Svartifoss ("Zwarte waterval", 20m), IJsland.Watervallen trekken altijd mijn aandacht. Is het niet vanwege hun schoonheid, dan is het wel vanwege hun geluid en geweld. Het komt natuurlijk ook, omdat ze in het platte Nederlandse landschap een zeldzaam verschijnsel zijn.
In de unieke nacht van 25 op 26 mei, de dag waarop half Nederland het weerlicht fotografeerde, trok 'waterval' mijn aandacht. De donder, bliksem, wind en regen, er viel in een paar uur wat er normaal in een maand valt, waren fascinerend. Toen de 'zondvloed' in volle gang was en er op het dak geroffeld werd, was er ook gekabbel en gekletter hoorbaar van dichtbij. Deze hoeveelheid water kroop waar het niet gaan mocht en sijpelde niet, maar stroomde van zolder naar de eerste verdieping. Een emmer en handoeken vingen een beetje op en nu moet het drogen. Een schadeformulier doet de rest.
Toevallig had ik het er laatst nog over, dat spijzen en dranken het lekkerst zijn op de plaats waar het van origine vandaan komt. Ik merk dat ik dat ook van watervallen vind.
(Terzijde; De tekening is van Gustave Doré, genaamd "De Zondvloed". Tijgetje is er ook bij.)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten