Dat komt ervan

Ik heb nieuws.

Goed nieuws en slecht nieuws. Ik begin wel met het laatste.
Het zou kunnen dat het aantal postings op mijn blog de komende tijd iets afneemt. Ik neem tenminste aan dat dit slecht nieuws is. Voor wie dit het goede nieuws is, zal het volgende, in mijn ogen goede nieuws, juist het slechte nieuws zijn. Hoor het tromgeroffel, want het goede nieuws is, dat ik nu zo ver ben en in de gelegenheid wordt gesteld om een behoorlijke hoeveelheid foto's in dit bovenstaande etablissement te gaan ophangen! Jawel, er gaat een serieuze expositie komen. De voorbereidingen zijn in volle gang. Het moet al in het eerste kwartaal van 2009 plaatsvinden. Meer zeg ik nog niet, want ik ben nu even aan een vreugdedansje toe.

Later meer.

Voort

Mocht je willen weten wie er naar boven en wie er naar beneden rijdt, zal je goed moeten kijken. Wat duidelijker is, is dat van het Trollenpad niet alleen trollen gebruik maken, maar ook koeien. Met het uitzicht vanaf de berg, realiseerde ik me dat het hier moeilijk zou worden om op het rechte pad te blijven. Bij deze blijkt het advies of de wens om "op het rechte pad te blijven" ook een onmogelijke te zijn. Niet alle paden zijn recht. Sterker nog, de meeste kronkelen. Welke wel grotendeels recht zijn, zijn snelwegen, maar ik wens niemand een verblijf op de snelweg.
Ik wens je wel voor 2009 (and beyond) een krachtige en gezonde motor met voldoende brandstof in de tank, een adequaat werkend stuurwiel (en dan bedoel ik niet de toeter) en een stel goed onderhouden remmen. Ik wens je ook schone vensters om de bochten in het parcours op tijd te zien en om, waar mogelijk, ook tijd te vinden om van het uitzicht en de koeien (lees; medeweggebruikers) te genieten. En ik wens je geluk, dat de elementen toelaten dat je kan gaan waar je naartoe wilt en je dat met plezier kunt doen.

Zot

Deze zomer maakte ik bovenstaande foto in Oost-Vlaanderen. Vandaag waait het 7 Beaufort. De regen striemt en de temperatuur valt. Maar toen was het dertig graden celcius in de schaduw, zeker en vast. Eer dat ik mijn camera had opgesteld en met mijn statief eronder wat naar voor en achter gelopen was, sijpelde de zweetdruppels op mijn zoeker. Gelukkig bleek de schaduwplek ook voor de compositie de beste plaats te zijn.

Ik had een niemendalletje willen schrijven over plaatsnamen en huizenmarkten, vrijheid en welstandscommissies. Het begin zou kunnen zijn:
Dit is Zottegem. Ze hebben in Belgie naast leuke huizenblokken, toch zulke leuke plaatsnamen. Doel had ik al genoemd. Maar wat te denken van Antwerpen of De Pinte of Weelde. En dan heb ik Rukkelingen aan de Jeker nog nog niet eens genoemd. Nederland kan er ook wat van. Soms klinken ze alleen niet zo appetijtelijk; Rotterdam, Moddergat, Goirle en Walcheren (ik noem de wijk waar ik in woon maar even niet).

Maar ik raakte onlangs in de war van een paar items op radio en tv. Deze werden los van elkaar gebracht, terwijl ze in mijn gedachten zich maar blijven mengen.

Zo was er het artikel dat Glimmerveen en Wijkamp in Belgie beboet zijn. Deze griezels met hun waanzin (Wijkamp is zelfs een zgn. Hitler look alike) voelen zich in Belgie nog meer gehoord en welkom dan in het Nederlandse. Later hoorde ik van de witwaspraktijken van de Nederlandse Makelaardij in de tweede wereldoorlog. Air France/KLM verwachten, dat wanneer de kredietcrisis voorbij is, zij er sterker uitkomen dan dat ze er in gingen. Er duiken steeds meer ernstige racistische anti-Obama signalen op in de Verenigde Staten. Ik hoorde oa. het voorbeeld van een schoolbus met 7- en 8-jarige kinderen die de wens zongen, dat Obama iets slechts moest overkomen.

Ik voel me niet lekker. Ik plaats tegenover het Belgische huizenblok, even een Nederlands VINEX wijkje. Geen Vlaams Blok of welstandscommissie die me tegenhoudt. En niet met de intentie om mooi en lelijk of goed en kwaad te illustreren.

Dokter

"Yesterday it was my birthday, I hang one more year on the line", zong Paul Simon. Dus de hoogste tijd om eens naar de dokter te gaan. Op zijn instrumentarium lag een schedel met een petje. Hirst eat your heart out. Samen met zijn doktersassistenten, the Lower 911 genaamd, konden we hem in Paradiso bezoeken. Zijn meest recente CD staat in het teken van New Orleans en Katrina. Hij sprak zijn hoop uit richting Obama . Vooraan staand na afloop van de sessie, voelde ik me een stuk beter. Toen we het gezondheidscentrum verlieten zagen we bij de achteruitgang de slagwerker. Ik herkende de drummer niet en stond blijkbaar wat raar te kijken, maar hij wenkte ons "come on, I'll sign it". Ok dan, omdat je zo aandringt. En ze signeerden. Het wachten was nog even op de medimusicus. Dr. John zei nog "you're the last one, otherwise it would have been no problem, 'cause I have bad hands". En verder gingen ze naar Kopenhagen.

Plaatje

Er zijn een aantal anekdotes die op deze dag van het jaar vaak worden verteld alsof het de eerste keer is. Maar na vandaag staat de teller inmiddels al op zevenenveertig (het tellen begon bij 0). Direct na mijn geboorte was eerste reactie van de aanwezige dokter "hier hebben we een nozem". Die inschatting zou ik aan mijn weelderige haardos te danken hebben. Nergens in de anekdote hoor ik "is het geen plaatje?". Daar ben ik ook wel blij om, want zowel de genoemde haren als de nieuwe aanwas maken dan direct aanstalten om overeind te gaan staan. Wat een rare zin vind ik dat toch. Plaatjes zijn twee dimensionaal. Vandaag vier plaatjes, omdat ik toch aan het trakteren ben.


Hier heb ik beelden gemaakt, in het Vigeland Park in Olso. Had ik toen geweten dat ik dit op mijn verjaardag zou plaatsen, dan had ik toepasselijker foto's gemaakt. Dit is pronken met andermans veren en daar hou ik helemaal niet van, maar het park is zeker op een dag als vandaag erg toepasselijk. De (zijn) beelden zijn geweldig, als je er de tijd voor neemt lijkt het alsof ze gaan leven. Ze zullen niet bewegen, maar spreken beter dan dat ik het kan. Ze zijn van graniet, maar o zo zacht. Ze nodigen ook wel uit om aan te raken, dus worden ze dat, de hele dag. Dat kan je zien aan de donkere verkleuring van het steen. Omdat een granieten blok niemand voor de rechter zal slepen, zie je de meeste sporen op de intieme delen van de beelden. Er wordt ook op geklommen en men poseert er graag. Dat zijn vaak momenten voor plaatsvervangende schaamte. Had ik er meer dagen gehad, dan had er een confronterende reportage-achtige serie in gezeten.


Inmiddels sta ik niet meer zo te springen om mijn volgende levensjaar te vieren, omdat het nog te bezien valt, of mijn toegenomen wijsheid genoeg compensatie biedt aan de wat tanende fysiek.


Wel blijft het fijn te voelen dat mij vreugde, vriendschap, warmte en geluk gewenst wordt. En tegelijkertijd is dat in dank, wat ik, naast voorspoed, jou ook toewens.

Doel

Dit is Turnhout, althans een stukje ervan. In de zomer. Gewoon wat huisjes, met spulletjes, een straatje erbij, wat groen en een lantaarnpaal. Op het eerste gezicht niets bijzonders, toch? Nee, dat klopt, maar toen sprak het me aan en nam ik het beeld. Vanaf het talud van een brug. En nu plaats ik het. Gaap.

Eergisteren was het een prachtige herfstdag, dus toog ik erop uit met mijn foto spulletjes en goed gemoed. Mijn doel was met een paar heerlijke herfstplaten thuis komen. Alle omstandigheden stonden een grote kans van slagen toe. Maar ik had het niet. Ik was niet in vorm, ik was niet op de juiste plek op het juiste moment. In de files ernaartoe koos ik al te vaak de verkeerde rij. Aan het einde van de dag was ik wel op de juiste plaats, maar verloor ik het licht en deed ik, wat een visser aan het einde van een onproductieve dag doet; genoegen nemen met de bijvangst. Lees niet dat ik treur. Het was jammer, maar ik ben er even lekker uit geweest.
Op dat soort momenten vraag ik me dan af, wat nu eigenlijk echt het doel was: genieten van de Veluwe, of het vangen van een beeld? Of een stapje verder, in hoeverre hangt mijn geluk af van die foto, waar ik 'tevreden' mee ben. Ik zou zeggen dat het heel belangrijk voor me was, maar niet essentieel. Iets maken, ja, creatief zijn kan een doel zijn. Het zou een doel mogen zijn. Wat mij betreft voor iedereen. Het zou enorme positieve gevolgen kunnen hebben voor alles en iedereen, denk ik dan eufoor. Iets maken geeft zo veel voldoening. Wat te denken van het maken van het eten voor jezelf en je gezelschap. Of het maken van geluid kan prettig zijn en zit er een ritme of melodie in dan heb je al muziek en voor beweging en dans geldt al hetzelfde. Maak een aquarel of maak je lamp op zolder of maak een korset en iemand aan het lachen, het maakt (...) niet uit, al maak je de deur open voor een ander, men wordt er beter van. Ik zit wel een beetje met 'maken dat je wegkomt', hier kan je in spagaat eindigen. Waar ook een spanningsveld ligt is in het maken van vrienden. Want ik las dat je vijanden zou moeten hebben, anders kan je geen vrienden hebben. Als ik nu niet zeker zou weten of ik een vijand zou hebben, zou ik er dan eerst een moeten maken om me van een vriend te verzekeren. Of werkt het andersom, ik heb een vriend, dus ergens zal wel een vijand lopen.

De eerste foto van dit bericht staat er omdat ik niets dichter bij Doel heb. Die dag had ik een ander doel dan het maken van die foto. Maar het schijnt dat men Doel wil afbreken, het moet een dok worden. Belgie zal dan Doelloos worden. Het plaatsje heeft een zichtbare historie en staat tegelijkertijd in de schaduw en rook van een kerncentrale. En het vecht voor voortbestaan. Als ik het goed begrijp wordt of is het een kunstenaars bolwerk, waar de creativiteit zuiverend kan zijn. Ik hoop niet dat het de evenknie van Ruigoord gaat worden.

O ja, met een dergelijke foto hoopte ik zaterdag jl. thuis te komen, maar dat was niet nodig want die had ik al. Iets nieuws maken en het goede bewaren daar gaat het om.

Het bos was mooi en het doel ook. Ik hoop dat ze blijven bestaan.

Veel is niks

Even een waarschuwing voor iedereen die vrolijk is en voor hen die net vrolijk aan het worden zijn of het onlangs waren.

Stop met het lezen van dit relaas, maar bekijk alleen het plaatje.



Geen mooie herfst. Vandaag is geen mooie herfst. Ik kan me ook niet voorstellen dat morgen en de volgende dagen een mooie herfst gaat worden. Nee, geen mooie herfst, misschien zelfs wel lelijk. Dus bomen laat je rotzooi maar vallen. Paddenstoelen (alsof padden een stoel nodig hebben om te zitten) en elfenbanken (voor de leut zou men daar eens geld op moeten leggen) schiet maar op, de grond uit of zo, het is een waardeloze herfst.
Vandaag is mijn vader jarig, maar een beetje normaal feliciteren is er niet bij. Een geweldige man, ik zou hem moeten omhelzen, maar nee, een telefoontje. Mijn moeder de liefste vrouw op aard. Haar heb ik nog niet eens gesproken. Pokke herfst. Gisteren avond bokbier op, het zou een van de betere zijn. Ik zeg niet welke merk, want als Amstel er niet voor betaalt ga ik geen reclame maken, zo schijnt dat tegenwoordig te werken. Het smaakte voor geen meter, geen goed jaar waarschijnlijk en dan is zo'n klein flesje ineens enorm. Vervolgens maar doorgespoeld met een halve fles whiskey. Heb ik me misschien toch een beetje te veel ingehouden, want ik zit alsnog met een knallende koppijn. 'Johnny Walker' noemt men dat, 'Johhny Immobilizer' kunnen ze het beter noemen. Morgen schop ik de bladeren door alle hoeken van het bos. En de eikels ook trouwens. Gisteren dacht ik nog "het water komt nu wel met bakken naar beneden". "Duh!, dat gebeurt nu eenmaal op verdrietige momenten". Takke herfst. Alleen als ik op mijn kop ga staan lijkt mijn mond in de lach houding te staan, maar ja, dat gaat dus niet als je er een spijker in hebt. Herfst kan wel mooi zijn, begrijp me niet verkeerd, maar dit jaar niet, bij mij in ieder geval.
Twee jaar terug, toen genoot ik van de herfst en kronkelde ik om paddenstoelen. Een paar weken later bleek ik een verstekeling bij me te hebben, een teek. Voor de zekerheid maar naar de dokter, goeie man, gaf 'voor het geval dat' maar een kuurtje. Maar goed ook, de teek was wel een lyme drager, ik vraag me bij veel dingen nog steeds af of het geen rest verschijnselen zijn. Toen had ik al kunnen weten, dat dit een klote herfst zou worden, excuse le mot.
Was ik maar begonnen aan bijvoorbeeld een cursus 'Donkere kamer', dat zou toepasselijk zijn geweest. Verdraaid, laat ik die een paar weken geleden nou net verkocht hebben. Of een cursus 'darten' dan, gisteren geen bord geraakt, ik overweeg de middle name 'loser' in te voegen. Al was het maar een cursus 'fluiten', 'frans' of 'fimokleien' voor mijn part. Nee, waar ik me een paar maanden geleden dapper op heb ingeschreven is de cursus 'Assertiviteit', ha, ik ben daar zowat de enige 'kerel' (ik heb het alvast tussen haakjes gezet). Waardeloos seizoen. He he, ik dacht net "ik kijk even wat naar buiten". Donkere wolken en een flinke wind vullen het uitzicht. En wat vogeltjes. Ik woon in een nieuwbouwwijk en de voorgaande jaren hadden we nog nauwelijks last van dat geteisem. Geen grapjes over mijn kater nu. In deze tijd kan ik de gevederde vrienden met hun getjilp missen als kiespijn (dat kunnen zij zeker weer niet krijgen). Heb je in je tuintje een paar mooie druivenranken, verschillende soorten ook nog. Iedere keer in het voorbijgaan werd er fanatiek gekrent, zodat de andere druifjes lekker groot kunnen worden. Nu dan, wil ik wat trossen gaan knippen, zijn de grote rijpe exemplaren er al af gesnoept, door de verdraaide vogels. De kleintjes hangen er nog wel. Dus toen bedacht ik om de beesten voor te zijn, "ik eet de kleintjes op en niet zij". Zitten ze, sodejuu, vol met pitten.
Bluffen, dat zou me goed kunnen doen en er een beetje doorheen helpen. Maar dat kan ik niet ik heb geen pokerface, maar dat van een oorwurm. Haagse bluf, ik geloof niet dat ik dat ooit wel eens gegeten heb. Oh wacht, ik heb wel bluf, maar dan op CD, Zeeuwse bluf met zo'n Zweedse 'o'. Begon ik net een beetje een aversie te ontwikkelen tegen hun tegen-de-maat-in-zingen, komen ze deze maand met zo'n mooi album niet geheel toevallig genaamd "Oktober". Maar een tranen dat die plaat trekt, ongelofelijk. Op de radio hoorde ik ze nog grappen "ja, we hadden wel een scheermesje kunnen bijsluiten". Shit autumn. De World Series kan ik niet zien en Feijenoord speelt zo bedroevend. Ik zou op het strand willen schreeuwen "life sucks" maar dan horen anderen het en dat moet niet want misschien is het wel besmettelijk als het Norovirus in Etten leur. Ik zal zo eens kijken of er nog een lekkage in de badkamer is.
Kijk hier ligt een leuk boekje met liedteksten, even een citaatje om wat op te vrolijken:

