Duikboot

De vikingen passeerden ongeveer tussen 750-1000 op hun 'handelsreizen' Nederland en voeren over de Lek tot Dorestad (Wijk bij Duurstede). Dat de confrontaties met de Noormannen niet altijd zachtzinnig waren, is bekend. Ik vraag me ineens af of 'de Lek' toen ook zijn naam gekregen heeft.

Maar er bewegen nog steeds Vikingen over de Nederlandse wateren. Op het Merwedekanaal bij Utrecht zijn het de leden van de plaatselijke roeivereniging. Ik veronderstel dat ze de ramkoers niet in hun repertoire hebben opgenomen.
En dan is er af en toe 'de Viking Pride'. Hierop wordt noch geroeid noch gezeild. Het is een lang schip die gasten uit den vreemde een ervaring op (o.a.) de Nederlandse rivieren gunt; een passagierschip. Die kwam zondagochtend met 155 Amerikaanse toeristen op de Waal eerst in aanvaring met een tanker geladen met kerosine en vervolgens met de duwcombinatie die ze wilde passeren. Het blijft wonderlijk.

In de golf van Aden zijn het ook vooral de tankers die een geliefd doelwit zijn. Van Somalische piraten dan, die er miljoenen aan verdienen om een oorlog mee te betalen. Enorm grote schepen benaderen ze in kleine bootjes. En omdat ze gewapend en lenig zijn lukt het ze om die boten te kapen.
Gisteren stond er een, laat ik zeggen, 'boeiende' foto in het Parool. Een flink aantal kleine bootjes dreven in de vloedlijn vol met mensen. Het was prachtig weer. Sommigen hingen buitenboord zich vasthoudend aan de rand. Hun reisdoel was niet primair een uitje met de familie of het landschap eens van de andere kant bekijken, ze waren niet aan het vissen of van plan te enteren. Deze mensen waren hun leven niet zeker en ontvluchtten de gevechten in hun geboorteland Sri Lanka.

Op de Middelandse Zee varen ook vluchtelingen, uit Afrika. Niet opweg naar Saint Tropez, Nice of Monaco. Maar gewoon naar de overkant. Een Turks koopvaardijsschip redde recent een groep. Een rel tussen Malta en Italie ontstond. Uiteindelijk zijn ze in Italie ontscheept, velen in zeer slechte toestand.


Dit kiekje maakte ik langs de Waal, toevallig op de bewuste zondag onwetend van de 'close call' eerder die dag. Ik maakte me even daarvoor nog druk om de malleur aan mijn camera. Waar ben ik mee bezig, denk ik nu.

Tot slot nog dit.
In Breda zit een bedrijf wat duikboten maakt. De C-Questers kunnen geen torpedo's naar andere boten sturen. Ze zijn ook niet geschikt voor wetenschappelijk onderzoek en je kunt er niet met het hele gezin in. Het is pleziervaart. Het grootste model zou twee en een halve ton kosten (los van de faciliteiten om het te kunnen gebruiken). Het lijkt me ideaal voor bijvoorbeeld de Malediven of het heldere water van de Middelandse zee.

Edit 27/4:
Dat er meer overloop is tussen de bovengenoemde elementen bleek afgelopen zaterdag. Er is toen, door diezelfde piraten, een Italiaans luxe passagierschip, de MSC Melody, met ca. 1000 toeristen aangevallen. De bemanning zou door heldhaftig optreden de aanval hebben afgeslagen. De rederij overweegt nu een andere route te nemen, zo meldt het artikel. Ik vraag me af waar zo'n beslissing van af zal hangen. Een pleziervaartje in dat gebied zou mij in ieder geval niet trekken.

Enten en Knotwilgen

Wist je dat bomen eigenlijk op hun hoofd staan, of eet jij misschien met je voeten?


Die leuke gedachte is van de Engelse sjamaan Dusty Miller. Ik mag dat graag, van die alternatieve invalshoeken aan ideeen of beelden waar je zelden bij stilstaat of waarvan je 'niet anders weet'. Zo had ik bomen nog niet bekeken, maar ik zou hem dan willen vragen wie hij kent, die vogelnestjes met de voeten draagt.

Indianenhoofdman Tatanga Mani: 'Wist jij dat bomen praten? Ja, zij praten. Zij praten met elkaar en zij praten tegen jou, als je luistert. Maar de meeste witte mensen luisteren niet. Zij hebben het nooit de moeite waard gevonden naar Indianen te luisteren en ik vrees dat zij ook de andere stemmen in de natuur niet zullen horen. Ik zelf heb veel van bomen geleerd: soms iets over het weer, soms iets over dieren en soms iets over de Grote Geest.'

