Ouwe koeien

Jaren geleden in Noord Duitsland viel een koe op, met onder zijn staart iets wat duidelijk geen vlaai ging worden. Het zou een van de bijzondere momenten worden van die vakantie. Het was de eerste bevalling die ik meemaakte. Ik hoefde niet te helpen (ik zou niet weten wat ik moest doen) en kon me richten op een reportage. Niemand hoefde te helpen, ze deed het helemaal alleen. Wat een geweldig beest.
Mijn volgende zou een paar jaar later plaatsvinden onder hele andere omstandigheden. Tevoren had ik me nog uitgebreid bekwaamd in het meepuffen en speciale massage technieken. Maar ook hier was mijn hulp uiteindelijk niet nodig. Ik mocht bijwonen en bewonderen. Onherkenbaar vermomd in groene kledij, maakte ik zo misschien wel het meest bijzondere moment van mijn leven mee.
In beide gevallen blijft het fantastisch, dat er van het ene op het andere moment nieuw leven is, met een eigen wil en eigen plan. Ik geloof niet dat koeien en mensen zich zoals vogels en schapen, echt aan een seizoen houden. Maar toch, ik krijg van dit wonder wel een gelukkig gevoel van voorjaar.














Nu moesten mensen in primitiever tijden natuurlijk ook zonder expertise bevallen. Af en toe komt het nog steeds voor, dat men niet op tijd bij de deskundigen komt, die de bevalling zouden begeleiden. Sterker nog, onlangs in Dordrecht waren de aanstaande ouders zelfs verstoken van een comfortabele en veilige plaats om te bevallen. Het 'helemaal zelf samen je eigen kind ter wereld brengen' kan, volgens mij, als het goed gaat natuurlijk, wel een ultieme ervaring zijn, maar dat weet je pas achteraf. Ik probeer me voor te stellen wat voor een spanning en emoties er in die kleine ruimte moeten zijn geweest. Het 'als man' er een voorstelling van te maken, wat het is om 'te bevallen', hoeft op een bepaalde manier niet zo moeilijk te zijn. Maar om je voor te stellen wat het is om je kind te baren is ondoenlijk. Ergens voel ik toch wel een bepaalde jaloezie jegens vrouwen om dit vermogen. Nu stond er een tijdje terug in de krant een opmerkelijk berichtje over het vergelijken van een bevalling met andere gebeurtenissen. Voorwaar, de overtreffende trap van 'appels en peren'. Ik heb de Nijmeegse Vierdaagse twee keer volbracht, werd beide keren na afloop gefeliciteerd en kon beide keren toen het klaar was moeilijker lopen dan toen ik eraan begon, maar meer overeenkomsten zijn er niet. Aan de andere kant zullen er best moeders geweest zijn die de Vierdaagse niet uitgelopen hebben, maar dit terzijde. Nu heeft Nederland zich altijd al uniek opgesteld in de wereld, voor wat betreft pijnbestrijding bij bevallingen, maar nieuwe ethiek gaat daar veranderingen in aanbrengen. Zelfs dan wil ik niet vergelijken. Mijn bewondering voor vrouwen blijft.