Op tijd eruit en op naar het natuurgebied Skaftafell. Graag wil ik winters Svartisen zien en verder het bevriezen. Ter plaatse vergis ik me en verspil energie en het mooiste licht door een verkeerde afslag te bewandelen. Ook hier geen stromen natuurliefhebbers, alleen ik. Uiteindelijk weet ik het rechte pad weer te vinden en loop langs de Hundafoss, waar ik geen goed standpunt kan vinden om er een aardige opname te maken, maar wel mijn hoogtevrees op de proef kan stellen. Svartisen blijkt ook 's winters prettig om te zien, aan de overhangende basaltzuilen hangen nu lange pegels die altijd afbreken aan de rand van je gezichtsveld, zoals die stangen in dat spelletje van de Honeymoonquiz.
Later die dag klauter ik nog langs de Skaftafellsjökull, maar de eenzaamheid, mijn hoogtevrees en de plaquette die de lezer erop attent maakt dat in 2008 er twee jonge Duitse mannen zijn vermist en niet meer gevonden, maken dat ik niet tot het uiterste ga. Wel jammer, want hier is het zo bijzonder omdat je al snel bij de gletsjer bent en er, met de nodige kunde en voorzichtigheid, een heel eind langs kunt 'lopen'.
Deze avond beleef ik op het kerkhof, waarvan ik de naam niet meer zeker weet. De plek trof me vanwege de enige aanwezige boom uit de weide omtrek, geplaatst voor een berg. Net boven de berg gloorde de heldere maan en voor de boom schermde een halfhoge aarden muur een kleine (ca. 100 m2) begraafplaats af. Er stonden geen zerken of kruizen, alleen dicht bijeen liggende ondergesneeuwde bulten, die volgens mij uit stro of gras bestonden. In de muur zat een wit poortje met een kruis erop. Ernaast waren nog wat contouren van de fundamenten van een oude nederzetting.
De zonsondergang was mooi, de rust sereen en de sfeer toch wat bizar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten