Welbeschouwd zijn planten en bloemen nietszeggend.Men zegt wel dat ze van mensen houden, maar zelf zeggen ze steeds niets. Ze zijn er gewoon, vaak relatief kort en dan mooi. Er zijn daarnaast wel vleesetende planten, maar ook die gebruiken hun mondje alleen om te eten en niet om te praten. Een vaardigheid die in de eigen taal, zelfs na jaren oefening, al moeilijk genoeg is. De varen staat overigens in Schotland en de ander in Zweden. Ik zou er wel graag iets mee willen zeggen, maar het leek me nu leuk, om dit keer te profiteren van de fantasie van de kijker.
Waar ik zelf even stil van werd was het bericht dat Noorwegen op Spitsbergen een zaadbunker voor ca. 3 miljoen zaden gaat installeren, dramatisch genaamd 'the doomsday vault'.
Fascinerend en griezelig tegelijk. Het is om onze flora te bewaren bij en te beschermen tegen grote toekomstige catastrofes zoals kernoorlogen, meteorietinslagen en ernstige klimaatveranderingen. Heeft de hoax (neem ik aan) dat er buitenaardse wezens, "the Controllers", in 2017 langskomen er misschien ook wat mee te maken?
Er komen dan allerlei vragen in me op. Zijn we er zelf nog, als er dergelijke rampen zijn opgetreden en we de bunker zouden moeten aanspreken? Zouden de omstandigheden dan nog zo zijn, dat de 'oude' gewassen weer terug kunnen keren? Is er tijd genoeg om de ecosystemen te herstellen? Zouden de overlevende de weg er naartoe wel weten, de middelen hebben om er te komen, de sleutel van de kluis hebben en de kennis om wat nuttigs met de zaadjes te doen bezitten? Zijn er zaden genoeg om de aarde substantieel te beplanten? Kunnen we zelf nog wel bovengronds blijven als de omstandigheden zo veranderd zijn? Planten hebben toch ook insecten en andere dieren nodig om voort te bestaan, hoe moet dat dan daarmee? Enzovoorts. Ik merk dat ik hier nu niet te lang bij stil moet blijven staan. En ik als fotograaf maar denken, dat ik net een varen en ander plantje vereeuwigd heb.
Altijd en alles is ook maar relatief.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten