Gisteren was het Stille Zaterdag en de softbalcompetitie begon weer. Het was heerlijk weer (en het was weer heerlijk). De strijd was ongelijk. Het was een vriendelijk potje, maar de wedstrijd werd voortijdig gestopt. Onze voorsprong was bij de 5e inning al ruim meer dan 10 runs, wat volgens de reglementen 'einde wedstrijd' betekent. Eindstand 20-0, genoeg daarover.Voor we ons 'mochten' opfrissen, verzamelden we op het terras voor het clubhuis om als team een van ons te feliciteren met de geboorte van zijn dochter. Er werd een cadeau overhandigd, we proostten en we grapten en we lachten. Op dat moment passeerde achter ons een trein. Echter niet zoals we dat gewend waren. De hele passage ging gepaard met een voortdurend getoeter. Op 40 meter afstand is dat een enorm lawaai. Bovendien snerpten de remmen door merg en been. Ongeveer 10 seconden later was het stil. Een paar minuten maar. Want toen galmde het kabaal van de verschillende sirenes van vele voertuigen overal in de buurt.
Iemand had net zijn of haar leven gestopt.
Vandaag is het Pasen, het feest van de bevrijding, hoop en van nieuw leven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten