Nieuwsgierigheid is iets moois, ik denk zelfs dat het essentieel is. Soms ben ik het te weinig. Kan je het wel teveel zijn? Nu voel ik me een spons, die lang in de warme droogte heeft gelegen. Ik wil weg en absorberen. Om dan weer terug te komen met heel veel en moois.
Koeien zijn dat ook, nieuwsgierig. Tenminste zo kijken ze naar je. Ik naderde ze langzaam, zij groepeerden en gingen wat achteruit, ze waren nog niet zo oud. Ik weer wat dichterbij en lager in het geel. Liever gingen ze eten, tot ik een keelgeluidje maakte en dan keken ze weer op. Dit herhaalde zich een paar keer, tot ze naast alkaar stonden in fascinerend decor.
1 opmerking:
Nu snap ik waarom ze die oorhangers bij koeien geel hebben gemaakt. Dat is een natuurlijke kleur, een schutkleur... Vreemd dat daar toen zo'n gedoe over was.
Een reactie posten