel eens dat mensen een teken krijgen van een gebeurtenis in hun omgeving wat hun helpt in het nemen van een beslissing. Ik zou dat ook eens mee willen maken. Dit jaar hebben we stad en land afgereden en kosten noch moeite gespaard om dicht bij walvissen te komen. En nu poedelt er een zowat in mijn achtertuin, terwijl aan de andere kant van de wereld er weer op gejaagd gaat worden. Als dat geen omen is. Ik weet alleen nog niet op welke vraag en wat het antwoord is. En op de vragen die ik heb, ontvang ik nog geen tekens.

Ceci n'est pas une pipe

Deze foto had ik nog ergens en ik had hem laatst nodig, maar ik vond hem pas nu net. Ik ben enerzijds boos op mezelf, dat ik niet beter georganiseerd ben, aan de andere kant troost ik me maar, dat het weer goed was niet al te snel op te ruimen (zie vorige bijdrage).
Ik fotografeer omdat ik niet niet kan schilderen. René Margritte schilderde een pijp en de bovenstaande tekst. Hij bracht de kijker in verwarring. Magritte had ook kunnen fotograferen, dat medium werd door veel surrealisten gebruikt. Laatst las ik dat mogelijk de reden van de surrealistische schilderkunst ligt in de angst dat een onderwerp niet zo echt kan worden gefotografeerd als zij hem schilderen...
Werkelijk een prachtig idee, is het niet.


P.S.: het is dus geen casino

Opgeruimd staat slordig

Mijn omgeving ziet in 'opruimen' niet mijn grootste talent en van weggooien heb ik nooit mijn core business gemaakt. Als je als boom je bladeren niet meer nodig hebt, kleur je ze bont en kan je ze nonchalant (lees 'slordig') om je heen laten vallen. Daarna reken je op je omgeving dat daar een adequate oplossing voor wordt gevonden. Passanten zijn dan graag in je omgeving, spreken met er bewondering over en laten hun kinderen in je residu ravotten. En als je bij je enkels knakt, blijf je in de buurt om te zien of uit deze carieremove weer vanzelf ieder jaar iets moois groeit. Ik zou zo graag een boom zijn daarom doe ik vaak doe alsof.

Overal eender

Fysiek net terug uit Noorwegen. Heerlijk om weer in je eigen bed te liggen en je gewende comfort te kunnen benutten. Maar mijn hart zal wat later volgen (hoop ik). Vandaag is het weer hier heerlijk, maar dat was het toen ook in Bleik op de Vestralen met het vogeleiland Bleiksøya. Het laat me nog niet los.


In het onderste puntje van de Lofoten ligt Sørvågen. Rode huisjes zie je hier overal, net als het wilgenroosje en rotsen. Maar deze combinatie spreekt mij toch wel zo aan, dat ik het steeds weer voor me zie of voor me wil zien.


Mijn opa, een wijs man, heb ik wel eens horen zeggen; "Het is overal anders, het is overal eender". Alhoewel hij hierin vaak gelijk heeft, twijfel ik nu wat.

Nieuwsgierig

Nieuwsgierigheid is iets moois, ik denk zelfs dat het essentieel is. Soms ben ik het te weinig. Kan je het wel teveel zijn? Nu voel ik me een spons, die lang in de warme droogte heeft gelegen. Ik wil weg en absorberen. Om dan weer terug te komen met heel veel en moois.


Koeien zijn dat ook, nieuwsgierig. Tenminste zo kijken ze naar je. Ik naderde ze langzaam, zij groepeerden en gingen wat achteruit, ze waren nog niet zo oud. Ik weer wat dichterbij en lager in het geel. Liever gingen ze eten, tot ik een keelgeluidje maakte en dan keken ze weer op. Dit herhaalde zich een paar keer, tot ze naast alkaar stonden in fascinerend decor.

Under Construction

Vanmorgen meldde mijn wekkerradio dat het de-dag-van-het-weblog is. Ik wist en weet van niets. Onder de douche vroeg ik me af wie dat bedacht zou hebben. Hoe vier je zoiets en wat is doel ervan. Afijn, ik voelde me wel aangesproken een bijdrage te leveren.


Een weblog is per definitie 'under construction'. Dat geldt al helemaal voor mijn jong blogje. Grondwerkzaamheden zijn verricht, iets van een fundament begint zich af te tekenen. Er wordt getimmerd en geschaafd. Straks is het bouwvak, maar niet voor deze jongen. Dan is het weer tijd voor de half fabrikaten of prefab elementen, ik verheug me er nu al op.

Kast van een huis

Nog niet zo lang geleden verkocht ik voor een habbekrats wat spullen via marktplaats. De koper wilde van de al geringe vraagprijs eigenlijk nog wat af hebben. Omdat het in de buurt was bood ik aan het desnoods te komen brengen, de items waren nogal omvangrijk. Eenmaal aangekomen kwam ik, verrast door de omgeving, verkeerd uit voor de oprit, ik moest er achteruit op. Het bleek echter geen oprit, maar een oprijlaan te zijn, die zowel horizontaal als vertikaal kronkelde. Na in mijn achteruitkijkspiegel eerst alleen maar lucht, bomen of straat gezien te hebben, doemde eerst de tennisbanen op. Hierna kon ik tussen enkele ruime auto's voor een kast van een huis parkeren en de inhoud van mijn auto uitladen.
Dit zijn Schotse kasten van huizen, ook wel kastelen, waarvan de ene geen oprijlaan meer heeft, hooguit een vaargeul. En bij de andere worden, vooral zo in de herfst, hoofdzakelijk de aanvliegroutes gebruikt (door kraaien en wat al niet meer).