Geen pad om te gaan

Ik moet zo huilen
ik ben zo alleen
Ik zou willen ruilen
met haast iedereen

Ik zou willen ruilen
met Corry Vonk en Wim Kan
dan was ik in 1 klap
een vrouw en een man

Zo droevig, zo droevig
ik heb geen roots
en geen pad om te gaan
zo droevig, zo droevig
op de pianotoets
valt een traan
Zo droevig, zo droevig
en zo alleen
Er spat een traan
op de toets uiteen.

Ik zou willen ruilen
met Joop van den Ende en John de Mol
Mijn hoofd was dan leeg
mijn portefuille was vol.

Ik zou willen ruilen
met Mary Stuart en Lady Di
U krijgt trouwens de groeten
van allebei

Ik zou willen ruilen
met iemand uit Sneek
Zo droevig, zo droevig
zo'n droevig geval
Een steen in een bergbeek
diep in het dal
Een steen in een bergbeek
Onkruid dat groeit
onder het viaduct
zo eenzaam, zo eenzaam
en zo mislukt

Ik stak het liefst
in een ander zijn vel
Ik zou willen ruilen
met de zanger Jacques Brel

Als het zou kunnen
ik ruilde met hem
Al is Jacques Brel
niet zo goed meer bij stem

Ik zou willen ruilen
met Guido van Noord
al heeft er geen mens
van die kerel gehoord

...of deze

Ik ben een oude cowboy

Ik ben een oude cowboy
ik ben haast niks meer waard
'k werd vanmorgen uitgelachen
door mijn eigen paard

Ik hoorde tot de besten
ik rookte zware shag
'k loop nu in het wilde westen
met mijn cowboyhoed voor gek

Ik was de snelste en de woeste
van hunnie allemaal
mijn revolver zit te roesten
die roest in zijn foedraal

Ik ben niet zo flink meer
als voorheen in de saloon
Met 1 tomatensapje
kan ik de hele avond doen

Ai, ai, ai, het ouder worden
voor een cowboy valt niet mee
Het klinkt een beetje droevig
als ik roep jippiejee

En ook op de rodeo
ben ik niet meer zo vlug
Ik wierp daar de lasso
maar de koeien gooien terug

Ik wil eigenlijk naar het oosten
daar is het lekker stil
Straks rijd ik op de prairie
als mijn paard tenminste wil

Hans Dorrestijn heeft zijn best voor me gedaan.

Gisteren heb ik een nieuwe bril besteld. Mooi ding, vind ik. Het enige montuur wat me aansprak was er een met retro-look. Hahaha, ik heb nooit zo'n goeie grap gemaakt. Zal ik er maar roze glazen in laten monteren?
Het is maar goed dat je niet naar me luistert, anders had je het gemist. Wat een herfst.

Vakantie

Misschien dat het niet zo opvalt, maar dit is (eigenlijk) niet een van mijn vakantiefoto's. Zij die me goed kennen, hadden dat bij de eerste aanblik al door.
De hele dag, die overigens heerlijk was, zocht ik in Noord Holland naar een beeld met een caravan. Er was genoeg te zien, maar niets sprak voldoende aan om te fotograferen en het vertrouwen begon weer langzaam in de schoenen te zinken (déjà vu). Maar deze dag was er dat stemmetje wat me steeds geruststelde als ik begon te mopperen, "het komt wel, wacht maar". En terug rijdend langs de kust, bij Petten om precies te zijn, bestaat deze camping. Ik ben op de dijk geklommen. De Noordzee liet ik achter me en vergat eventjes iedereen en van alles, tot ik afdrukte. Zonder het me te realiseren, heb ik hier toch een mini-vakantie meegemaakt van 1/60 seconde. Het merkwaardige was ook, dat ik alleen hier heb gefotografeerd en met 12 opnames, een volle film, daarna zo voldaan was, dat ik nergens meer oog voor had en zo snel mogelijk naar huis wilde. Alleen het stemmetje mocht blijven kletsen en ik kletste mijn geluk en dank terug (nog steeds trouwens).

Bij het vertellen van een mop is het niet de bedoeling dat automatisch de clou wordt uitgelegd. Maar nu wil ik me ervan verzekeren dat de humor van de opname opvalt en dat men op zoek gaat naar zowel de lach als de traan in de foto.
Voor veel mensen in Nederland begint vandaag de herfstvakantie. Voor de medewerkers van de caravan fabrikanten Knauss en Tabbert in Duitsland is vorige week 'een lange vakantie' begonnen. De fabrieken zijn failliet en er komt geen 'Doorstart á la Kip', door verkeerd en te gretig management, wordt er gezegd.

Voor de dag

"Vooruit, voor de dag ermee", dacht ik met deze foto in mijn hand, toen ik hem wilde plaatsen. Maar dat klopt niet, want de zon gaat hier onder, dus is het eigenlijk meer "voor de nacht". Waarom bestaat die uitdrukking eigenlijk niet. "Hij komt boven water", die klopt beter, alleen is ie vermoedelijk niet onder water geweest en rijdt hij er slechts boven. "Onder weg" is ie zeker niet, hij rijdt er juist op, alhoewel, hij gaat wel ergens naartoe, vermoed ik. Hij komt in ieder geval "over de brug". Toch? Ook niet goed, hij was me niets verschuldigd en reed, terecht, gewoon door. Maar hij heeft me wel verwend, onbewust, door op tijd met zijn vierkantige silhouette en ronde koplampen daar even te gaan rijden.

Ik ben in de war. En uitgeput. Ik vraag me af, hoe je alles kunt geven van een oneindig gevoel? Ik dacht dat ik mijn hart volgde, maar waarschijnlijk is het andersom. Het gekke is, dat mijn hart niet van plaats verandert, als ik stil blijf staan. En als ik beweeg kom ik niet dichterbij. Ik heb naar mijn verstand geluisterd, maar het is hier zo lawaaierig, ik hoop niet dat het stom is. Ik wil mijn gevoel volgen, maar ben erdoor verdoofd. Ik wil niet meer hoeven gokken, bij het zoeken naar geluk.

Voor de dag, dan maar. Ik plaats hem voor de dag van morgen, voor de toekomst, voor onderweg. Voor de hartstocht is verborgen, voor de liefde, voor dat ik mijn hoofd te ruste leg. Ik plaats hem voor jou en voor de passie en voordat ik vergeten mocht, dat ik nog steeds vooral en bovendien, naast het proeven van het zout der tranen, de warmte en de liefde voel, die ik toen bij je zocht.

x

Larix in de herfst van mijn leven

..., althans tot nu dan, ik hoop dat er nog zo'n mooie herfst volgt.

Geweldig zo'n boom die zelf de slingers van het feest uithangt. Hoe vaak maken we nu een herfst bewust mee? Eén waarin je je moet omkleden, omdat je net doornat en koud geregend bent, één waarin je van eikeltjes en lucifers poppetjes of andere constructies hebt gemaakt, één waarin je op zoek bent geweest naar paddestoelen en waarvan je heel wat verschillende soorten bent tegengekomen, één waarin je door de stapels gevallen bladeren hebt lopen schoppen nadat je het verkleurde loof nog aan de takken hebt bewonderd, één waarin je mosselen, bokbier en gepofte kastanjes hebt geproeft, één waarin je de omgeving van het kaarslicht als een oase ervaart van rust, warmte en licht. En waarom zijn dames altijd x-lentes jong. Zeg van mij gerust dat ik 45 herfsts jong ben. Ik zal er ben blij mee zijn.

Zo lijkt soms het leven eenvoudig, maar ik moet het wel steeds harop tegen mezelf zeggen om er iets van te geloven. Naast de soms moeilijke 'hart en ziel'-zaken, is er zoiets als economie. Ik ontmoet et Beest ook op mijn werk.
In de VS heeft het $700.000.000.000 kostende (1e) reddingsplan voor hun economie het (verbazing alom wekkend) niet gehaald. Ik ben benieuwd naar hun uiteindelijke plan. Ter vergelijking: Nederland geeft 5 miljard (0,8% van het BNP) aan ontwikkelingshulp, de VS 21,75 miljard dollar (ik meen 0,18%). Japan helpt de economie met ruim 19 miljard. Belgie doet bijna 6,5 miljard in Dexia en de Benelux ruim 11 miljard in Fortis.
"De OESO verzamelde de gegevens van de 22 rijke landen die deel uitmaken van het ontwikkelingshulpcomité DAC. Zij zijn wereldwijd de grootste donoren. Hun steun daalde in 2007 met 8,4 pct tot 103,7 miljard dollar in totaal. Dat bedrag vertegenwoordigt amper 0,28 procent van het gezamenlijk bruto nationaal inkomen." (bron detijd.be).

Afijn, ik heb op school geen economie gehad in mijn pakket. Ik denk nu niet mensen ga eikels zoeken, maar eikels ga mensen zoeken!

(edit 9/10: de 700 miljard is er in Amerika door, Nederland heeft inmiddels tientallen miljarden in het financiele zwarte gat gestopt, IJsland failliet, een aantal Engelse voetbalculbs voor honderden miljoenen tot bijna een miljard schuld, ik ben de tel kwijt geraakt. Gisteren toch een paar euro gedoneerd voor het astma fonds)

Mehr Meer

Voor de liefhebber.
Toegegeven een cliché, maar niet als herfstfoto, alhoewel dat misschien zowel op het eerste als tweede gezicht niet zo opvalt.
De zomer is voorbij. De herfst wordt weer prachtig.

Zee

Ik wil alleen zijn met de zee,
ik wil alleen zijn met het strand,
ik wil mijn ziel wat laten varen,
niet mijn lijf en mijn verstand.

Ik wil gewoon een beetje dromen
rond de dingen die ik voel
en de zee, ik weet het zeker,
dat ze weet wat ik bedoel.

Ik wil alleen zijn met de golven,
'k wil alleen zijn met de lucht,
ik wil luist'ren naar mijn adem,
ik wil luisteren naar mijn zucht.

Ik wil luist'ren naar mijn zwijgen,
daarna zal ik verder gaan
en de zee, ik weet het zeker,
zal mijn zwijgen wel verstaan.

Toon Hermans.

Water under the bridge

Met de kruising van infrastruktuur kan je alle kanten op. Je zou een brug te ver kunnen gaan, dan alle bruggen achter je verbranden en vervolgens een brug slaan om tenslotte over de brug te komen. Dit is allemaal begrijpelijk. Maar waar nou het "water under the bridge" vandaan komt is mij een raadsel. Zou Winnie the Pooh er achter zitten, met zijn Pooh-stokjes spel.

Over Winnie de Pooh gesproken. Hier kan je zien of je een Tijgetje bent (of een ander karakter). Altijd fijn om te weten of het klopt.

Gepasseerd station

Te laat!
Ik ben te laat voor het honderjarig bestaan van Station Haarlem. Dat was 1 september. Het is me al vaker gebeurd, dat ik in een race met de klok, het station binnen stormde, braaf een kaartje regelde, de trap op rende en op het moment dat mijn hoofd boven het niveau van het perron uitsteeg, ik de beoogde trein precies op tijd zag vertrekken. Er zijn treinen die gewoon op tijd vertrekken als je te laat bent en treinen die te laat vertrekken wanneer je op tijd bent. Beiden zijn slecht voor het humeur. Ik realiseer me dan, dat er om me heen heel wat rustig wachtende mede reizigers staan, die nu ook wachten om te zien hoe ik tot ontploffing kom. Gelukkig heb ik ze van dat pleziertje altijd nog kunnen onthouden. Maar hoe het er uit heeft gezien de keren dat ik nog een stukje achter een wagon heb aangerend, weet ik eigenlijk niet.





Afijn, ik heb 'de trein gemist', het is nu een gepasseerd station.
Gek eigenlijk, het klinkt ook een beetje alsof het station zelf passeert. Het is, ter afwisseling, een leuke (antieke en egocentrische) filosofie trouwens, te denken dat jezelf stilstaat en alles om je heen beweegt.
De term 'gepasseerd station' vind ik overigens een zwakke. Het geeft iets definitiefs aan, maar ik herinner me een treinreis waarin ik een station passeerde waar ik echt had moeten uitstappen. De conducteur werkte niet mee aan het gezegde en bewerkte mijn kaartje zo dat ik op een andere trein gewoon terug kon zodat ik wel in Haarlem uit kon stappen. Ik blijk meerdere stations gepasseerd te hebben in mijn leven. Honkbal was ook zo'n soort station, ik speel nu softbal. Maar gisteren werd ik gevraagd om vandaag weer een honkbalwedstrijd te spelen en na de wedstijd liggen volgende alweer in het verschiet. De Angelsaksen hebben het niet over een of ander station, zij zeggen "Water under the bridge".

Incompatibilité d'humeurs

"We gaan voor goud", zeiden de roeisters Marit van Eupen en Kirsten van der Kolk in december 2007. Ze lieten - heel on-Nederlands - gouden schoentjes monteren in hun boot. Op zondag 17 augustus maakten ze het allemaal waar.

Niet met de intentie hier iedere medaille te benoemen, wil ik toch even het goud van de lichte dames dubbel twee memoreren. Zonder alle andere prestaties tekort te doen, vind ik wat zij bereikt hebben, laat ik zeggen, opmerkelijk.
Deze roeisters hebben, ondanks de verre van optimale omgevingsfactoren en een incompatibilité d'humeurs, bereikt wat ze wilden. Proficiat dames.

Row, row, row your boat.
Gently down the stream.
Merrily, merrily, merrily, merrily,
life is but a dream.

De tekst wordt vaak gebruikt als een metafoor voor de moeilijke keuzes van het leven. Velen zien in de boot een verwijzing naar zichzelf of een groep waarmee ze zich identificeren. Roeien is een eentonige handeling die oefening en perfectie vraagt, maar die de boot richting geeft. Het idee dat men over een bepaalde rivier reist, suggereert beperkingen in het pad van keuzes en vrije wil. De derde regel adviseert de uitdagingen tegemoet te treden met vreugde en een lach. En de laatste regel is misschien het meest betekenisvol. Hier kan het aardse leven met een droom worden vergeleken, zodat moeilijkheden en zorgen minder ernstig lijken op het moment dat men wakker wordt. Aan de andere kant kan men, met een nihilistische instelling, in die regel kunnen lezen, dat onze gedragingen betekenisloos zijn.

Viavia

Geweldig, Nederlandse dames winnen goud op de 4x100 meter vrij.


De zon staat laag, de temperatuur is dat ook, maar het licht is warm, waardoor het riet vergult. In de reflectie verdubbelt de waarde. Nu geen olympiër in de buurt. De diafilm bevriest het tafereel voor de zon verdwijnt. En iedere keer als ik er nu licht door stuur, komt het weer tot leven. Goud voor vivia.

Dames onder elkaar

Het praten om het praten, le cri de panique, het almaar voortborduren op het al vertelde, de diepgaande conversatie met het luisterend oor, een roddeltje om bij te gniffelen, wat gebabbel om te showen, het tijdens diepe slaap in zichzelf mompelen, de zachte warme woorden van troost, een boodschapje van huishoudelijke aard, het vriendelijk onderhoud of de emotionele rede. Ik doe graag mee, als ik mag. En kan.

Waarom is een boot eigenlijk vrouwelijk? Toch niet omdat ze bij kalm weer zo lekker voort kabbelen en bij storm wild zullen stampen.
Volgens mij zijn schepen vrouwelijk omdat zeelui tijdens hun risicovolle en vaak barre tochten naar onbekende afgelegen oorden, zich beschut en verzorgd wilden voelen als bij hun moeder. Soldaten zouden zoiets met hun geweer hebben. Bovendien, stel ik mij voor, wilden ze, wanneer ze lang van huis waren, toch graag een vrouw in hun nabijheid, omdat je na zo'n lange tijd 'alleen' in jezelf gaat praten of tegen je boot. En het is voor mannen prettiger praten tegen een vrouw(ennaam) op momenten van eenzaamheid of gevaar. Tegenwoordig zie je dat ook veel mensen tegen hun computer doen, ik zie hier wel overeenkomsten. Ik heb in deze ook wel eens gedacht dat het geluk niet werd afgedwongen toen de rederij destijds het mooiste en meest prestigeuse schip ter wereld de 'Titanic' noemden, welke vrouw wil zo genoemd worden, maar dat terzijde. Het zou me verbazen wanneer de werklijke reden niet minder minder romantisch zou zijn.

De Engelsen hebben ook 'een verklaring';

A ship is called a "she" because there is always a great deal of bustle around her. There is usually a gang of men about, she has a waist and stays.
It takes a lot of paint to keep her good looking.
It is not the initial expense that breaks you, it is the upkeep.
She can be all decked out.
It takes an experienced man to handle her correctly
and without a man at the helm, she is absolutely uncontrolable.
She shows her topsides, hides her bottom and, when coming into port, always heads for the buoys.

A ship in port is safe, but that's not what ships are built for.
Grace Hopper

Pokken

Pokken is een vreselijke ziekte, maar gelukkig uitgeroeid. Ernstige ziektes worden vaak als scheldwoorden gebruikt. Helaas bezondig ik me hier ook wel eens aan. Onlangs nog hoorde ik me denken; "dat pokken water", bij de zoveelste fikse regenbui tijdens mijn kampeervakantie. "Dat waterpokken water" had milder geklonken, zelfs wat grappig, maar minder uiting gegeven aan mijn frustratie.
Dit zijn geen waterpokken maar zeepokken, in het water. Deze kreeftachtigen zul je niet horen mopperen over het voortdurende wassende water. De verschillende tegenstellingen in deze opname boeien me. Zo zijn de diertjes bewegingsloos en de plantjes dansen dat het een lieve lust is. Contact maken is al een kunst op zich, zelfs voor 'dieren' die zich wel kunnen verplaatsen. Deze diertjes kunnen dat niet (in dit stadium) en maken daar geen probleem van. Of zo nog ze met elkaar communiceren en dan hoe, zou ik zo graag weten. Ik hoop dat die vraag niet simpel met "niet" beantwoord wordt. Wat is het nut van deze organismen eigenlijk, behalve plankton eten en kleintjes maken? Om nageslacht te produceren hebben ze wel een eenvoudige oplossing. Ze hebben in de paartijd gewoon een fallus die ze in het water laten wapperen en die lang genoeg is om bij de naburigen langs te gaan. Hun tweeslachtigheid maakt deze manier tot een succes.

edit (7/8/2008:
Ik kom net in het proefschrift van dr. H. Stroink de volgende stelling tegen:
"Kinderziekten zijn niet altijd onschuldig. Waterpokken zijn de belangrijkste oorzaak van herseninfarcten op de kinderleeftijd. Er zijn daarom naast economische argumenten (werkverzuimvan ouders) ook medische redenen om waterpokken op te nemen in het Rijksvaccinatieprogramma."

Dat verandert mijn idee hierboven toch in enige mate moet ik zeggen.

