Enten en Knotwilgen

Wist je dat bomen eigenlijk op hun hoofd staan, of eet jij misschien met je voeten?


Die leuke gedachte is van de Engelse sjamaan Dusty Miller. Ik mag dat graag, van die alternatieve invalshoeken aan ideeen of beelden waar je zelden bij stilstaat of waarvan je 'niet anders weet'. Zo had ik bomen nog niet bekeken, maar ik zou hem dan willen vragen wie hij kent, die vogelnestjes met de voeten draagt.

Indianenhoofdman Tatanga Mani: 'Wist jij dat bomen praten? Ja, zij praten. Zij praten met elkaar en zij praten tegen jou, als je luistert. Maar de meeste witte mensen luisteren niet. Zij hebben het nooit de moeite waard gevonden naar Indianen te luisteren en ik vrees dat zij ook de andere stemmen in de natuur niet zullen horen. Ik zelf heb veel van bomen geleerd: soms iets over het weer, soms iets over dieren en soms iets over de Grote Geest.'

Inderdaad, ik heb bomen ook wel zien en horen communiceren. Maar pas nadat er een klarinet, viool, piano of een stel trommelstokken van is gemaakt.

"I am not going to tell you my name, not yet at any rate. For one thing it would take a long while: my name is growing all the time, and I've lived a very long, long time; so my name is like a story. Real names tell you the story of things they belong to in my language, in the Old Entish as you might say. It is a lovely language, but it takes a very long time saying anything in it, because we do not say anything in it, unless it is worth taking a long time to say, and to listen to."

Dit vind ik ook prachtig. En het werd daadwerkelijk door een boom verteld, door Treebeard, een Ent. Hij deed dat in Lord Of The Rings.

Eerder op mijn blog heb ik het al eens over mijn gevoel voor bomen gehad. Ik kan me best voorstellen dat mensen er meer in zien dan wortels-stam-kruin. En op het meditatieve vlak wil ik zelfs nog meedoen ook. Toen ik zondag op deze locatie langs de Waal aankwam, moest ik denken aan "The Last March Of The Ents" in de eerder genoemde film. In de bioscoop was iedere trage machtige pas die ze zetten in de richting van Isengard voelbaar. Hierbij herinner ik me goed dat dit in de film het eerste moment van ontspanning was, omdat duidelijk was dat Saruman nu verslagen zou worden. Het touristische karakter van de locatie deed niets af aan de bijzondere samenscholing van de Knotwilgen, waarvan het lijkt alsof ze ieder moment, net als de Enten, kunnen uitrukken om de wreedheden tegen de natuur te gaan rechtzetten.