Mijn omgeving ziet in 'opruimen' niet mijn grootste talent en van weggooien heb ik nooit mijn core business gemaakt. Als je als boom je bladeren niet meer nodig hebt, kleur je ze bont en kan je ze nonchalant (lees 'slordig') om je heen laten vallen. Daarna reken je op je omgeving dat daar een adequate oplossing voor wordt gevonden. Passanten zijn dan graag in je omgeving, spreken met er bewondering over en laten hun kinderen in je residu ravotten. En als je bij je enkels knakt, blijf je in de buurt om te zien of uit deze carieremove weer vanzelf ieder jaar iets moois groeit. Ik zou zo graag een boom zijn daarom doe ik vaak doe alsof.
2 opmerkingen:
Een fraaiere smoes om de in het verledene in grote wanorde achtergelaten bende met een kunstige metafoor te verheerlijken,ja er zodoende zelfs iets moois van te tonen verdient een fraaie pluim in het achterwerk.
Roots zijn het, roots die gaan opspelen.
Mooi fotowerk, dat zeker.
Eigenlijk was het vroeger al heel natuurlijk hoe wij onze kamers achter lieten.
Een reactie posten