Wees

"Wees niet bang", zag ik laatst staan.
Dit zinnetje herhaalde ik hierna vaak (het galmt nog steeds) en meer en meer valt de grootheid ervan op, de diepte, het vertrouwen en de rust.
De overweging kost tijd en moeite. De overtuiging geeft pauze en energie.

Wees gegroet.

Idylle

Met mijn rug stond ik naar een weg, waar automobilisten niets vermoedend voorbij reden (of waren zij al blase van het fraaie Noorse landschap). Klauterend over vangrails met een hoop bagage, glibberend door grit bereikte ik dit standpunt. Mijn ooghoek registreerde het in het voorbijgaan en het bleek nog mooier bij het stilstaan. Ik merk dat ik weer lyrisch wordt. Want als alles al zo mooi is, waaraan had ik dan te danken dat die twee meeuwen een praatje maakten op die paal, zodat die ook een functie in het geheel kreeg. Zou het paradijs er zo uit zou kunnen zien?
Straks ga ik kamperen. In Brabant. Zuidwest 5 Beaufort. 90% Kans op neerslag. We houden de moed erin. Daar vliegen ook meeuwen.

Stilte ...

Zoals de muur de grens bepaalt,
tot waar je maar kunt gaan.
Zo geeft de zerk de ligplaats aan,
van een man die heeft gestaan.

En de boom daar op de achtergrond,
die de zomer net verloor,
mist de zon, waarvan hij warmte ondervond
en weent nu bladeren aldoor.

Nico

Gelukkige mensen

In 2002 maakte ik deze foto bij Uitdam, voor een workshop "Landschapsfotografie". Toen heerste mond en klauwzeer. Wat ik vond, was 'romantiek', het trof me en het klopte zo, gelukkige mensen.


Ik heb 'gedichten voor gelukkige mensen'. Bart Moeyaert heeft deze bundel geschreven. Wat moet ik er nu mee. Onder mijn kussen leggen, zoals je met studieboeken doet, wanneer je de materie je eigen wilt maken? Koesteren! Wanneer ik moed heb verzameld, pak ik het vast, ik kijk het even aan, strijk er over en daarna lees ik erin en dan kom ik bijvoorbeeld 'Aquarel' tegen.

Dit is een aquarel: een schilderij van waterverf
op dik karton. Ik wist niet wat ik wou toen ik
eraan begon en nu het af is heb ik er nog
het raden naar. Wat doet die vlek daar op dat schip,
wat doet die vrouw, waarom een zee, had ik dan
blauw in overschot, dat denk ik niet, ik denk
haast nooit als ik mijn vinger doop in mijn verdriet
of in het jouwe en ermee schrijf of teken, maar
ik moet niet doen alsof. Per slot van rekening
weet iedereen dat alles - alles - over liefde gaat.

En dan kan ik het boekje niet meer loslaten of misschien laat het mij wel niet meer los. Zo mooi en eenvoudig. Intuitie en gevoel. Meer is er niet.


Als je geluk hebt.

Runesteen

Naast de karakteristieke molens van het eiland, zijn er ook van die forse rotsblokken. Runestenen, op grafheuvels van vikingen. Deze twee beeldelementen worden vaker in een opname gevat, maar van de sfeer in deze opname kan ik erg genieten. Als we in de molens een gelijkenis met Nederland zien, kunnen we dat ook met deze stenen doen, die in de hunnebedden hun evenknie hebben. Een leuk detail is trouwens, over overeenkomsten gesproken, dat de grootste Hollandse molen in Sandvik staat.

Kvarn

Soms vraag je je af als je in den vreemde bent, waar de schoonheid van het landschap geen grenzen kent, waar de geluksvogels dan zelf op vakantie gaan. Dat merkte ik bijvoorbeeld in Noorwegen, veel Noren gaan naar Zweden (omgekeerd trouwens ook). En wat fotografeert een Nederlander in Zweden dan, een molen. Want die heeft men in Zweden ook. Sterker nog het eiland Öland (op de UNESCO werelderfgoed-lijst), wat 137 bij 16 km is, staat er om bekend. Ik las dat ze er wel 400 stuks hebben. Leuk eigenlijk, die overeenkomsten. Het hoeft niet altijd te contrasteren

Doordraaien

Molens bezitten toch een aparte aantrekkingskracht. De meest interessante staan op mooie plaatsen, bij water, langs dijken en kronkelweggetjes. Deze molen staat in Rijpwetering en is de Lijkermolen no.2 uit 1780. Ik kreeg van de molenaar een kwartier om de molen draaiend te fotograferen, voordat hij hem stil zou zetten om aan zijn andere hobby te beginnen; wielrennen. Bij deze molen zijn de wieken ingekort omdat ze over het wegdek zoeven, de weg krult om de molen heen. Aan weerszijden staat een ingewikkeld bord "doorrijhoogte 2,3 m bij draaiende molen". De accessiores, zoals de rode fiets en gele wasmand, zijn het onbewuste resultaat van de activiteiten van de bewoners en ook van de droogmolen maak ik zeer dankbaar gebruik ook al is het mijn wasgoed niet.

Het zwarte schaap

...is zo lief, het staat voor waar ze voor staat.
En hoe langer ik naar de dieren kijk, hoe meer persoonlijkheid ook het witte lammetje erachter krijgt.

If you were a sailboat...

...I'd sail you to the shore.

Modelfotograaf

Op de Lofoten was ik druk doende bovenstaande opname te maken. Uitpakken, opstellen, belichten en kaderen, kijken, beetje wachten en knippen, en later thuiskomen met het getoonde resultaat. Allemaal aardig, maar na ontspannen te hebben, net voordat ik inpakte om weg te wezen, zag ik op een schaduwrots, waaraan ik daarvoor nauwelijks aandacht schonk, in de verte een collega staan genieten. Hij bleek een paar meter achter zijn opstelling te picknicken en wierp af en toe een blik door zijn zoeker, zo zijn 'moment decisive' afwachtend. Zijn zorgvuldige manier van werken en het tegenlicht gaven mij zo de mogelijkheid een spannend beeld te maken, waarbij het alleen wachten was op het moment dat de fotograaf bij zijn camera in zijn element was en zo onbewust ook nog model werd.

Ins Blaue Hinein (#2)

....voor wie er geen genoeg van krijgt

Thuis kon ik eigenlijk pas goed zien, hoe aardig de opname was geworden.
In het door mij bezochte deel van Noorwegen viel het, voor wat betreft de muggen, nogal mee.
Hier niet. Na de camera op statief geplaatst te hebben en ik er een film ingespoeld had, begon het wachten op 'le moment decisive'*. Die tijd benutte ik door wat met objectieven te 'spelen' (ik heb geen zoom mogelijkheid). Dat is ook nodig, omdat de lucht dan snel verandert, door enerzijds het briesje wat wolken verplaatst en anderzijds door het dalen van de zon. Door de aanwezigheid van muggen probeerde ik hierbij, ondanks de warmte, niet al te verhit te raken. Toch duurde het niet al te lang alvorens een verdwaalde mug op me landde, die ik snel met de vrije hand wegmepte, wat een riskante inspanning was. Te, zo bleek later. Wat de koers is van die beesten is mij een raadsel, want niet lang daarna 'verdwaalden' hele groepen, waarvan een flink deel bij mij kwamen fourageren. Daar ik andere plannen had, werden ze met harde hand en met de bedoeling geen uitzonderingen te maken verwijderd. Mogelijk dat, de teweeggebrachte geluiden, muggen met een oorspronkelijke andere koers in de verte, dit opvatten gelijk het luiden van een bel in de kroeg; "Nico, geeft een rondje!". Mijn bewegingspatroon zal vanaf dat moment op een mix van dansen en jongleren geleken hebben. Ik heb mezelf niet zo vaak geslagen als toen, en ik werd me bewust van mijn stevige rechtse. Vele bulten later gaven wel aan, dat ik nog aan mijn snelheid moet werken.

