Pokken is een vreselijke ziekte, maar gelukkig uitgeroeid. Ernstige ziektes worden vaak als scheldwoorden gebruikt. Helaas bezondig ik me hier ook wel eens aan. Onlangs nog hoorde ik me denken; "dat pokken water", bij de zoveelste fikse regenbui tijdens mijn kampeervakantie. "Dat waterpokken water" had milder geklonken, zelfs wat grappig, maar minder uiting gegeven aan mijn frustratie.
Dit zijn geen waterpokken maar zeepokken, in het water. Deze kreeftachtigen zul je niet horen mopperen over het voortdurende wassende water. De verschillende tegenstellingen in deze opname boeien me. Zo zijn de diertjes bewegingsloos en de plantjes dansen dat het een lieve lust is. Contact maken is al een kunst op zich, zelfs voor 'dieren' die zich wel kunnen verplaatsen. Deze diertjes kunnen dat niet (in dit stadium) en maken daar geen probleem van. Of zo nog ze met elkaar communiceren en dan hoe, zou ik zo graag weten. Ik hoop dat die vraag niet simpel met "niet" beantwoord wordt. Wat is het nut van deze organismen eigenlijk, behalve plankton eten en kleintjes maken? Om nageslacht te produceren hebben ze wel een eenvoudige oplossing. Ze hebben in de paartijd gewoon een fallus die ze in het water laten wapperen en die lang genoeg is om bij de naburigen langs te gaan. Hun tweeslachtigheid maakt deze manier tot een succes.
edit (7/8/2008:
Ik kom net in het proefschrift van dr. H. Stroink de volgende stelling tegen:
"Kinderziekten zijn niet altijd onschuldig. Waterpokken zijn de belangrijkste oorzaak van herseninfarcten op de kinderleeftijd. Er zijn daarom naast economische argumenten (werkverzuimvan ouders) ook medische redenen om waterpokken op te nemen in het Rijksvaccinatieprogramma."
Dat verandert mijn idee hierboven toch in enige mate moet ik zeggen.
