Met mijn rug stond ik naar een weg, waar automobilisten niets vermoedend voorbij reden (of waren zij al blase van het fraaie Noorse landschap). Klauterend over vangrails met een hoop bagage, glibberend door grit bereikte ik dit standpunt. Mijn ooghoek registreerde het in het voorbijgaan en het bleek nog mooier bij het stilstaan. Ik merk dat ik weer lyrisch wordt. Want als alles al zo mooi is, waaraan had ik dan te danken dat die twee meeuwen een praatje maakten op die paal, zodat die ook een functie in het geheel kreeg. Zou het paradijs er zo uit zou kunnen zien?
Straks ga ik kamperen. In Brabant. Zuidwest 5 Beaufort. 90% Kans op neerslag. We houden de moed erin. Daar vliegen ook meeuwen.
2 opmerkingen:
Zou het misschien zo kunnen zijn dat 'de plek', wanneer je het bekijkt, zo perfect lijkt en dat het daarom het paradijs is? Betekent dat, dat je er naar op zoek moet, of juist niet? Kan het dan ook zijn dat je eraan voorbij loopt, zomaar, of in een onbewaakt ogenblik? Of erger, wanneer je zo kritisch of ontevreden bent, dat je het bewust links laat liggen? Maar zou je je dan ook kunnen vergissen en er in stappen om tot de conclusie te komen dat er veel niet klopt?
Is het Paradijs wel een plek?
Heeft het Paradijs maar één vorm?
Is het Paradijs voor iedereen gelijk?
Of is het Paradijs een gemoedstoestand van rust, genegenheid en ontspanning...
Sylvia
Een reactie posten