Intermezzo 2

Ik had de hoop daar ter plekke het blog een beetje bij te kunnen houden, maar dat lukte niet, omdat er geen computer voorhanden of de verbinding veel te traag was en op het postkantoor kon ik niet uit de voeten met hij IJslandse toetsenbord. Nu (13/2) ben ik terug en zal proberen de schade in te halen. Natuurlijk in een chronologische volgorde, maar met de datums waarop het had moeten staan.

Naast allerlei regeldingetjes in Reykjavik, ga ik naar de boerderij Steig vlakbij Dyrholey en Vik. Eerst is het wennen aan alles, de auto, de wegen, het verkeer, het weer enzovoorts. Als ik bij het verhuurbedrijf wegrij laat mijn orientatie me in de steek en ga ik de verkeerde kant op. Dat betekent dat ik pas anderhalf uur later de stad uit ben en op de rondweg nr 1 zit. Onderweg neem ik een liftster mee met wie ik hoop wat over het land te kunnen kletsen. Maar zij blijkt een Deense student antropologie te zijn die ieder jaar in IJsland een tijd paarden komt trainen. Onderhoudend was het zeker, maar voor mij zijn die paarden een onderdeel van het landschap.
Omdat de lucht zo helder is en de zon laag blijft staan is het licht de hele dag prachtig, maar vrij lastig als je de 'verkeerde kant' oprijdt, in combinatie met de spiegeling op het ijs van de weg, Bij de Seljalandsfoss moet even gestopt worden en kort hierna ook bij de Skogafoss. Ondanks dat dit toeristische trekpleisters van de zuidkust zijn, ben ik de enige ter plekke en dat is wel opmerkelijk.


Het vermoeden dat het rustig zou worden, kreeg ik al in het vliegtuig en tijdens de transfer van vliegveld naar hotel. Dit wordt nog eens bevestigd op de snelweg (ze hebben er 1 en die noemen ze ook '1'). Daar rij je makkelijk een uur zonder dat je verkeer tegenkomt. Dat maakt het ook mogelijk om te stoppen voor een fotomoment of een plas, om achteruit te rijden of te keren. Maar ik moest me over de gedachte heen zetten dat hulp, mocht je dat nodig hebben, ook lang op zich laat wachten.


Mooi op tijd arriveer ik in Steig. Het complex is nieuw en deels nog niet af. Aan een lange gang zitten aan weerszijden kamers, de mijne is bijna aan het eind.

De gang wordt gescheiden door een overdwars geplaatst karton, om de 4 enthousiaste hondjes niet overal te laten snuffelen (en dergelijke, want er zit een jonge bij die nog niet zindelijk is en die me aan tafel nog al gezelschap biedt).


Dit jaar ben ik de eerste passant en vooralsnog de enige. Als ik informeer waar ik 's avonds zal kunnen eten, bieden ze aan, naast een locatie in Vik, om met hun mee te eten. Natuurlijk maak ik daar gebruik van, want ze hebben zoute vis gepland. Niet dat ik dat ken, maar de gastvrijheid treft me en het is een typisch IJslands gerecht/recept, zo liet ik me vertellen. Om het late licht te benutten trek ik er nog even op uit, naar Dyrholey. Het licht/zonsondergang is prachtig. Gelukkig hindert mijn verkoudheid me niet om van hot naar her te rennen, want ik kom er ogen, benen en camera's te kort. Ik pak snel in als het moment op is en rij het dijkweggetje terug. Even voorbij de helft tref ik weer een tafereel wat gefotografeerd moet worden en kom tijdens het opstellen tot de conclusie dat ik mijn statief heb laten staan op de vorige locatie. Gelukkig staat er een paal die als steun gebruikt kan worden. Daarna terug het statief oppikken, er was niemand toen ik er wegging dus ik ben zeker dat het staat. Maar het hobbeldijkje moest ik nu nog twee keer nemen. Bij de laatste passage is een wegwerker met zijn bulldozer in beweging gekomen. Die heeft al die tijd daar zitten wachten op zijn collega die hem grond is komen brengen. Maar nu is het pad geblokkeerd door een forse bult.


Na een onbepaalde tijd kan ik eindelijk verder en ben ik net op tijd voor het eten.


'Zoute vis' blijkt een sobere maar smaakvolle maaltijd te zijn, waarvan ik na twee moten toch wel genoeg heb.
Na het eten krijg ik van de gastvrouw een IJslandse film, waarvan zij wist dat die Nederlands is ondertiteld "Djöflaeyjan", leuk en mooi gefilmd. Om 23:30 uur is het tijd om alle indrukken te gaan verwerken.