De natuur in

Het grootste gedeelte van het jaar is het een woestijn, maar nu niet. Nu is het zo'n akker vol met gekleurde bloempjes. Je moet, als je ervan wilt genieten, wel snel bij zijn. Enerzijds dragen de bollen maar kort een bloem en anderzijds, zo noteerde de krant van wakker Nederland, vertrappelen 'het steeds toenemende aantal overwegend buitenlandse toeristen' de bloemen en bollen. De bloembollenboeren (scrabble-tip) zouden zich geen raad weten. Het plaatsen van hekken vinden ze geen optie, omdat dat ten koste zou gaan van de charme. Het is natuurlijk erg vervelend als je handel verloren gaat, maar ik vertrouw erop dat er compensatie gevonden wordt in een prijsverhoging van het restje nog bruikbare bollen.

Ik geef toe, dat ik een fleurig boeket bloemen op tafel ook een aardig gezicht vind. Maar is het niet raar gedrag om bloemen te plukken, dus uit hun natuurlijke omgeving te halen en dan thuis, kunstig geschikt in een vaasje te zetten, met als gevolg dat ze veel korter oogbaar zijn, dan wanneer men ze met rust gelaten zou hebben (overigens is het bloemencorso gesodemieter, in mijn optiek, helemaal een belachelijk vertoning). Er lijden nog steeds mensen honger. Hoeveel ton aardappelen, rabarber of rode kool had ervoor in de plaats geoogst kunnen worden. Mijn vader at in de hongerwinter bloembollen, omdat in de weilanden, bloembollen begraven waren en geen aardappelen, bieten, uien of wortelen. Hebben die velden hem (en indirect ook mij) nu gered of bijna de kop gekost? Ik vind het cru. Wat ook bijzonder is, is dat we in deze tijd de aanslag op het milieu op de koop toe nemen. De bollenteelt is nog steeds de meest milieubelastende activiteit uit de omgeving.

De Keukenhof is een mooie plaats om van bloemen te genieten. Dat vinden veel mensen want als de keukenhof open gaat slibben de wegen eromheen dicht. Ook bijzonder leuk bollen kijken is het tulipland. Jammer overigens van die 'i' in tulip. Om het panorama is ook een hoop gesteggel. Allemaal belangen en kinderachtige jaloezie.

Ik voel me snel aangesproken. Zo ook een beetje in het bovenstaande, ondanks dat ik nog nooit een voet tussen de bollenrijen heb gezet, terwijl ik dat wel graag gedaan had. Maar helemaal voelde ik me aangesproken, toen ik las "Natuurfotografen moeten zich gedragen". Na ook de verwijzing gelezen te hebben, hoefde ik me alleen nog maar over de kop druk te maken. Het blijkt noodzakelijk dat er een gedragscode komt, om uitwassen van het fotograferen in de natuur tegen te gaan. Maar iedereen moet zich in de natuur toch respectvol gedragen? Nog niet zo lang geleden bijvoorbeeld, heeft Canada besloten werk te maken van de ontginning van de teerzand velden in Alberta. Er schijnt daar nog een gigantische olievoorraad te liggen. Een korte uitleg op Wikipedia leert dat het voor het milieu een aderlating gaat worden. Toch voel ik me schuldig als ik in een veld vol paddestoelen er eentje om stoot. Dat zijn van die dilemma's. Je in de natuur begeven en ervan genieten met het risico en soms als gevolg, dat er enige schade optreedt. Of er weg blijven, de natuur ongemoeid laten, niet meer weten hoe mooi de natuur is en twee bossen tulpen voor 5 euro na een week in de GFT bak gooien.

"Klein kleuterke, klein kleuterke,
Wat doe je in mijn hof ?
Pluk toch niet al de bloempjes af,
O, maak het niet te grof !"