Top Gear

Van mijn verblijf in het noorden van Ierland zal ik geen dag-tot-dag verslag doen, maar meldt wat me te berde komt. Zo was er de zeepkistenrace in Ramelton ter afsluiting van een dorpsfeest. Alle dorpelingen stelden zich rijen dik op achter lint en strobalen om de knutselaars te zien langs komen. Groot was de hilariteit bij de aanwezigen, toen de uiterst gezellige en vriendelijke dorpsagent, verantwoordelijk voor de veiligheid van de omstanders, bijna van de sokken werd gereden door de eerste de beste afdaler, die het parcour moest verkennen.

Na enkele dagen al in een liefelijk landschap vertoeft te hebben en meedere vriendelijke mensen te hebben gesproken, werd besloten op mooie maandag de stad Londonderry te bezoeken. Niet bijgelovig als ik ben, kwam het zo uit, dat het de 13e werd. Na het parkeren van de auto, was een drumband die ergens door een straat marcheerde, het eerst hoorbaar. Nu ben ik niet zo 'van de drumband', maar meer 'van de feestjes', dus werd onderzocht wat er te doen was. Lang verhaal kort, de Oranjemars was onderweg. Na met enige moeite een glimp ervan te hebben opgevangen, werden het gelaten voor wat het was en bezocht ik waar ik voor kwam, de Wall en de Murals. 

Aan het einde van de middag krioelde het in het centrum van de stad van de politie (een agent vertelde dat er 500 man op de been was, een zijstraat stond vol met gepantserde jeeps). Geleidelijk veranderde er steeds meer mensen van passanten en winkelenden in toeschouwers, waarvan er sommigen zich in Celtic shirts hesen en anderen zich in een Britse vlag wikkelden.

De eerder genoemde agent vertelde dat de mars hier op zijn eind liep maar dat bij het passeren, de beide groepen (opgesteld aan weerszijde van de straat) elkaar wat zouden provoceren en misschien een beetje naar elkaar zouden spugen, "no big deal". Een (Bogside) Ier zij ook dat het zoals ieder jaar mee zou vallen, dus we bleven tot het over was.

Uiteindelijk gebeurde wat was aangekondigd en werd er wat heen en weer gerend en vlogen een paar blikjes door de lucht, waarna de Politie de (vrij kleine) groepen wegleidde, via opposite streets, verder niets.

De mate van verbetenheid en agressie was toch nog wat onverwacht en enigszins beangstigend. Mijn plek bleek niet de meest veilige plek, maar na het oversteken van de straat, was er niets meer aan de hand. In ieder geval was het (voor mij) minder beangstigend dan die willekeurige zonnige dag dat ik van werk naar huis fietsend voorzichtig de straat overstak, zonder, laat ik zeggen, overdreven te wachten tot er geen auto meer naderde. Ik stak over toen er op ca 80 meter zo'n moderne Mini Cooper naderde. De originele modellen zijn integer, de nieuwe niet. De nieuwe modellen zijn "dames auto's", prima niets aan de hand. Maar bestuurd door (leden van) het mannelijke geslacht is het opletten geblazen. Ik zag eens van die reuze meubels, waar een flinke kerel opzat of naast stond. Die zag er toen uit als een ukkie. Ik vermoed dat mannen in dit ukkie rijden, zodat ... Ik merk nog boos te zijn.  Dat deze bastaard (Engels/Duitste) auto pittig rijdt, wilde de bestuurder van 'mijn Minietje', me van dichtbij laten zien. Hij accelereerde en stuurde naar het midden van de weg. Nu reageer ik meestal (te) traag en ook dit keer. Inmiddels gewend aan mijn gedrag deed ik voorkomen niet geschrokken te zijn, wat ik zeker wel was. Het enige wat vooruit schoot was mijn adrenaline spiegel. Die begint nu langzaam weer de normaalwaarde te naderen. Een heel verhaal om bijna niets.

De aanstaande man van mijn nicht overleed vorige week vrijdag, toen hij met zijn motor frontaal een auto raakte, die een auto inhaalde, die een auto inhaalde. Abrupt drogen alle woorden op, door stilte overstemd en het kraken van verdriet