Zot

Deze zomer maakte ik bovenstaande foto in Oost-Vlaanderen. Vandaag waait het 7 Beaufort. De regen striemt en de temperatuur valt. Maar toen was het dertig graden celcius in de schaduw, zeker en vast. Eer dat ik mijn camera had opgesteld en met mijn statief eronder wat naar voor en achter gelopen was, sijpelde de zweetdruppels op mijn zoeker. Gelukkig bleek de schaduwplek ook voor de compositie de beste plaats te zijn.

Ik had een niemendalletje willen schrijven over plaatsnamen en huizenmarkten, vrijheid en welstandscommissies. Het begin zou kunnen zijn:
Dit is Zottegem. Ze hebben in Belgie naast leuke huizenblokken, toch zulke leuke plaatsnamen. Doel had ik al genoemd. Maar wat te denken van Antwerpen of De Pinte of Weelde. En dan heb ik Rukkelingen aan de Jeker nog nog niet eens genoemd. Nederland kan er ook wat van. Soms klinken ze alleen niet zo appetijtelijk; Rotterdam, Moddergat, Goirle en Walcheren (ik noem de wijk waar ik in woon maar even niet).

Maar ik raakte onlangs in de war van een paar items op radio en tv. Deze werden los van elkaar gebracht, terwijl ze in mijn gedachten zich maar blijven mengen.

Zo was er het artikel dat Glimmerveen en Wijkamp in Belgie beboet zijn. Deze griezels met hun waanzin (Wijkamp is zelfs een zgn. Hitler look alike) voelen zich in Belgie nog meer gehoord en welkom dan in het Nederlandse. Later hoorde ik van de witwaspraktijken van de Nederlandse Makelaardij in de tweede wereldoorlog. Air France/KLM verwachten, dat wanneer de kredietcrisis voorbij is, zij er sterker uitkomen dan dat ze er in gingen. Er duiken steeds meer ernstige racistische anti-Obama signalen op in de Verenigde Staten. Ik hoorde oa. het voorbeeld van een schoolbus met 7- en 8-jarige kinderen die de wens zongen, dat Obama iets slechts moest overkomen.

Ik voel me niet lekker. Ik plaats tegenover het Belgische huizenblok, even een Nederlands VINEX wijkje. Geen Vlaams Blok of welstandscommissie die me tegenhoudt. En niet met de intentie om mooi en lelijk of goed en kwaad te illustreren.

Dokter

"Yesterday it was my birthday, I hang one more year on the line", zong Paul Simon. Dus de hoogste tijd om eens naar de dokter te gaan. Op zijn instrumentarium lag een schedel met een petje. Hirst eat your heart out. Samen met zijn doktersassistenten, the Lower 911 genaamd, konden we hem in Paradiso bezoeken. Zijn meest recente CD staat in het teken van New Orleans en Katrina. Hij sprak zijn hoop uit richting Obama . Vooraan staand na afloop van de sessie, voelde ik me een stuk beter. Toen we het gezondheidscentrum verlieten zagen we bij de achteruitgang de slagwerker. Ik herkende de drummer niet en stond blijkbaar wat raar te kijken, maar hij wenkte ons "come on, I'll sign it". Ok dan, omdat je zo aandringt. En ze signeerden. Het wachten was nog even op de medimusicus. Dr. John zei nog "you're the last one, otherwise it would have been no problem, 'cause I have bad hands". En verder gingen ze naar Kopenhagen.

Plaatje

Er zijn een aantal anekdotes die op deze dag van het jaar vaak worden verteld alsof het de eerste keer is. Maar na vandaag staat de teller inmiddels al op zevenenveertig (het tellen begon bij 0). Direct na mijn geboorte was eerste reactie van de aanwezige dokter "hier hebben we een nozem". Die inschatting zou ik aan mijn weelderige haardos te danken hebben. Nergens in de anekdote hoor ik "is het geen plaatje?". Daar ben ik ook wel blij om, want zowel de genoemde haren als de nieuwe aanwas maken dan direct aanstalten om overeind te gaan staan. Wat een rare zin vind ik dat toch. Plaatjes zijn twee dimensionaal. Vandaag vier plaatjes, omdat ik toch aan het trakteren ben.


Hier heb ik beelden gemaakt, in het Vigeland Park in Olso. Had ik toen geweten dat ik dit op mijn verjaardag zou plaatsen, dan had ik toepasselijker foto's gemaakt. Dit is pronken met andermans veren en daar hou ik helemaal niet van, maar het park is zeker op een dag als vandaag erg toepasselijk. De (zijn) beelden zijn geweldig, als je er de tijd voor neemt lijkt het alsof ze gaan leven. Ze zullen niet bewegen, maar spreken beter dan dat ik het kan. Ze zijn van graniet, maar o zo zacht. Ze nodigen ook wel uit om aan te raken, dus worden ze dat, de hele dag. Dat kan je zien aan de donkere verkleuring van het steen. Omdat een granieten blok niemand voor de rechter zal slepen, zie je de meeste sporen op de intieme delen van de beelden. Er wordt ook op geklommen en men poseert er graag. Dat zijn vaak momenten voor plaatsvervangende schaamte. Had ik er meer dagen gehad, dan had er een confronterende reportage-achtige serie in gezeten.


Inmiddels sta ik niet meer zo te springen om mijn volgende levensjaar te vieren, omdat het nog te bezien valt, of mijn toegenomen wijsheid genoeg compensatie biedt aan de wat tanende fysiek.


Wel blijft het fijn te voelen dat mij vreugde, vriendschap, warmte en geluk gewenst wordt. En tegelijkertijd is dat in dank, wat ik, naast voorspoed, jou ook toewens.