Rots in branding

Bomen fascineren me, in welke hoedanigheid dan ook. Niet 1 boom of onderdeeltje ervan stoorde me ooit. Welke functie je ook kunt bedenken, het is altijd nuttig. Je kan er een huis, de ark, meubels of een steiger van maken, een vuurtje mee stoken, er een restje tussen je tanden mee wegpoken, of er muziek mee maken. Je kan er onder of achter schuilen of er de zee mee weren. En ... ze lopen ook niet weg als je ze wilt fotograferen. Zo ook dit paaltje. Dat is zo te zien al vele jaren geleden op een pier neergezet. De rots in de branding. Broertjes en zusjes ervan staan verderop. Het is nooit de gelegenheid gegeven tot volledige wasdom te komen. De elementen tekenen en het zoute water kleurt en met het mos leeft het weer op. Op 18 mei vierden we de verjaardag van Regina, een andere rots in de branding waar ze ook is.

Wind

Vandaag ben ik even op Meerjazz in Hoofddorp geweest; heerlijk. Bigbands deden een wedstrijd. Ik zag en hoorde niet alles, maar er zaten muziekanten bij met longen, ongeloofelijk. Fantastisch toch, wanneer je fysiek je muzikaliteit zo tentoon kan spreiden. Buiten woei het 7 beaufort en dat was maar goed ook, anders zouden de tenten weggeblazen zijn. Soms werd het tentdoek naar binnen gedrukt en dan persten 'het koper' dat weer terug. Vorig jaar op zondag was ik er ook en trof er toen oa. deze muzikant die flink in de bus blies.

Bergen water

Inmiddels is het al dagen erg droog. Steeds vaker zie je het land besproeid worden. Droogte is niet erg als je moet fietsen. Maar hoeveel vakanties al niet sterk werden beinvloed door hevige regenval. Meer dan eens zijn we letterlijk bijna weggespoeld en dan maakte het niet uit of dat in Zweden of in Frankrijk was. Zelfs hier aan het Lago Maggiore was het soms raak. Je hoofd boven water houden of je hoofd koel houden is kiezen uit twee kwaden. En de ankerboei is een perfecte metafoor.

Voorjaar

Tijdens een fotocursus vertelde een docente ongeveer, dat contrast in de ruime zin des woords voor een heel groot deel de foto of een serie 'maakt'. Complementerende kleuren, hard en zacht, zw/w, hoog vs laag, ruw en zacht, ga zo maar door. Seizoenen verschuiven, natuur blijft natuur. Dit beeld trof ik in het Groenendaalse Bos in Heemstede. Niet in de ;ente, maar vol in de herfst. Op zoek naar mos en paddestoelen, vroeg in de ochtend, een kalf van een schotse hooglander, niemand in de buurt zelfs geen koe of stier. Het kalfje lijkt te slapen. Geen spoor van leed of strijd, in een bed van bonte bladeren, met zacht ritselende takjes eromheen. Ik voelde me bedroefd en vredig tegelijk, het heeft zo moeten zijn. Waarom kom je dan ook zo vroeg?

Portret

10 jaar

Vijftien gemeten

Gisteren hanteerde ik op het eerste gezicht wellicht wat weinig flatteuze termen. Maar, zeker waar het Regina betreft, doe ik dat altijd met alle respect. Doorgaans pleeg ik haar te typeren als een vlinder, een duizendpoot of een lieveheersbeestje. Vandaag bedank ik haar voor de hele bijzondere relatie die wij hebben en die we 15 jaar geleden een officieel tintje gaven. Van Tiengemeten in het avondlicht konden we onze ogen niet afhouden, hoe langer het duurde hoe mooier het werd.

Mooie dag

Vandaag was een prima dag, meteorologisch gezien welteverstaan. Ja, ook wat betreft ons medicijn gebruik. Omdat we met kinkhoest te maken hebben kunnen alle drankjes en elixers voor andere dagen bewaard worden en moeten we dit gewoon uitzieken. Dat lijkt nu wat te gaan lukken, de klachten nemen iets in hoeveelheid af. Aan de andere kant wordt gecompenseerd, na wekenlang zich dubbel ingezet te hebben, gaat Regina nu ernstig gebukt vanwege 1 verkeerde beweging, als een oude tor door de kamer, terwijl ze zich nog zo verheugd had om lekker de tuin in te gaan.

start

Vandaag is dus de historische dag dat ik de stoute schoen heb aangetrokken en een weblog ben begonnen. Al langer wilde ik zoiets gaan doen en niet in de laatste plaats omdat het wel eens voorkomt dat me gevraagd wordt of ik een website heb. Het laatste zetje hebben ik te danken aan Johannes Abeling, vanwie ik een filmhouder voor mijn scanner kreeg. Pas toen hij zij "waarom begin je geen weblog" viel mijn franc en zie hier mijn eerste schreden.

In den beginne waren er de kinderziektes. Al een aantal dagen lijkt het hier wel een kennel. Lise en ik en nu ook Renee hoesten de longen leeg. Een gewoon gesprek is bijna niet meer mogelijk. Onderwijl schotelt Regina steeds gezondere zaken voor, en blijft rechtop-in-de-wind, Fries die ze is.