*)
Cartier-Bresson over het Beslissende Moment...
"Il n'ya a rien dans ce monde qui n'ait un moment decisif" (Er is niets in de wereld wat geen beslissend moment heeft)

Cartier-Bresson over creativiteit in de fotografie...
"Photography is not like painting. There is creative fraction of a second when you are taking a picture. Your eye must see a composition or an expression that life itself offers you, and you must know with intuition when to click the camera. That is the moment the photographer is creative"

Ins Blaue Hinein (#1)

De boerderij van 16 maart was welbeschouwd een 'ondergaande zon foto', maar zal door bijna niemand als zodanig opgevat zijn. Het moment van de opname werd bepaald door (de positie van) de dalende zon. Hoe paradoxaal, waar het bij een aantrekkelijke opname van 'de Zonsondergang' niet om gaat, is de zon en het ondergaan van die lichterik. Ooit vroeg iemand me of er, voor wat het licht betreft, verschil is tussen een 'sunset' en een 'sunrise' (in het engels zijn de woorden prettiger). Behalve dat je ze niet beide met dezelfde voorgrond kunt bekijken, dacht ik van niet, maar was niet zeker van mijn zaak. Omdat een foto een bevroren moment is maakt het dan eigenlijk niet meer uit. En het gaat toch ook niet om de zon an sich, want die is (bijna) rond en oranjig. Nee, bij een foto van een ondergaande zon is het belangrijkste, dat wat er om het daggesternte gebeurt en met welke kleur of toon. En dan kan je alle buitenfoto's na de middag onder 'Zonsondergang' rubriceren en de zon zelf hoeft niet eens in beeld te zijn ook.

Malen

"Ieder lot is te dragen, als je maar rustig blijft", stond er voor de ingang van de Zandhaas in Santpoort op een schoolbord.
Sommigen halen er hun meel, ik zocht er inspiratie.

Ploegen

Hadden we "Boer zoekt vrouw", deze boerderij zoekt boer. Ik zocht boerderij.
Ik trof haar in de buurt van Wilnis.

Omdat ik voor het fotograferen van een boerderij al vertrok met een nogal somber gemoed, zat ik de hele dag wat te mopperen, vooral op mijzelf. Rondrijdend rondkijken met redelijk licht en met wat vage hoge bewolking en laaghangende wenkbrauwen, gonzde de narrige vraag almaar; wat-wil-je-nou-eigenlijk en waar-blijft-de-inspiratie-als-je-het-nodig-hebt? In de worsteling om toch met iets thuis te komen, merkte ik steeds, dat ik na het ontspannen, weer een "net niet" plaat had gemaakt. De bijna letterlijke druppel die me deed besluiten om naar huis te gaan, was het moment dat ik een onderdeeltje liet vallen. Ik moest nog blij zijn dat het niet brak, omdat het in een prutje viel. Mijn neus zou uiteindelijk bepalen of het in de modder dan wel koeienpoep terecht gekomen was. Daarop volgde mijn mondhoeken het voorbeeld van mijn wenkbrauwen. Mijn stembanden omlijste dit tafereel met klanken, die alleen De Illustere uit Transsylvanië begrijpt (denk ik). Afijn, ik zou naar huis gaan, de zelfkastijding moest afgelopen zijn. Ik kreeg ook honger.
Langs de weg, in de buurt van Wilnis, stopte ik nog maar een keer, ik was er toch. Het was er lekker rustig en ik kon er ongestoord wat rond kuieren. Er stonden meer kandidaten, de meeste in betere conditie. Maar uiteindelijk verbleekten ze bij wat "de mijne" zou worden. Ze was trouwens net als 'het huis' in Schotland te koop. De voorgevel was ook boeiend, maar minder orgineel. En plots, alsof ik een bericht kreeg, dat de zon zou gaan schijnen en dat dit het moment zou zijn en de plaats begon ik te leven en viel alles op zijn plaats. De grote boom dichtbij, die fantastische wilgenrij, de volgorde van het gebouwde en het karakter en vorm, het water en zelfs de bewolking. Op de zon was nog het wachten, die moest nog wat dalen, maar deed dat en bleef zichtbaar, precies waar ik hem wilde hebben. Later heb ik nog heel wat bedankjes uitgesproken.

Sprakeloos

Welbeschouwd zijn planten en bloemen nietszeggend.
Men zegt wel dat ze van mensen houden, maar zelf zeggen ze steeds niets. Ze zijn er gewoon, vaak relatief kort en dan mooi. Er zijn daarnaast wel vleesetende planten, maar ook die gebruiken hun mondje alleen om te eten en niet om te praten. Een vaardigheid die in de eigen taal, zelfs na jaren oefening, al moeilijk genoeg is. De varen staat overigens in Schotland en de ander in Zweden. Ik zou er wel graag iets mee willen zeggen, maar het leek me nu leuk, om dit keer te profiteren van de fantasie van de kijker.


Waar ik zelf even stil van werd was het bericht dat Noorwegen op Spitsbergen een zaadbunker voor ca. 3 miljoen zaden gaat installeren, dramatisch genaamd 'the doomsday vault'.
Fascinerend en griezelig tegelijk. Het is om onze flora te bewaren bij en te beschermen tegen grote toekomstige catastrofes zoals kernoorlogen, meteorietinslagen en ernstige klimaatveranderingen. Heeft de hoax (neem ik aan) dat er buitenaardse wezens, "the Controllers", in 2017 langskomen er misschien ook wat mee te maken?
Er komen dan allerlei vragen in me op. Zijn we er zelf nog, als er dergelijke rampen zijn opgetreden en we de bunker zouden moeten aanspreken? Zouden de omstandigheden dan nog zo zijn, dat de 'oude' gewassen weer terug kunnen keren? Is er tijd genoeg om de ecosystemen te herstellen? Zouden de overlevende de weg er naartoe wel weten, de middelen hebben om er te komen, de sleutel van de kluis hebben en de kennis om wat nuttigs met de zaadjes te doen bezitten? Zijn er zaden genoeg om de aarde substantieel te beplanten? Kunnen we zelf nog wel bovengronds blijven als de omstandigheden zo veranderd zijn? Planten hebben toch ook insecten en andere dieren nodig om voort te bestaan, hoe moet dat dan daarmee? Enzovoorts. Ik merk dat ik hier nu niet te lang bij stil moet blijven staan. En ik als fotograaf maar denken, dat ik net een varen en ander plantje vereeuwigd heb.
Altijd en alles is ook maar relatief.

Bewaar de liefde

Deze prachtige titel heb ik niet zelf verzonnen, maar is de titel van een dichtbundel van Bart Moeyaert.




