Plaatje

Er zijn een aantal anekdotes die op deze dag van het jaar vaak worden verteld alsof het de eerste keer is. Maar na vandaag staat de teller inmiddels al op zevenenveertig (het tellen begon bij 0). Direct na mijn geboorte was eerste reactie van de aanwezige dokter "hier hebben we een nozem". Die inschatting zou ik aan mijn weelderige haardos te danken hebben. Nergens in de anekdote hoor ik "is het geen plaatje?". Daar ben ik ook wel blij om, want zowel de genoemde haren als de nieuwe aanwas maken dan direct aanstalten om overeind te gaan staan. Wat een rare zin vind ik dat toch. Plaatjes zijn twee dimensionaal. Vandaag vier plaatjes, omdat ik toch aan het trakteren ben.


Hier heb ik beelden gemaakt, in het Vigeland Park in Olso. Had ik toen geweten dat ik dit op mijn verjaardag zou plaatsen, dan had ik toepasselijker foto's gemaakt. Dit is pronken met andermans veren en daar hou ik helemaal niet van, maar het park is zeker op een dag als vandaag erg toepasselijk. De (zijn) beelden zijn geweldig, als je er de tijd voor neemt lijkt het alsof ze gaan leven. Ze zullen niet bewegen, maar spreken beter dan dat ik het kan. Ze zijn van graniet, maar o zo zacht. Ze nodigen ook wel uit om aan te raken, dus worden ze dat, de hele dag. Dat kan je zien aan de donkere verkleuring van het steen. Omdat een granieten blok niemand voor de rechter zal slepen, zie je de meeste sporen op de intieme delen van de beelden. Er wordt ook op geklommen en men poseert er graag. Dat zijn vaak momenten voor plaatsvervangende schaamte. Had ik er meer dagen gehad, dan had er een confronterende reportage-achtige serie in gezeten.


Inmiddels sta ik niet meer zo te springen om mijn volgende levensjaar te vieren, omdat het nog te bezien valt, of mijn toegenomen wijsheid genoeg compensatie biedt aan de wat tanende fysiek.


Wel blijft het fijn te voelen dat mij vreugde, vriendschap, warmte en geluk gewenst wordt. En tegelijkertijd is dat in dank, wat ik, naast voorspoed, jou ook toewens.