Ik heb 'gedichten voor gelukkige mensen'. Bart Moeyaert heeft deze bundel geschreven. Wat moet ik er nu mee. Onder mijn kussen leggen, zoals je met studieboeken doet, wanneer je de materie je eigen wilt maken? Koesteren! Wanneer ik moed heb verzameld, pak ik het vast, ik kijk het even aan, strijk er over en daarna lees ik erin en dan kom ik bijvoorbeeld 'Aquarel' tegen.
Dit is een aquarel: een schilderij van waterverf
op dik karton. Ik wist niet wat ik wou toen ik
eraan begon en nu het af is heb ik er nog
het raden naar. Wat doet die vlek daar op dat schip,
wat doet die vrouw, waarom een zee, had ik dan
blauw in overschot, dat denk ik niet, ik denk
haast nooit als ik mijn vinger doop in mijn verdriet
of in het jouwe en ermee schrijf of teken, maar
ik moet niet doen alsof. Per slot van rekening
weet iedereen dat alles - alles - over liefde gaat.
En dan kan ik het boekje niet meer loslaten of misschien laat het mij wel niet meer los. Zo mooi en eenvoudig. Intuitie en gevoel. Meer is er niet.
Als je geluk hebt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten