De kloeder kift

Jaloers ben ik nauwelijks, tevreden regelmatig, gelukkig ook wel eens. Maar in toenemende mate ben ik het spoor bijster. Satelliet navigatie helpt mij hier niet. Ik begrijp het niet, maar zal het in de gaten houden. Omdat ik op dit blog voornamelijk foto's wil laten zien, plaats ik er een, maar dit keer met terughoudendheid, uit IJsland, dit jaar.

Ik maak dus graag foto's. In een foto moet iets 'gebeuren', verhoudingen, ritme, beweging, geef het maar een draai. Het is prettig als je ook na enige tijd er nog nieuwe dingen in kunt zien. Ik kan niet goed omschrijven wanneer een foto geslaagd is, of om welke reden een foto, in mijn ogen, goed is. Ik vind het heerlijk om wanhopig van te worden, om te zien hoe anderen bij het beschrijven van een foto tot een conclusie kunnen komen waarom de foto 'top' is of het net mist. Danny Ellinger van Foto Natura beschrijft de bijzondere kwaliteit van een foto van (oom) Fred Hazelhoff in Grasduinen feb'09 Hij prijst daar een bepaalde foto, omdat "het grijs in de hertekop mooi terugkomt in de achtergrond". Kennis van zaken, een palmares of gewoon je voetstuk, geeft je de volmacht klare taal te spreken. Vaak is overtuigingskracht, zelfvertrouwen of in sommige gevallen misschien gewoon een grote mond voldoende om boude uitspraken te doen. Taco Anema bijvoorbeeld zet zijn nieuwe werk kracht bij, door in een artikel eind februari in het Parool, wat aandacht aan deze fotograaf en zijn foto's besteed, de one-liner te laten noteren, dat het 'moment decisive' van Henri Cartier Bresson niet bestaat. Makkelijk gezegd van Anema, maar breng me alsjeblieft met andere moppen aan het lachen. Wat is dat toch met dat oordelen over andermans artistieke kunnen of producten. Ernst Daniel Smit (is dat misschien de vader van Jantje) deed ook een fraaie duit in het zakje in DWDD (ook al ging dat maar voor een deel over schoonheid en kwaliteit). De man zal kundig in zijn vak zijn, maar blijkt ook een expert in het krullen van mijn tenen.

Ik ga niet samenvatten of aanhalen wat kunst is en wanneer, maar wil daar wel een beetje naartoe. Dat kunst fascineert is een gegeven, waarom iets kunst is, is dat niet. De vaststelling "dit is kunst", wekt tegenwoordig bij mij een gevoel van "dat maak ik zelf wel uit", waarbij ik in gedachten het laatste woord tussen haakjes plaats. Ik moet altijd zo lachen, als mijn collega grapt in een gemaakt dialect "Is dat kuns? Mooi seg!" Onderstaande kunstenares lukt het haar werk voor 800 tot ca 1000 euro te verkopen. Maar dan heb je wel iets unieks.

Aelita Andre