Er zijn een paar legendes omtrent Valentijnsdag. Valentijn was een bisschop en/of een priester tijdens Claudius II in de 3e eeuw. Bij een verhaal kwam een cipier (of de stadhouder van Rome) bij de in de gevangenis zittende Valentijn met het verzoek zijn blinde dochter te genezen. Valentijn zorgde voor een geneesmiddel, maar dat werkte niet. Op de dag van zijn onthoofding probeerde de vader van het meisje nog wanhopig het vonnis tegen te gaan, maar tevergeefs. Na Valentijns terechtstelling ontving het meisje een klein briefje van Valentijn, waaruit een gele bloem viel (als mensen hem om raad vroegen gaf hij hen een bloem, vandaar de bloemengroet op Valentijnsdag). Op het briefje stond 'Van Valentinus' en direct kon ze weer zien.

My funny Valentine.
De eerste uitvoering werd door Nico gemaakt (..., nee de zangeres) en de tweede muziekant is Chris Botti. Mix de twee wat door elkaar, want eigenlijk had hier Chet Baker moeten staan, maar die is via YouTube niet meer beschikbaar.

Gefeliciteerd...

Het beeld zelf kan beschouwd worden als een opname van een Schots (en scheef) bouwval in een herfstlandschap. Niets meer of minder. Ik zie echter andere elementen in deze opname.
Ik zie hier een feestje. Het huis is jarig, heeft het misschien wat moeilijk, maar blijft rechtop. Ik meen te weten wat op haar verlanglijstje staat. Haar omgeving is blij en versiert de boel, waardoor de mooie kleuren van het huis extra uitkomen en ik haar schitterend vind. Ik zou er willen blijven, maar met een jas die goed dicht kan. Niet zichtbaar is dat er aan de andere kant (de voorkant eigenlijk) een briefje opgeprikt was door iemand, waarop staat aangegeven dat hij het huis en grond graag 'onder zijn hoede zou willen nemen'. En wie geeft hem ongelijk? Wat mij zo aanspreekt in dit beeld, is de harmonie tussen huis en omgeving, er is overal wat te beleven. Het cadeautje op dit feest zijn de laaghangende vage wolken in de achtergrond. Ik mijmer hier dat de bomen hun best doen er voor het huis te zijn. Ze willen misschien wel inspringen als het huis hun nodig heeft.

Dragan

Net las ik dat de Poolse fotograaf Andrzej Dragan binnenkort exposeert tot 15 maart in Galerie WM in Amsterdam. De expositie heet "Allegories & macabresques". De link naar zijn site heb ik net toegevoegd. De site is al fascinerend (maar niet vlak voor het slapen). De fantastische perfectie van zijn spookachtige foto's is grandioos. Vind ik.

Op weg?

Bij deze foto zoek ik een passende text. Maar de backspace toets (...) hindert de voortgang van mijn verhaal. Zat er op mijn horloge ook maar zo'n toets, dan kwam ik nooit ergens en kon ik mijn momenten eeuwig laten duren.

Het liep tegen het einde van de dag. Er was er koers gezet naar de gletsjer Svartisen, die in de kommune Meløy ligt. De gletsjer is al in de achtergrond zichtbaar. Ik vermoed dat het bord er voor de sfeer staat en anders voor de vogel. Alhoewel Svartisen een klein indrukwekkend avontuurtje op zich was, maakte de vogel de trip voor mij al geslaagd. Hij zat daar alsof hij zou helpen wanneer je je leesbril niet had meegenomen. Ik moet nog even uitzoeken wat het voor een snuiter is. In ieder geval geen papagaai. Dat zou handiger geweest zijn, maar De Papagaai is in Noorwegen geen wijd verbreide vogel. Nog een geluk dat het geen kruisbek was, deze vogel droeg zijn snavel als een aanwijsstok. Dan wees hij naar links en dan weer naar rechts. Ik ben er nog niet uit of hij twijfelde, of dat hij het er gewoon niet mee eens was en gewoon 'nee' schudde.

"We komen er wel, we komen er wel, ook al zijn we er nog niet, ook al zijn we er nog niet", zongen Tommie en Ieniemienie op de achterbank onderweg naar hun bestemming.

Kei

De beurzen op de voorpagina, ze kelderen als een baksteen. Erg allemaal. Wereldwijd bezit afschaffen, iedereen gelukkig en goed voor het milieu.



Op 11 januari overleed Sir Edward Hillary op 88 jarige leeftijd, las ik gisteren in de krant. Hij beklom in 1953 als eerste de Mt. Everest. Er staat een foto van zijn kist, Nepalese sherpa's er omheen en de ijsbijl die hij destijds gebruikte ligt bovenop. Dat doet me wel wat, zo iemand die zijn hart volgde. Het was een mooi mens en een kei.


Al weer geruime tijd terug mocht ik deze steen fotograferen. Steen komt wel vaker voor op mijn foto's maar deze was nogal bijzonder. Het was meegenomen van Mount McKinley, Canada, de koudste berg ter wereld. Ik geloof overigens niet dan Hillary hier geweest is. De foto werd gebruikt op een trouwkaart. De steen vond ik een mooi symbool, beladen met contrast.

4U

Nu ik door mijn tranen de zee niet meer kan zien
en ik door de pijn mij helemaal niet voel
kijk ik naar Corbijn
en zingt U2 wat ik bedoel

Geen eigen beeld dit keer,
maar de tonen van Anton Corbijn en de klanken van U2.

Vastleggen

Amsterdam kent de Witte Fietsen. Dit zijn fietsen met een witte kleur, die iedereen gratis of tegen een geringe vergoeding mag gebruiken. De eerste witte fiets - een exemplaar dat ter plekke werd witgeschilderd - werd meteen door de politie in beslag genomen, omdat het wettelijk verplichte fietsslot ontbrak.
Nu, dit is duidelijk een zwarte fiets.


Hier heeft iemand volgens mij besloten, dat deze fiets zich niet gaat verplaatsen. De brug is solidair en laat alles over zich heen komen.
Zo'n beeld roept vragen op en doet van alles vermoeden. Waar laat je dat allemaal als je een stukje gaat fietsen? De eigenaar vertrouwt de slotenfabrikanten niet en de bruggenbouwer wel. Deze man is al veel fietsen kwijtgeraakt en is erg gehecht aan deze. De fiets wordt alleen voor lange afstanden gebruikt. Zou zijn voordeur ook zo beveiligd zijn? Ik ben benieuwd naar zijn sleutelbos. Zou de eigenaar zeker zijn dat hij nu wel goed op slot staat? Is het niet gewoon een soort grapje of artistieke uiting en zou er ergens misschien nog een verborgen camera staan? Deze fiets staat altijd buiten en daar krijg ik dan ineens een beetje medelijden mee, zo geliefd en dan in weer en wind. Ik bezie zijn roestige ketting en stel me het gepiep bij het fietsen voor alsof hij zegt: "stond ik maar lekker onderaan in een verwarmd trappenhuis, onder een kapstok ofzo, naast de meterkast en tegen een damesfiets".

Afijn, ik moet me niet zo laten gaan, weet je wat, ik leg hem nog een keertje vast, maar dan voor altijd.