Sprakeloos

Welbeschouwd zijn planten en bloemen nietszeggend.
Men zegt wel dat ze van mensen houden, maar zelf zeggen ze steeds niets. Ze zijn er gewoon, vaak relatief kort en dan mooi. Er zijn daarnaast wel vleesetende planten, maar ook die gebruiken hun mondje alleen om te eten en niet om te praten. Een vaardigheid die in de eigen taal, zelfs na jaren oefening, al moeilijk genoeg is. De varen staat overigens in Schotland en de ander in Zweden. Ik zou er wel graag iets mee willen zeggen, maar het leek me nu leuk, om dit keer te profiteren van de fantasie van de kijker.


Waar ik zelf even stil van werd was het bericht dat Noorwegen op Spitsbergen een zaadbunker voor ca. 3 miljoen zaden gaat installeren, dramatisch genaamd 'the doomsday vault'.
Fascinerend en griezelig tegelijk. Het is om onze flora te bewaren bij en te beschermen tegen grote toekomstige catastrofes zoals kernoorlogen, meteorietinslagen en ernstige klimaatveranderingen. Heeft de hoax (neem ik aan) dat er buitenaardse wezens, "the Controllers", in 2017 langskomen er misschien ook wat mee te maken?
Er komen dan allerlei vragen in me op. Zijn we er zelf nog, als er dergelijke rampen zijn opgetreden en we de bunker zouden moeten aanspreken? Zouden de omstandigheden dan nog zo zijn, dat de 'oude' gewassen weer terug kunnen keren? Is er tijd genoeg om de ecosystemen te herstellen? Zouden de overlevende de weg er naartoe wel weten, de middelen hebben om er te komen, de sleutel van de kluis hebben en de kennis om wat nuttigs met de zaadjes te doen bezitten? Zijn er zaden genoeg om de aarde substantieel te beplanten? Kunnen we zelf nog wel bovengronds blijven als de omstandigheden zo veranderd zijn? Planten hebben toch ook insecten en andere dieren nodig om voort te bestaan, hoe moet dat dan daarmee? Enzovoorts. Ik merk dat ik hier nu niet te lang bij stil moet blijven staan. En ik als fotograaf maar denken, dat ik net een varen en ander plantje vereeuwigd heb.
Altijd en alles is ook maar relatief.

Bewaar de liefde

Deze prachtige titel heb ik niet zelf verzonnen, maar is de titel van een dichtbundel van Bart Moeyaert.




Er zijn een paar legendes omtrent Valentijnsdag. Valentijn was een bisschop en/of een priester tijdens Claudius II in de 3e eeuw. Bij een verhaal kwam een cipier (of de stadhouder van Rome) bij de in de gevangenis zittende Valentijn met het verzoek zijn blinde dochter te genezen. Valentijn zorgde voor een geneesmiddel, maar dat werkte niet. Op de dag van zijn onthoofding probeerde de vader van het meisje nog wanhopig het vonnis tegen te gaan, maar tevergeefs. Na Valentijns terechtstelling ontving het meisje een klein briefje van Valentijn, waaruit een gele bloem viel (als mensen hem om raad vroegen gaf hij hen een bloem, vandaar de bloemengroet op Valentijnsdag). Op het briefje stond 'Van Valentinus' en direct kon ze weer zien.

My funny Valentine.
De eerste uitvoering werd door Nico gemaakt (..., nee de zangeres) en de tweede muziekant is Chris Botti. Mix de twee wat door elkaar, want eigenlijk had hier Chet Baker moeten staan, maar die is via YouTube niet meer beschikbaar.

Gefeliciteerd...

Het beeld zelf kan beschouwd worden als een opname van een Schots (en scheef) bouwval in een herfstlandschap. Niets meer of minder. Ik zie echter andere elementen in deze opname.
Ik zie hier een feestje. Het huis is jarig, heeft het misschien wat moeilijk, maar blijft rechtop. Ik meen te weten wat op haar verlanglijstje staat. Haar omgeving is blij en versiert de boel, waardoor de mooie kleuren van het huis extra uitkomen en ik haar schitterend vind. Ik zou er willen blijven, maar met een jas die goed dicht kan. Niet zichtbaar is dat er aan de andere kant (de voorkant eigenlijk) een briefje opgeprikt was door iemand, waarop staat aangegeven dat hij het huis en grond graag 'onder zijn hoede zou willen nemen'. En wie geeft hem ongelijk? Wat mij zo aanspreekt in dit beeld, is de harmonie tussen huis en omgeving, er is overal wat te beleven. Het cadeautje op dit feest zijn de laaghangende vage wolken in de achtergrond. Ik mijmer hier dat de bomen hun best doen er voor het huis te zijn. Ze willen misschien wel inspringen als het huis hun nodig heeft.

Dragan

Net las ik dat de Poolse fotograaf Andrzej Dragan binnenkort exposeert tot 15 maart in Galerie WM in Amsterdam. De expositie heet "Allegories & macabresques". De link naar zijn site heb ik net toegevoegd. De site is al fascinerend (maar niet vlak voor het slapen). De fantastische perfectie van zijn spookachtige foto's is grandioos. Vind ik.

Op weg?

Bij deze foto zoek ik een passende text. Maar de backspace toets (...) hindert de voortgang van mijn verhaal. Zat er op mijn horloge ook maar zo'n toets, dan kwam ik nooit ergens en kon ik mijn momenten eeuwig laten duren.

Het liep tegen het einde van de dag. Er was er koers gezet naar de gletsjer Svartisen, die in de kommune Meløy ligt. De gletsjer is al in de achtergrond zichtbaar. Ik vermoed dat het bord er voor de sfeer staat en anders voor de vogel. Alhoewel Svartisen een klein indrukwekkend avontuurtje op zich was, maakte de vogel de trip voor mij al geslaagd. Hij zat daar alsof hij zou helpen wanneer je je leesbril niet had meegenomen. Ik moet nog even uitzoeken wat het voor een snuiter is. In ieder geval geen papagaai. Dat zou handiger geweest zijn, maar De Papagaai is in Noorwegen geen wijd verbreide vogel. Nog een geluk dat het geen kruisbek was, deze vogel droeg zijn snavel als een aanwijsstok. Dan wees hij naar links en dan weer naar rechts. Ik ben er nog niet uit of hij twijfelde, of dat hij het er gewoon niet mee eens was en gewoon 'nee' schudde.

"We komen er wel, we komen er wel, ook al zijn we er nog niet, ook al zijn we er nog niet", zongen Tommie en Ieniemienie op de achterbank onderweg naar hun bestemming.