Gepasseerd station

Te laat!
Ik ben te laat voor het honderjarig bestaan van Station Haarlem. Dat was 1 september. Het is me al vaker gebeurd, dat ik in een race met de klok, het station binnen stormde, braaf een kaartje regelde, de trap op rende en op het moment dat mijn hoofd boven het niveau van het perron uitsteeg, ik de beoogde trein precies op tijd zag vertrekken. Er zijn treinen die gewoon op tijd vertrekken als je te laat bent en treinen die te laat vertrekken wanneer je op tijd bent. Beiden zijn slecht voor het humeur. Ik realiseer me dan, dat er om me heen heel wat rustig wachtende mede reizigers staan, die nu ook wachten om te zien hoe ik tot ontploffing kom. Gelukkig heb ik ze van dat pleziertje altijd nog kunnen onthouden. Maar hoe het er uit heeft gezien de keren dat ik nog een stukje achter een wagon heb aangerend, weet ik eigenlijk niet.





Afijn, ik heb 'de trein gemist', het is nu een gepasseerd station.
Gek eigenlijk, het klinkt ook een beetje alsof het station zelf passeert. Het is, ter afwisseling, een leuke (antieke en egocentrische) filosofie trouwens, te denken dat jezelf stilstaat en alles om je heen beweegt.
De term 'gepasseerd station' vind ik overigens een zwakke. Het geeft iets definitiefs aan, maar ik herinner me een treinreis waarin ik een station passeerde waar ik echt had moeten uitstappen. De conducteur werkte niet mee aan het gezegde en bewerkte mijn kaartje zo dat ik op een andere trein gewoon terug kon zodat ik wel in Haarlem uit kon stappen. Ik blijk meerdere stations gepasseerd te hebben in mijn leven. Honkbal was ook zo'n soort station, ik speel nu softbal. Maar gisteren werd ik gevraagd om vandaag weer een honkbalwedstrijd te spelen en na de wedstijd liggen volgende alweer in het verschiet. De Angelsaksen hebben het niet over een of ander station, zij zeggen "Water under the bridge".