Inderdaad, ik heb bomen ook wel zien en horen communiceren. Maar pas nadat er een klarinet, viool, piano of een stel trommelstokken van is gemaakt.

"I am not going to tell you my name, not yet at any rate. For one thing it would take a long while: my name is growing all the time, and I've lived a very long, long time; so my name is like a story. Real names tell you the story of things they belong to in my language, in the Old Entish as you might say. It is a lovely language, but it takes a very long time saying anything in it, because we do not say anything in it, unless it is worth taking a long time to say, and to listen to."

Dit vind ik ook prachtig. En het werd daadwerkelijk door een boom verteld, door Treebeard, een Ent. Hij deed dat in Lord Of The Rings.

Eerder op mijn blog heb ik het al eens over mijn gevoel voor bomen gehad. Ik kan me best voorstellen dat mensen er meer in zien dan wortels-stam-kruin. En op het meditatieve vlak wil ik zelfs nog meedoen ook. Toen ik zondag op deze locatie langs de Waal aankwam, moest ik denken aan "The Last March Of The Ents" in de eerder genoemde film. In de bioscoop was iedere trage machtige pas die ze zetten in de richting van Isengard voelbaar. Hierbij herinner ik me goed dat dit in de film het eerste moment van ontspanning was, omdat duidelijk was dat Saruman nu verslagen zou worden. Het touristische karakter van de locatie deed niets af aan de bijzondere samenscholing van de Knotwilgen, waarvan het lijkt alsof ze ieder moment, net als de Enten, kunnen uitrukken om de wreedheden tegen de natuur te gaan rechtzetten.

Stille Zaterdag

Gisteren was het Stille Zaterdag en de softbalcompetitie begon weer. Het was heerlijk weer (en het was weer heerlijk). De strijd was ongelijk. Het was een vriendelijk potje, maar de wedstrijd werd voortijdig gestopt. Onze voorsprong was bij de 5e inning al ruim meer dan 10 runs, wat volgens de reglementen 'einde wedstrijd' betekent. Eindstand 20-0, genoeg daarover.
Voor we ons 'mochten' opfrissen, verzamelden we op het terras voor het clubhuis om als team een van ons te feliciteren met de geboorte van zijn dochter. Er werd een cadeau overhandigd, we proostten en we grapten en we lachten. Op dat moment passeerde achter ons een trein. Echter niet zoals we dat gewend waren. De hele passage ging gepaard met een voortdurend getoeter. Op 40 meter afstand is dat een enorm lawaai. Bovendien snerpten de remmen door merg en been. Ongeveer 10 seconden later was het stil. Een paar minuten maar. Want toen galmde het kabaal van de verschillende sirenes van vele voertuigen overal in de buurt.
Iemand had net zijn of haar leven gestopt.
Vandaag is het Pasen, het feest van de bevrijding, hoop en van nieuw leven.

Ouwe koeien

Jaren geleden in Noord Duitsland viel een koe op, met onder zijn staart iets wat duidelijk geen vlaai ging worden. Het zou een van de bijzondere momenten worden van die vakantie. Het was de eerste bevalling die ik meemaakte. Ik hoefde niet te helpen (ik zou niet weten wat ik moest doen) en kon me richten op een reportage. Niemand hoefde te helpen, ze deed het helemaal alleen. Wat een geweldig beest.
Mijn volgende zou een paar jaar later plaatsvinden onder hele andere omstandigheden. Tevoren had ik me nog uitgebreid bekwaamd in het meepuffen en speciale massage technieken. Maar ook hier was mijn hulp uiteindelijk niet nodig. Ik mocht bijwonen en bewonderen. Onherkenbaar vermomd in groene kledij, maakte ik zo misschien wel het meest bijzondere moment van mijn leven mee.
In beide gevallen blijft het fantastisch, dat er van het ene op het andere moment nieuw leven is, met een eigen wil en eigen plan. Ik geloof niet dat koeien en mensen zich zoals vogels en schapen, echt aan een seizoen houden. Maar toch, ik krijg van dit wonder wel een gelukkig gevoel van voorjaar.














Nu moesten mensen in primitiever tijden natuurlijk ook zonder expertise bevallen. Af en toe komt het nog steeds voor, dat men niet op tijd bij de deskundigen komt, die de bevalling zouden begeleiden. Sterker nog, onlangs in Dordrecht waren de aanstaande ouders zelfs verstoken van een comfortabele en veilige plaats om te bevallen. Het 'helemaal zelf samen je eigen kind ter wereld brengen' kan, volgens mij, als het goed gaat natuurlijk, wel een ultieme ervaring zijn, maar dat weet je pas achteraf. Ik probeer me voor te stellen wat voor een spanning en emoties er in die kleine ruimte moeten zijn geweest. Het 'als man' er een voorstelling van te maken, wat het is om 'te bevallen', hoeft op een bepaalde manier niet zo moeilijk te zijn. Maar om je voor te stellen wat het is om je kind te baren is ondoenlijk. Ergens voel ik toch wel een bepaalde jaloezie jegens vrouwen om dit vermogen. Nu stond er een tijdje terug in de krant een opmerkelijk berichtje over het vergelijken van een bevalling met andere gebeurtenissen. Voorwaar, de overtreffende trap van 'appels en peren'. Ik heb de Nijmeegse Vierdaagse twee keer volbracht, werd beide keren na afloop gefeliciteerd en kon beide keren toen het klaar was moeilijker lopen dan toen ik eraan begon, maar meer overeenkomsten zijn er niet. Aan de andere kant zullen er best moeders geweest zijn die de Vierdaagse niet uitgelopen hebben, maar dit terzijde. Nu heeft Nederland zich altijd al uniek opgesteld in de wereld, voor wat betreft pijnbestrijding bij bevallingen, maar nieuwe ethiek gaat daar veranderingen in aanbrengen. Zelfs dan wil ik niet vergelijken. Mijn bewondering voor vrouwen blijft.

Twee walletjes

Gisteren ben ik nogal laat naar bed gegaan en uitslapen lukt me ook niet echt goed meer. Dergelijke gedragingen tekenen mijn gezicht. Maar die walletjes bedoel ik niet met de bovenstaande titel. Zo bedoel ik er ook niet de combinatie van "kermis op de Dam tijdens aangenaam weer" mee. En zelfs "een wandeling tijdens palmpasen over de Wallen" is niet waarop ik doel.
Nee, het is anders. In De Oude Kerk is de PANL FOTO EXPO (tot 23 april) een reden om te gaan kijken. De winnaar, Arthus Mebius, maakte hele bijzondere foto's. Mijn voorkeur hadden onderstaande foto's van Rutger van der Bent.

Maar vandaag werd daar ook het 'Stabat Mater' van Pergolesi uitgevoerd. De organisatie had zich duidelijk verkeken op de belangstelling. Fascinerend allemaal. Eerst het geworstel langs en door een kermis met duizelingwekkende apparaten die torenhoge adrenaline-spiegels bij voornamelijk jonge klanten producerden. Daarna de tocht door de rosse buurt, waar verschillende hormonen werden aangesproken en altijd wel hectiek is, om te eindigen in de Oude Kerk ("Papa, waarom heet deze kerk "de Oude Kerk"?), waar, op het moment supreme, een tere (beste kerk-acoustiek van Nederland) stilte heerste, zodat we een betoverend muziekstuk konden beluisteren, gemaakt door iemand die op 26 jarige leeftijd, een paar maanden voor zijn dood (TBC), dit componeerde. Op de terugweg in de trein, terwijl ik het gevoel en de klanken van even tevoren probeerde vast te houden, zat schuin achter ons een gezelschap doven te lachen en te communiceren. Behalve het gedicht zal de net genoten muziek niet aan hun besteed zijn. Ik probeer dingen te begrijpen en in verhouding te zien, maar weer valt dat niet erg mee.

Meer ijs

...op het IJsselmeer.
Zweden is een heerlijk land, een bijzondere natuur en mooie mensen. Een keer ben ik er geweest, 2 weken. Ik wil er zeker nog eens naartoe. Bij aankomst was het prachtig weer en zelfs toen ik naar huis reed. Maar die weken waren toen echt lang genoeg, want in plaats van een tent, had ik in alle tussenliggende dagen liever beschikt over een boot. Het heeft me het excuus geleverd om (ik denk) alle glasblazerijen van het land te bezoeken, daar was het interessant, creatief en warm. Deze foto doet me denken aan die tijd. In een atelier waarvan ik de naam ben vergeten en wat ik even snel niet kan achterhalen, herinner ik me wel objecten die hierop leken. Ik plaats het nu voor alle lieve mensen in Zweden en voor de romantiek, met de felicitaties dat ze het zevende land zijn waar het homohuwelijk is ingevoerd. Van harte proficiat.